Hrabia Monte Christo. 20. Cmentarz Zamku If

O Boże! Ponieważ tylko umarli mogą się stąd wydostać, zajmę miejsce umarłego. Nie tracąc czasu na dalsze namysły, nie chcąc jakby dać sobie czasu na to, aby zachwiał się w nim ten zamiar, pochylił się nad ohydnym workiem, rozciął go nożem, który zrobił faria, wyjął trupa, zaniósł go do swego lochu, położył na łóżku, okrył kołdrą od stóp do głów, jak zwykł sam się przykrywać, po raz ostatni ucałował zlodowaciałe czoło, spróbował przymknąć nieposłuszne oczy, wiecznie otwarte, straszne, bo pozbawione myśli. Odwrócił go twarzą do ściany, aby dozorca, przyszedłszy z wieczerzą, myślał, że Dantes śpi, jak to się zwykle zdarzało. Wrócił pod kopem do celi farii, otworzył skrytkę, wyjął igłę i nić, zrzucił odzienie, aby ci, co mieli nieść worek, czuli, że w środku jest nagie ciało.