Historia kieleckich ulic. Kozia

I wszystkie te posesje za ulicą Orlą się kończyły na rzece, czyli na silnicy. Naturalną granicą była silnica. W związku z tym ulica Kozia była w zasadzie bardzo długą ulicą niezabudowaną. Najstarszym budynkiem, o którym wiemy, że tam stał. Bo tam się de facto, no przynajmniej do połowy wieku XIX miasta już kończyło. Czyli silnica była taką naturalną granicą, za którą dopiero później, kiedy nasiliło się przede wszystkim osadnictwo żydowskie w Kielcach po roku mniej więcej 1860, zaczęło się zabudowywać to tak zwane starowarszawskie przedmieście, czyli taka uliczka, na której, czy taka bardzo zwarta, gęsta dzielnica ograniczona tą ulicą starowarszawskie przedmieście, czyli tak mniej więcej przebiegiem dzisiejszej elei IX wieku w Kielcach. I właściwie jedynym budynkiem, który historycznie był tam wart uwagi, był taki drewniany dworek stojący już po północnej, czyli dalszej stronie ulicy Silnicznej przy zbiegu z Kozią, w sporym ogrodzie, gdzie mieszkali zdaje się Biechańscy w tym domu, zresztą w tym drewnianym dworku, który stał jeszcze kilkanaście lat temu, zanim nie został rozebrany i nie został zastąpiony taką dużą narożną kamienicą, która tam w tej chwili się znajduje.