Ewa Błachnio

Zupełnym przypadkiem stało, że tydzień czy dwa tygodnie później zadzwoniła Becia Horasimowicz z zaproszeniem na zasadzie, że robią program i żebym z czymś wpadła. Mówię, przecież ja nic nie mam. Mówię, Ejka, to coś napiszesz albo coś wymyślisz, nie denerwuj mnie, to wpadaj. Ja tak spojrzałam na ten tekst, mówię, Boże jedyne, no może, no może z tym. No i pojechałam z tym. No i tak naprawdę to był pierwszy fragment Później powiedzmy gdzieś tam zaanektowałam to do stand-upu, do takich tych moich pierwszych próbek stand-upowych, bo przecież to też się rozwija, to też się zmienia i to był raczej taki po prostu solowy występ. Znaczy to było moje doświadczenie, ale ubrane też jednak miał wszystko w jakąś tam troszeczkę podkoloryzowaną historię, więc to taki prototyp mojego stand-upu był.

Jakby milion myśli, które przepływają przez ciebie i I to jak one, no właśnie jak to wszystko płynie, jak to się zmienia. Teraz właśnie w kontekście chociażby tej Ukrainy, no przecież tam dalej trwa wojna, a u nas jest rodzaj jakiegoś takiego no po prostu... Spowszednienia. No wracamy do życia i nie ma w tym nic nowego. No bo próba teraz bycia skupionym na wojnie, nawet gdyby ona trwała tutaj u nas, wracając do tego, o czym mówiłaś odnośnie tej książki, że nawet będąc w jądrze zła, Nie możesz cały czas siedzieć i myśleć tylko o tym, jak jest potwornie.