Historia kieleckich ulic. Kozia

A Kozia miała też szczególną cechę, że ona prowadziła do wody, bo tam gdzie się Kozia przecina, czy zaczyna się, odbiega od niej ulica Silniczna, to nie przez przypadek Silniczna, bo dokładnie w chodniku, tym dalszym chodniku, czyli północnym chodniku, to tutaj pory tam sobie spokojnie płynęłaby stara silnica, gdyby jeszcze coś tam było w niej wody, bo tam jest kanon starej silnicy. Więc to po prostu była droga, która rzeczywiście mogła, czyli uliczka, która rzeczywiście mogła być nazywana kozią, choćby z tego powodu domniemywam tylko, że tam było być może jeszcze jedno z tych miejsc, gdzie pojono zwierzęta domowe. Konie, krowy pojono zazwyczaj w tak zwanym rdzawym stawie, czyli z grubsza przy tej dużej silnicy czy dąbrówce. Taki staw był mniej więcej tu, tylko nie na Skarpie, a w dolinie, gdzie dzisiejsza okrągła Gorzędu Wojewódzkiego. Tam był brud, jeszcze zanim był most, bo most tam powstał dopiero w początkach wieku XIX.

I wszystkie te posesje za ulicą Orlą się kończyły na rzece, czyli na silnicy. Naturalną granicą była silnica. W związku z tym ulica Kozia była w zasadzie bardzo długą ulicą niezabudowaną. Najstarszym budynkiem, o którym wiemy, że tam stał. Bo tam się de facto, no przynajmniej do połowy wieku XIX miasta już kończyło. Czyli silnica była taką naturalną granicą, za którą dopiero później, kiedy nasiliło się przede wszystkim osadnictwo żydowskie w Kielcach po roku mniej więcej 1860, zaczęło się zabudowywać to tak zwane starowarszawskie przedmieście, czyli taka uliczka, na której, czy taka bardzo zwarta, gęsta dzielnica ograniczona tą ulicą starowarszawskie przedmieście, czyli tak mniej więcej przebiegiem dzisiejszej elei IX wieku w Kielcach. I właściwie jedynym budynkiem, który historycznie był tam wart uwagi, był taki drewniany dworek stojący już po północnej, czyli dalszej stronie ulicy Silnicznej przy zbiegu z Kozią, w sporym ogrodzie, gdzie mieszkali zdaje się Biechańscy w tym domu, zresztą w tym drewnianym dworku, który stał jeszcze kilkanaście lat temu, zanim nie został rozebrany i nie został zastąpiony taką dużą narożną kamienicą, która tam w tej chwili się znajduje.