Hrabia Monte Christo. 110. Pokuta

— Tutaj też nie. I zaczynał kopać obok. Monte Christo zbliżył się do niego i cichym, niemal błagalnym tonem rzekł do niego. Straciłeś pan syna, ale Wilford nie dał mu skończyć. W ogóle nie chciał słuchać. Znajdę go. Mówcie sobie co chcecie, wiem, że on tu jest. I znajdę go, choćbym miał szukać do sądnego dnia. Monte Christo cofnął się wstrząśnięty. Oszalał. Jakby obawiając się, że mury tego przeklętego domu zawalą się na niego, Wypadł na ulicę, zwątpiwszy po raz pierwszy, czy miał prawo zrobić to, co zrobił. Dosyć! Dosyć już tego! Ocalmy przynajmniej ostatniego! Wracając do siebie, Monte Christo natrafił na Morela.

Milczący jak cień, który czeka tylko znaku Boga, aby powrócić do grobu, krążył bez celu wokół pałacu przy polach elizejskich. — Maksymilianie, przygotuj się! — rzekł hrabia. — Jutro wyjeżdżamy z Paryża. – Więc nie masz Pan tu nic więcej do zrobienia? – spytał Morel. – Nie – odpowiedział Monte Christo. – I daj Boże, bo mi tak zrobił już za wiele.