Ewa Błachnio

Zupełnym przypadkiem stało, że tydzień czy dwa tygodnie później zadzwoniła Becia Horasimowicz z zaproszeniem na zasadzie, że robią program i żebym z czymś wpadła. Mówię, przecież ja nic nie mam. Mówię, Ejka, to coś napiszesz albo coś wymyślisz, nie denerwuj mnie, to wpadaj. Ja tak spojrzałam na ten tekst, mówię, Boże jedyne, no może, no może z tym. No i pojechałam z tym. No i tak naprawdę to był pierwszy fragment Później powiedzmy gdzieś tam zaanektowałam to do stand-upu, do takich tych moich pierwszych próbek stand-upowych, bo przecież to też się rozwija, to też się zmienia i to był raczej taki po prostu solowy występ. Znaczy to było moje doświadczenie, ale ubrane też jednak miał wszystko w jakąś tam troszeczkę podkoloryzowaną historię, więc to taki prototyp mojego stand-upu był.

Tak, to był super kabaret, czy nie wiem, Starsi Panowie, czy... Ejka, no wiadomo, sama tutaj mam właśnie przybora osiecka. Przez lata byłam gigantyczną fanką Wojciecha Młynarskiego i bardzo mi było do tego blisko. Natomiast się zmieniamy i świat się zmienia i trudno być w tamtym miejscu ciągle. No, jak jesteśmy tu i teraz, a nie tam i wtedy, to Ewa, słuchaj, będziemy kończyć powolutku, więc jakbyś miała dać jakąś taką jedną radę dla kogoś, kto chce zacząć robić komedię, co byś powiedziała? Rób. No po prostu rób.