Wach vs Itauma, Shields vs Lepage-Joanisse, Chisora vs Joyce

Już od pierwszego gongu zaczęły się wymiany w clinchu, Chisora agresywniejszy, a Joyce clinchujący, korzystający z przewagi siły w tej płaszczyźnie. Joyce chyba chciał z początku walczyć technicznie i ładnie, no ale nie takie numery z Del Boyem Chisorą, który nie pozwoli na techniczną walkę, jak zawsze próby overhandów ze strony Chisory i ataki na ciało. Joyce głównie walka prostymi, ale miał sukcesy z kontrami sierpowymi, gdy Chisora za bardzo głową pierwszą na niego parł. Chisora miał przewagę w szybkości wyprowadzanych ciosów i tak powiem. Jeśli Derek Chisora, mający swoje lata, jest o tyle szybszy, to coś jest nie tak. Joe Joyce walczył w spowolnionym tempie, przez co powinien polegać na sile ciosów, która no wiemy jak działa na Chisorę, ma on dobrą wytrzymałość na te uderzenia. Najłatwiej w tym momencie przyrównać mi by było Joyce'a do Formana z lat 90.

Forman to jeden z moich ulubionych bokserów i właśnie tak nadrabiał ten brak szybkości, niesamowitą siłą ciosu, jak i inteligencją, bo trzeba wtedy wiedzieć kiedy można sobie pozwolić, aby po prostu trafić rywala, nie odsłonić się na inne uderzenia. Chisora też mógł się pochwalić swoim poruszaniem głową, trochę uniknął tych powolnych ciosów Joyce'a bez większych problemów i wtedy stosował gardę krzyżową. Ale dobrze wyglądały ciosy z góry Joyce'a, gdy raz na jakiś czas wyczekał schylającego się Chisorę. Ogólnie im dalej walkę, to wszystko lepiej wyglądało ze strony Joyce'a, coś tam zaczynał kontrować, ale i tak i tak na tę ofensywę Joyce'a starczało kilka mocnych ciosów Chisory i już zerował to, co Joyce zdołał zbudować i wejść w rytm. Największa krytyka Joe Joyce'a w tej walce to była zerowa defensywa, kompletny brak jej, przez co Chisora mógł rzucać te swoje power punchy czasami wręcz na oślep i mógł być pewny, że trafią do celu, bo jego cel, czyli głowa Joyce'a była bardzo chętna, żeby je przyjmować.