Gucio zaczarowany rozdz. 2

Zofia Urbanowska. Gucio zaczarowany. Karolina Wiśniewska. rozdz. 2. Gucio obchodzi swoje imieniny. Imieniny Gucio obchodzono zawsze uroczyście. Zjeżdżali się wszyscy chłopcy z sąsiedztwa i bawili w przeróżne gry, a pani H. wyprawiała im suty podwieczorek na świeżym powietrzu. Uprzejmość gospodyni domu, jej gościnność i umiejętność przygotowywania różnych miłych niespodzianek znana była powszechnie. Toteż mali przyjaciele Gucia oczekiwali zawsze z niecierpliwością zaproszenia, a otrzymawszy je nie posiadali się z radości.

I jak rycerz z bajki ugiął kolano przed swoją mateczką, a ona młodemu zwycięzcę włożyła wieniec dębowy na skronie. Zabrzmiały znowu okrzyki, ale młody bohater, syt sławy, zmusił wojsko do wiwatów na cześć mateczki, którą sobie wybrał za damę swoich myśli. Wołano więc – niech żyje! Podnosząc w górę kapelusze, a echa powtarzały, niech żyje, niech żyje. Okrzyki te wzmogły się jeszcze, gdy wszyscy żołnierze ozdobieni zostali wspaniałymi orderami przygotowanymi zawczasu przez panią H. i Helusię ze złotego i srebrnego papieru.