O narkomanie, co się w Edycie Bartosiewicz kochał

Podczas jednej z naszych rozmów Tomek powiedział mi o swoim żalu do ojca, a ja jemu o swojej krzywdzie i o uzdrawiającej mocy wybaczania. Anielko, ty to jesteś kozak. Ojcu, za siebie to może by mi wybaczył, ale za bicie brata to ni... nie wybaczę", powiedział. Innym razem powiedziałam mu, wiesz, Tomuś, nadchodzi trzecia era miłości. Minął czas kur domowych i facetów macho, idzie era kobiecych kobiet i męskich mężczyzn, autentyczni, autonomiczni, namiętni kochankowie. A on słuchał, oczy mu się szerzej otwierały, a uśmiech pojawiał się w kącikach ust. i uciekał oczami gdzieś w marzenia.

Po około miesiącu wysłaliśmy Tomka do Polski, kupiliśmy bilet i daliśmy mu trochę kasy na początek. Żegnaliśmy go w trójkę, ja, Anioł i jeszcze jego partnerka. Autobus pojechał, a my, objęci, modliliśmy się za niego. Byłam przekonana, że wyjdzie z tego. Mówiłam, Tomuś, wyzdrowiejesz i będziesz honorowym gościem na moim weselu. Pełna wiary i nadziei napisałam maila do jego mamy. Odpisała, że straciła już nadzieję. Tomek robił to od siedemnastego roku życia i nie wierzyła, że on z tego wyjdzie, choć bardzo by chciała. Po powrocie do Polski Tomek poznał kogoś, z kim postanowił wyjechać. Najpierw do Paryża, a później miał się okazać gdzie dalej. – Tomuś, a co z ośrodkiem?

Bardzo wierzę, że dziś Tomkowi żaden głód już nie dokucza i że ma prawdziwą ucztę tam w niebie, a honorowym gościem będzie zawsze w moim sercu. Tomek był jednym z najpiękniejszych ludzi, jakich poznałam. Nie wiem, na ile Tomek wypełnił Bożą wolę, czy rzeczywiście pomógł jakimś osobom, ale wiem, że jedną z tych osób byłam ja. Tomek miał pomóc mi i pomógł. Swoim odejściem przypomniał mi, jak prawdziwe są słowa. Spieszcie się kochać, ludzi tak szybko odchodzą. Pomógł mi też zobaczyć coś więcej. Gdyby dziś żył, poszłabym do niego, usiadłabym obok na kartonach i położyłabym głowę na jego ramieniu. A później spojrzałabym w jego błyszczące oczy i powiedziała, wiesz Tomuś, jesteśmy dokładnie tacy sami.