Rewolucja w samotności. Xiao Hong

Ale ponownie, ponieważ znowu przyjaciele zostają aresztowani za jakąś działalność podziemną w związku z Partią Komunistyczną i tak dalej, no to oni tym razem decydują się opuścić Qingdao i udać do Szanghaju. Tym bardziej, że już przechodząc do tego wątku głównego, nawiązali bardzo ożywioną korespondencję z Luświnem. Luświn to pewnie nazwisko już teraz w Polsce bardzo znane i powszechnie kojarzone. Tak naprawdę ojciec nowoczesnej literatury chińskiej, ale też prominentny myśliciel, działacz, osoba związana z 4 maja. Ważna do tego stopnia, że nawet teraz Chińczycy nie mówią o nim per lu xun, tylko pan lu xun, lu xun xian shen.

Przepisywała mu utwory ręcznie, jakieś setki tysięcy znaków, kiedy już tak naprawdę ledwo była w stanie utrzymać cokolwiek w dłoni. W 1940 roku przenieśli się do Hongkongu i to już będzie, zmierzamy już powoli do końca tej historii. W Hongkongu okazało się, że Xiao Hong tak naprawdę miała już status gwiazdy, bo wygłaszała prelekcje o walce z japońską okupacją, o losie chińskich kobiet, zapraszano ją do uczestnictwa w różnych wydarzeniach. Zapomniałam jeszcze nawiązać do tego, a propos tego, jak postrzegano jej twórczość właśnie w tych kręgach literackich, bo to nie jest też do końca tak, że opinia Luświna, to błogosławieństwo Luświna, które otrzymała, uodporniło ją, czy jak gdyby nie pozwalało na to, żeby spotykała się z krytyką.

To się spotkało z dużą krytyką jako niepatriotyczne. I tak naprawdę kolejnym takim utworem, którego ona nie zdążyła dokończyć, bo ona w 1940 roku, ukazały się jeszcze jej wspomnienia o Luświnie, w tych czasach już tak praktycznie na łożu śmieci, bo to już niewiele wówczas jej zostało, ale skończyła opowieści w Nadhulan i Miasteczko w Marcu. I zaczęła taką nietypową, zarówno dla siebie, jak i dla chińskiej literatury, powieść Mabule. To była powieść, której niestety nie da mi było skończyć, ale Rewolucja w samotności. Xiao Hong, Magdalena Stoszek-Deng, Sandra Krawczyszyn-Szczotka.