Magda Steczkowska u Kayah: Mój mąż jest moim najlepszym kumplem

Masz, przynajmniej tak to wygląda, bardzo udany związek. Ja czuję, że wy macie z Piotrkiem Królikiem, twoim mężem, braterstwo dusz, że macie podobne poczucie humoru. Wspaniałe. Ja mówię ci, że jak ja widzę wasze zdjęcia, jak wy się tam śmiejecie, coś tam Dzień Optymizmu czy coś, ja widzę, że to jest wszystko bardzo szczere, że to nie jest reżyserowane na potrzeby, prawda, utrzymywania wizerunku. Nie, no co? Po prostu ja widzę, że razem podróżujecie. Że jeździcie na rowerach, również robiąc to w fajnych celach, żeby pomóc innym.

Żeby drugiemu było dobrze. Nie walczy o siebie w pierwszej kolejności, chociaż oczywiście... Nie konkuruje. Nie, tu nie ma czegoś takiego. Oczywiście, wiesz, na początku związku to było, wiesz, jakby na którą stronę... Gdzie to jest racja? I tak dalej. I to wiesz, to było mnóstwo rozmów. Czasami płaczu, czasami trzaskania drzwiami, czasami krzyków różnych. To nie jest absolutnie, nigdy nie była sielanka. Ja jestem panna, końcówka panny, a ktoś jest waga. Mamy tam dwa tygodnie różnicy między sobą. I to było, ale to była ogromna praca. I ja wiesz co, tak trochę patrząc na związki i te właśnie, które się rozstają szczególnie, bo ja naprawdę w moim otoczeniu, ja sobie zdałam sprawę bardzo niedawno, dokładnie podczas mojej pięćdziesiątki, przyjechał gąsu, Piotrek Gąsowski.

I walnął przemowę taką, że po prostu no wzruszyliśmy się wszyscy, jak to my jesteśmy wspaniali i tak dalej i tak dalej. Czyli spędzaliście taką pięćdziesiątkę na wyjeździe? Nie, nie u mnie w domu pod tarasem poprzebierani w ogóle w oszach, było śmiesznie mówię ci, cudowne to było. No i tam taką pogadankę i między innymi użył słów, że jesteśmy jedyną taką parą, którą zna, z takim stażem, z miłością i z szacunkiem wzajemnym. I mój szwagier, słuchaj, Piotr, brat Piotrka, Uwielbiam go, to jest mój kumpel. I mówi tak, ale co on gadał? Jak to nie zna takich par? To jest niemożliwe. Myślę, myślę, myślę, mówię, wiesz co Maciuś? To w sumie jest możliwe, bo w mojej branży nie ma wcale tak dużo takich par.

I to jest, wiesz, bo u mnie akurat, w naszym otoczeniu, w rodzinie Piotrka i w naszych przyjaciół... A nawet kiedy myślę, że to jest taka para, to później się okazuje, że już od dawna taka nie była. Taka nie jest, no właśnie. Więc ja mówię, wiesz co, Masiuś, zobacz, my sobie żyjemy w takim swoim troszeczkę hermetycznym... Może nie hermetycznym, ale mikroświecie rzeczywiście. Że wiesz, ty, siostra Piotrusia, rodzice kiedyś, nasi kuzyni, nasi najbliżsi przyjaciele, oni wszyscy są w długoletnich związkach. Ale to tak nie wygląda, że tak powiem, w życiu szerszym, jak masz większe grono przyjaciół. Czyli twoja rodzina też się... Rodzina Piotra. Dobra. Za duży misz masz, ale rodzina Piotra bardzo, bardzo.

Czasami naprawdę nie ma czego ratować, mimo tego, że bardzo się chce, bo jakaś chemia minęła, miłość nie zamieniła się w przyjaźń. Niestety już nie patrzymy przez różowe okulary, No widzimy te wszystkie wady, te skarpetki nie tam leżą i tak dalej. Ile razy można bym powtarzać? Ja to się często tak... Głównie Piotruś, bo po raz kolejny dzisiaj na przykład zapomniałam torebki i tak dalej, no dobra. Ale wiesz co, więc to wtedy nie ma sensu. I uważam, że my tak naprawdę robimy dzieciom krzywdę, bo one to naprawdę widzą. I ja uważam, że jak się rodzice nawet pokłócą, przecież moi rodzice też się kłócili, ale ja wiedziałam, że oni się kochają. I ja się też kłócę z Piotrkiem i dzieci moje doskonale o tym wiedzą.

Nie mam pojęcia. Może nie słuchają swojej, wiesz... A może po prostu wybierają na ojca swoich dzieci swojego ojca, bo innych nie znają, wiesz. No właśnie, no i to wiesz, nie jestem psychologiem, nie chciałabym tu za bardzo się zagłębiać w takie, mówię, co gdzieś tam czytałam i czy do końca się z tym zgadzam. Nie wiem, w moim przypadku ja to czułam, ale czy zawsze tak jest? Czy my tak czujemy? Fajnie by było, gdyby tak było, że czujemy, słuchaj, to jest ojciec moich dzieci. Nawet jak z nim nie będę, to to będzie dobry ojciec dla mojego dziecka. Tylko z drugiej strony, co znaczy, że jak z nim nie będę, to będzie dobry ojciec? No niby to można połączyć, ale jednak ja w to wierzę, że można, bo ja znam mnóstwo patchworkowych rodzin i na pewno ty też, które wiesz, potrafią to pogodzić. Takim patchworkiem jest dla mnie wspomniany przez ciebie Piotrek Gąsowski.