🔴 [MOŚCICKI+PIETRZAK] #5 Musimy porozmawiać o... imperializmie

Nie wiem, gdzie jeszcze się to słowo pojawiało. No i nagle to słowo triumfalnie wróciło, a tak naprawdę wróciło już trochę przed wybuchem, w tym okresie przygotowawczym, kiedy wszyscy czekaliśmy, co się stanie. To już wtedy to wróciło. No i teraz imperializm jest wszędzie. Tylko dziwnym słowem zawsze oznacza tylko zachowanie Rosji, tak jakby nie było innego imperializmu. A jeżeli mowa jest w większości tych użyć społecznych, bo to już teraz jest nie tylko, powiedzmy, w jakichś uczonych publikacjach czy w prasie, ale też po prostu w dyskusjach na Twitterze, na Facebooku, jest to powszechnie używane słowo.

Ale inne niż rosyjskie imperializmy, to się pojawiają tam tylko na takiej zasadzie, że może to też jest trochę... Inne państwa być może zachowują się imperialistycznie, ale to tylko trochę tak bardzo, albo trochę tak źle jak Rosja. Są tylko takim, że tym prawdziwie złym imperializmem jest tylko rosyjski. To jest takie... Trudno to w ogóle... poważnie traktować jako myślenie krytyczne, bo tego rodzaju krytykowanie imperializmu konkurencyjnego, tego z którym akurat jest w konflikcie nasze własne imperium, no to tak naprawdę to jest stare zagranie propagandowe w różnych takich konfliktach międzyimperialnych.

Ponieważ Polska jest tak blisko tej tej wojny, która to ożywiła, to pojęcie, to jest jeszcze ten emocjonalny element właśnie, że to jest tuż za naszą granicą i że tak wiele osób z Ukrainy wpłynęło do, czy uciekło do Polski, albo czasem przez Polskę dalej, więc jakby wszyscy stanęli tak twarzą w twarz po prostu z żywymi ludźmi, których to dotyczy i byliśmy też zresztą długotresowani do strachu przed Rosją, że to jest, więc jakby to wszystko się tak spotkało w jednym tym momencie i skupiło, skumulowało

To wszystko można jakoś do Rosji moim zdaniem dzisiaj stosować z pewnością, jeśli chodzi o taki kształt ideologiczny tego tego systemu, który tam panuje, co nie oznacza w moim rozumieniu, że kategoria imperializmu jest jakoś tam stosowana do tego, w jaki sposób, jaką pozycję zajmuje Rosja w polityce międzynarodowej. To jest jakby moja pierwsza uwaga. Druga to jest taka, że właśnie w tym rozumieniu imperializmu trzeba by rozróżnić, tak mówiąc bardzo hasłowo, jej właśnie skrótowo, między rozumieniem imperializmu w taki sposób historyczny bądź potoczny, to nie znaczy, że to jest to samo, tylko że tutaj się mówi po prostu o różnych typach władzy, która ma możliwość, środki i intencje podporządkowywania sobie czy też wywierania jakiegoś trwałego wpływu na swoje otoczenie.

Dlaczego? Dlatego, że tylko Ameryka po upadku Związku Radzieckiego, który to Związek Radziecki w moim rozumieniu, ale to już na inną dyskusję też nie był imperium, ale to potrzebowalibyśmy osobnego być może odcinka. Musimy porozmawiać o Związku Radzieckim. Musimy porozmawiać o stworzeniu powiatu kultury. To by teraz wróciło, bo podobno myślałem, że już przegnano to widmo, ale to już nie. Dziś uważam, że po upadku Związku Radzieckiego mamy jeden imperializm, dlatego że tylko jeden kraj nakłada się na reguły systemu. To jest kraj, który nazywa się Stany Zjednoczone Ameryki. Nie przypadkiem to Stany Zjednoczone Ameryki mogą nakładać sankcje na Rosję, Iran czy gdzieś tam 10 innych krajów, a nie odwrotnie.

To nie Rosja dysponuje. Ja nie mówię, że nie ma intencji, nie ma retoryki. nie marzą o jakiejś ekspansji imperialnej. Tego nie twierdzę. Tylko w kwestii strukturalnej tego, jak ten system dzisiaj działa, wciąż uważam, że mamy jedną potęgę imperialistyczną i jest to potęga Stanów Zjednoczonych, za którą stoi potęga militarna sprzężona z interesami globalnego kapitału i wymiany usług wzajemnych. To znaczy, że kapitał wspiera Rozwój armii, a armia zapewnia monopole i usuwa konkurencję. Natomiast oprócz tego mamy być może jakieś młodarstwowe tendencje, jakieś ambicje wzrastających potęg światowych, takich jak między innymi Rosja, ale wydaje mi się, że o wiele bardziej Chiny.

To Stany Zjednoczone mają bazy wojskowe wokół Iranu, a nie na odwrót. Jeśli liczyć baza wojskowych, to mówienie o imperialistycznych tendencjach Chin czy Rosji polega na tym, że oba te kraje mają jakąś brzydką przypadłość, przy bazach amerykańskich, to jest jakby realistyczne zachowanie. To jest rzeczywiście bardzo ekspansywna polityka. No jeśli te bazy już liczymy, prawda, no to też kurczę miejmy porównanie, ja bardzo często to powtarzam tutaj ze sprawy, ale naprawdę czasami trzeba takie jakby orzeźwiać, że tak powiem debatę tymi konkretnymi danymi.

No baz amerykańskich poza granicami. W Zjednoczonych jest oficjalnie chyba 830, a nieoficjalnie nie wiadomo ile, ale pewnie trochę więcej. Oficjalnych baz wojskowych Rosji poza terytorium Rosji zdaje się 27 albo 9. Aha, a propos imperializmów, natomiast poza granicami swojego państwa Chiny mają jedno, Djibouti. Chiny jeszcze mają, powiedzmy, że Chiny próbują dokonować ekspansji, znaczy dokonują ekspansji, jakieś tam przejmować, poszerzać kontrolę nad Morzem Południowochińskim, ale powiedzmy sobie szczerze, ono nawet nazwę, przymiotnik chińskie jest częścią nazwy tego morza, więc trudno to porównywać do amerykańskiej obecności południowochińskiej.

gromadzą zasoby, grają na samowystarczalność. Jest to trochę taki sygnał zbliżającego się jakiegoś dużego kryzysu. Mam nadzieję, że oczywiście do takiego jak wojna na przykład chińsko-amerykańska nie dojdzie, ale jest taki, że tak powiem, segment tej amerykańskiej klasy politycznej, który przebiera nogami od jakiegoś czasu. Tam w ogóle jest ciekawie, bo tam są takie trzy segmenty, jeden chce wojny totalnej z Rosją, drugi chce wojny totalnej z Chinami, trzeci z Iranem, no i to jest jakby ta tęcza możliwości rozwoju się. Być może jedyne, co jeszcze powstrzymało wybuch którejś z tych wojen, jest to, że oni właśnie się nie mogą zdecydować.

To pojęcie rosyjskiego imperializmu jest zresztą, uważam, nieodłączne od tej narracji, że wiesz, dzisiaj Ukraina, jutro Polska, Francja i tak dalej, że tak naprawdę Rosja, jej celem politycznym jest ekspansja w postaci po prostu militarnego podboju Europy, co uważam z niedorzecznym, z wielu powodów. Świerda wtórz popadało, nie ma sensu do tego wracać, ale tylko w takim kluczu można czytać całą tę sytuację, usuwając z obrazka Na to. Bo w Polsce się trochę tak opowiada, jakby w ogóle w tym pokoju nie było to dosłownie. że tutaj imperializm rosyjski, postsowiecka kondycja, relacje historyczne ukraińsko-rosyjskie sięgające, rosyjska dusza, ukraińska narodowość, kto miał pierwszą cerkwię, kto tam kogo uczył, wiesz, jeść widelcem i nożem.

Znaczy, że w Polsce się nie prowadzi politycznej analizy czy dyskusji, tylko się opowiada baśni. Znaczy baśni o złym carze, który tutaj najeżdża krwawym wszystko się psychologizuje, emocjonalizuje i tak dalej, natomiast analiza, która by pokazywała też pewną strukturalną, strukturalny wymiar tych nabyć, prawda, jest nieobecna i ona jest też nieobecna w krytyce Rosji, prawda, bo ja nie mówię tylko po to, żeby powiedzieć, nie, no tam Rosjanie to w ogóle nic nie chcą, tam oni żyją spokojnie i tego. Nie, tylko żeby rzeczywiście krytykować Te inne kraty trzeba też patrzeć na nie w kontekście tego ewoluującego systemu. I w tym kontekście dopiero wyciągać jakieś wnioski.

zamrożonych dolarów, w przypadku najpierw Afganistanu, dzisiaj Rosja i tak dalej, że wiele krajów na świecie po prostu zauważyło, że to jest na dłuższą metę nie do utrzymania dla nich. To jest niebezpieczne dla nich. To jest niebezpieczne, ponieważ nigdy nie wiadomo. Stany Zjednoczone są właśnie kimś, kto ci udziela kredytu, a następnie jest tak nieprzewidywalny, że może właściwie ci skomplikować wszystko, rzucić nowe marsze, procenty, no bo jakby nie wiadomo, co się stanie. Nie jest w tym sensie waluta, która jest w stanie porządkować świat. Natomiast ten alternatywny schemat, który oni tam opracowują, jak rozumiem, to będzie jakiś tam na podziemiach. No to będzie waluta, która nie będzie walutą krajową.

Jeszcze a propos takiej historycznej historycznego wątku a propos tej Libii. Nie jest moim zdaniem przypadkiem, że Libia to jest interwencja, która nie miała poparcia Rady Bezpieczeństwa ONZ w sposób spektakularny obejrzło się tą zgodę. 2011 rok jest inwazją na Libię, 2012 wraca Putin, po eksperymentowaniu z jakąś formą, ja to interpretuję teraz na potrzeby chwili, że tak powiem, ale nie wydaje mi się to całkowicie nieracjonalne, po eksperymentowaniu z Miedwiederem i jakimś takim otwarciem, sądowaniem tego, czy można włączyć Rosję na ludnych prawach, tego porządku międzynarodowego.