Mateusz Tranda, Agnieszka Tranda – Razem (2025)

Tutaj rzeczywiście może lekka monotonia. Ale myślę, że generalnie projekt jest dosyć ciekawy. No ale właśnie jak tak mówimy o tym, żeby trochę urozmaicić te emocje, to już może nie będzie zarzut w kontekście płyty, tylko w kontekście naszej audycji, gdzie nastrój może szybko siąść, jak będziemy grać ciągle podobne do siebie utwory, to może byśmy teraz, Szymon, zagrali coś z utworów, które Ty dorzuciłeś dla kontekstu do tej płyty. Tak, zagramy sobie utwór Nardis w wykonaniu jednego z moich ulubionych pianistów jazzowych, czyli Billa Evansa i będzie to wykonanie na żywo z roczu 1970. Posłuchajmy. The tune is called Nardis.

Bill Evans, Nardis, wykonanie z roku 1970. Niesamowity to był pianista, prawda Mateuszu? No tak, Bill Evans to oczywiście postać taka bez dwóch zdań bardzo interesująca, oryginalny, bardzo pianista. Zresztą o ogromnym wpływie na cały szereg pianistów po nim. No ale właśnie tak wracając do Mateusza Trandy. I teraz do Billa Evansa. Czy w ogóle można ich porównywać? Ja myślę, że tak, bo oni obaj mieli takie klasyczne wręcz wykształcenie i klasyczne podejście do muzyki. Tak, w tym sensie jak najbardziej. Ale jeśli chodzi o takich polskich pianistów, to nie wiem czy się zgodzisz, ale Mateusza można chyba porównać do Piotra Paduszyńskiego trochę.