Dzikość serca - Miłość, przemoc i Elvis | David Lynch

Opowiem Tobie dzisiaj o bardzo interesującym filmie o Davida Lyncha pt. Dzikość serca z 1990 roku w rolach głównych Nicolas Cage i Laura Dern. Dwójka kochanków ucieka przez świat, ucieka przed złem, przed traumą, przed swą przeszłością, przed złymi bohaterami. Ale koniec końców ta historia, ta droga zmusza ich do zmiany, do poznania siebie, do głębszych refleksji i do dojrzewania. Klasyka, można powiedzieć z jednej strony, ale to wszystko jest, jak już mówiłem wcześniej, od Davida Lyncha, a więc mamy tam jeszcze pewne Ciekawe motywy, tak możemy to określić. Co mnie ogólnie zainteresowało w tym filmie i dlaczego o tym nagrywam?

Krótki opis fabuły. Jak mówiłem wcześniej, Sailor Nicolas Cage i Lulu Laura Dern są kochankami i uciekają przez świat, uciekają przed swoją przeszłością. Nicolas Cage wychodzi z więzienia i leci wraz ze swoją kochanką na pełną zabawy i pełną intensywnych doznań seksualnych. Partnerką leci w świat. Ale w miarę tej podróży, która wydaje się być bardzo jednak dziecinna, ponieważ nie ma w niej żadnej głębszej idei, nagle zło wychodzi na jaw, przeszłość obojga bohaterów, która ma bardzo rzeczywiste korzenie. Traumy, jakich oni doznali, to, co wywarło na nich tak duży wpływ teraz, cały czas to ich prześladuje i koniec końców wzmusza ich do zmiany, do głębszej refleksji, do zastanowienia się nad tym, co słuszne, a co nie.

I to jest motyw typowy dla Lyncha, kiedy widzimy na powierzchni pewną rzecz, ale kiedy przyjrzymy się bardziej widzimy zło. I ten motyw był, dokładnie ten motyw, był zastosowany w filmie Blue Velvet, który bardzo polecam. Tam też gra Laura Dern, Ale tam gra z kolei Kyle McCullochan, to jest aktor, który praktycznie w każdym filmie od Lyncha występuje. I to co się okazuje, że mamy tam pewną zwykłą mieścinę w Ameryce, która jest piękna, która jest kolorowa, otwierający kadr pokazuje nam... Mleczarza albo strażaka, który jedzie i macha do kamery. I wszystko jest cukierkowe i piękne, ale potem mistrzostwo Lyncha się pokazuje, ponieważ kamera schodzi niżej.

W tym filmie Mamy postać, do której też pewnie jeszcze będę się odwoływać, którą gra William Dafoe, Bobby Peru, który ma jakąś taką obleśną szczękę, albo to są dziurawe zęby, albo nie ma tych w ogóle zębów, nie do końca wiem, ale jest obleśny, jest odrażający. I Lola Dern, czyli Lulu, nazywa go aniołem śmierci na przykład, że to jest zły bohater, że on doprowadzi do zguby głównego bohatera naszego, Nicolas Cage'a. W tym filmie, tak jak i w Blue Velvet, mamy ten aspekt, że mamy złych ludzi. Mamy dobrych i złych. Jest bardzo mocny podział między nimi. W Twin Peaks mamy ten sam motyw, ale on jest jeszcze bardziej abstrakcyjny. Jest transcendencyjny nawet, można powiedzieć. Dlaczego?

Tymczasem główna bohaterka Lulu, Lola Dern widzi tą czarownicę, jakby ją widzi, ma wizję z nią i to jest strach. To jest jej trauma, bo została zgwałcona, to jest strach przed jej matką, która jest toksyczna i bardzo dziwną jest też osobą. I w dużej mierze ta intryga, jaka się powiązuje, ta przemoc, ci mordercy, jak jej ścigają, no to właśnie jest przez tą matkę, przez jej intrygi. Jej działanie doprowadza do zguby wielu bohaterów, w tym też zresztą jej córki i Nicolasa Cage'a, no bo Nicolas Cage szefa do więzienia, ona wychowuje dziecko bez ojca, no bo ojciec jest w więzieniu. Więc w jakim stopniu ta miłość nie jest możliwa poprzez wpływ świata z zewnątrz, a zwłaszcza mi chodzi o zło w tym świecie.

To też jest dość ciekawe, bo on idzie do więźnia jakby motywacją, żeby napaść na bank wraz z tym Bobby Peru, który, jak mówi Laura Dern, on doprowadzi do zguby Nicolas Cage'a na dzień przed tym. Czyli on ma świadomość tego, że to jest złe, bo mu jakby Laura Dern w tym wypadku, powiedzmy, takie sumienie podpowiada. Więc jego sumienie mu podpowiada, że to jest złe. On sam nie chce tego robić, ale potem sobie mówi, jeżeli to zrobię, będę mieć pieniądze, aby jechać z Laurą po ceglanej drodze do końca. Taką fantazję, wizję, która jest nierzeczywista, no bo te pieniądze i tak i tak się skończą. Ale zwróćcie uwagę, jego motywacją jest wolność, uciekanie odpowiedzialności i ta przygoda, jakby to jest cel.

Więc mamy bardzo taką wizję życia dziecinną w tym wypadku. No ale idzie do więzienia, bierze na barki, na klatę konsekwencje swoich działań napadu z bronią. I co się dzieje potem? Wychodzi z tego więzienia i w pewnym momencie, kiedy ta Laura po niego przyjeżdża z synkiem, on mówi do niej, że to jednak nie powinno tak być, że on odejdzie, że ona sobie świetnie radziła, że tak nie powinno być, że tylko będzie przeszkadzał i odchodzi. Dostaje potem łomot przez jakichś randomów, punkowców. Leży na ziemi, ma wtedy wizję, kolejny typowy lynchowski motyw. Ma wizję, kiedy z kolei różowa, dobra wróżka, tym razem w odróżnieniu od tej złej wiedźmy, mówi mu, że ma do niej wrócić, że to ta miłość jest ważna, że ona go podtrzymywała, że to dla niej powinien się podporządkować.