Hrabia Monte Christo. 20. Cmentarz Zamku If

O nie, ja chcę żyć, chcę walczyć do końca. Muszę odzyskać to szczęście, które mi wydarto. Zapomniałem, że nim umrę, powinienem ukarać moich prześladowców, a może, kto wie, nagrodzić też kilku przyjaciół. Ale przecież zapomniany w tym lochu wyjdę stąd jedynie tak jak faria. Powiedziawszy to, Egmont nagle znieruchomiał i wpatrzył się w przestrzeń, jak człowiek, którego niespodziewanie uderzy jakaś myśl straszliwa. Powstał nagle, podniósł rękę do czoła, jakby doznał zawrotu głowy, przeszedł się kilka razy tam i z powrotem po celi, a w końcu zatrzymał się przed łóżkiem. – A! – szepnął. – Któż mi zsyła tę myśl? Czy to ty?