Gucio zaczarowany rozdz. 2

Zofia Urbanowska. Gucio zaczarowany. Karolina Wiśniewska. rozdz. 2. Gucio obchodzi swoje imieniny. Imieniny Gucio obchodzono zawsze uroczyście. Zjeżdżali się wszyscy chłopcy z sąsiedztwa i bawili w przeróżne gry, a pani H. wyprawiała im suty podwieczorek na świeżym powietrzu. Uprzejmość gospodyni domu, jej gościnność i umiejętność przygotowywania różnych miłych niespodzianek znana była powszechnie. Toteż mali przyjaciele Gucia oczekiwali zawsze z niecierpliwością zaproszenia, a otrzymawszy je nie posiadali się z radości.

Gucio jest wszędzie. W pokoju, na dworze, w kuchni, ale nigdzie nie siedzi dłużej niż kilka minut. Był i znowu go nie ma. Jest w nim coś, co mu nie daje usiedzieć na miejscu. Jakaś siła popychająca go gdzieś do czegoś, którą on czuje, ale nad którą się nie zastanawia. I to nie tylko dziś, ale zawsze. To coś niewytłumaczonego. Ta siła popychająca istnieje w duszy każdego człowieka, czy to małego, czy dużego. Jest to wrodzony nam popęd do działania, Zaczarowany rozdz. 2

Jeżeli ujmiemy go w karby, to płynąc spokojnie użyźnia brzegi i poi spragnionych, a puszczony samopas niszczy pracę rolnika i sam ginie, brudząc się ziemią, którą poobrywał. Helusia przygotowywała właśnie w jadalnym pokoju owoce dla spodziewanych gości, gdy wszedł Gucio i rzuciwszy się na fotel z biegunami, zaczął się gwałtownie kołysać. Helusia była zupełnie inna niż braciszek, tak pod względem powierzchowności, jak i charakteru. Starsza od niego o parę lat i nad wiek wyrosła, wyglądała zdrowo i jędrnie i nie chorowała nigdy. Była może zbyt tęga i zbyt rumiana jak na dziewczynkę, toteż ruchy jej, choć zręczne, ani w połowie nawet, nie miały w sobie tej lekkości i wdzięku, jakimi odznaczało się każde poruszenie Gucia.

Twarzyczkę miała okrągłą, sympatyczną, oczy podobne do oczu brata, spoglądające pogodnie i dwa duże, płowe warkocze spadające na plecy. Helusia była o tyle poważna, o ile Gucio żywy i roztargniony, a naukę lubiła o tyle, o ile on jej nie cierpiał. On rzadko kiedy pamiętał o czymś więcej, prócz własnych przyjemności, nad których wynajdywaniem ciągle się mozolił. A ona pamiętała o wszystkim i o wszystkich, tylko o sobie zapominała. Gucio zaczarowany rozdz. 2.

Lubiła bowiem bardzo krzątać się około gospodarstwa i najszczęśliwsza się czuła, gdy mogła w czymś wyręczyć mateczkę. I teraz oto siedząc przed kilkoma koszykami, które jej przyniósł ogrodnik Maciej, wyjmowała z nich porzeczki, poziomki, maliny, czereśnie i układała w mniejsze, płaskie koszyczki wyłożone winnymi liśćmi. Gdy Gucio się zjawił, wybrała kilka najpiękniejszych rubinowych malin i, ułożywszy je na okazałym liściu jak na talerzyku, podała mu, dygając przy tym z przesadną grzecznością. — Dobra z ciebie, siostrzyczka — rzekł chłopiec, zatapiając białe ząbki w soczystych owocach. — Co za szkoda, że jesteś babą. Ale wiesz co?

– spytała Figlarnie, podając mu owoce. Gucio się aż zaczerwienił z radości. Zrobisz to dla nas, doprawdy! I kity będą się chwiały za każdym poruszeniem? Cóż to za wspaniały byłby widok! Moja złota, dobra, kochana siostrzeczko, doprawdy, tyś warta być chłopakiem! Rzucił jej się na szyję i obsypywał ją gorącymi pocałunkami. – Że stosowany kapelusz dużo daje męstwa żołnierzowi, temu nikt nie zaprzeczy – myślał Gucio chodząc wielkimi krokami po pokoju. Gdyby tak jeszcze mina dziarska, wąs potężny. Zatrzymał się przed lustrem umieszczonym nad kominkiem i zaczął się sobie przypatrywać.

Jak to ładnie śpiewały Niemki, gdy wjeżdżał do ocalanego miasta. Oto bohater, co Wiedeń zbawił. Jakże mu pięknie z tymi wąsami. Szczęśliwi ci, którzy mają co podkręcać – myślał sobie Gucio. On nie miał nic podobnego, chociaż czynił niemałe wysilenia, żeby choć kilka włosków wyciągnąć. Melancholiczne te rozmyślania przerwał trzask zbicza. Gucio podskoczył do okna i zobaczył dwie bryczki wjeżdżające na dziedziniec. A tam dalej na grobli widać było jeszcze dwa drobne czarne punkciki zbliżające się w tumanie kurzawy. Wybiegł naganek na powitanie swoich gości i zanim jeszcze zdążyli się rozebrać już wiedzieli o laskach z trzciny i stosowanych kapeluszach.

Gucio okazał zdolności dzielnego dowódcy, wszędzie pierwszy, Narażał się na największy ogień i z pogardą patrzył na kule papierowe padające dokoła niego jak grat. Nieustraszoność ta nawet w przeciwnikach czyniła wrażenie. I gdy nareszcie niespodzianym, zręcznie wykonanym obrotem udało mu się otoczyć i rozbroić wodę nieprzyjacielskiego, oba wojska zaczęły wydawać na jego cześć zapalczywe okrzyki. Gucio w swoim stosowanym kapeluszu, ozdobionym niebieską kokardą, którą sobie wyprosił u matki, z kitą z drobno strzyżonego papieru, powiewającą wspaniale z wiatrem, z twarzyczką rozpromienioną i oczyma błyszczącymi zapałem, wyglądał jak rycerz z bajki.

Jak matyczka ściskała i całowała swego synka, jak się cieszyła z jego triumfów, zrozumie każdy, kto ma matkę. Podczas gdy służba ustawiała stoły na pobojowisku i nakrywała je do podwieczorku, wsparci na mieczach wojownicy stali i o wypadkach bitwy rozmawiali. Marsz przez dziedziniec do stołów był prawdziwym pochodem triumfalnym. Naprzód uszedł doboż i drewnianą pałeczką bębniów okazały czerwony bęben. Zanim szli trębacze, trąbiąc na trąbkach utworzonych na prędce z dziesięciu palców, dalej postępował Gucio w wieńcu dębowym, a za nim wojsko z podniesionymi trzcinowymi karabinami.

Puchary, napełnione obficie wodą z sokiem porzeczkowym, malinowym i cytrynowym, krążyły gęsto, dowodząc, że kto dobry do wybitki, ten dobry i do wypitki, a za każdym wzniesionym toastem Janek, przyjaciel Gucia, strzelał z jego fuzji, co wywoływało głośny zachwyt biesiadników. Koniec rozdz. 2. Ciąg dalszy nastąpi.