Wiedźmin - krew elfów | S01E08

Zaraz minie. Ja bez słowa sięgam po bukłak z wodą i wyciągam rękę w stronę Satry. Tą samą ręką tak delikatnie obkręcam ją. Żeby ewentualnie celowała poza wóz. Mam swój, dziękuję. Muriel, mówisz, zaraz przejdzie. Ja mówię wiele rzeczy. Rozglądam się. Bo tak naprawdę to, co mnie interesuje, to jest albo ślad Botygo, albo...

Masz wesolutką Hanzę ze sobą. Muriel, słyszysz tą rozmowę, która już z takiej cichej jest coraz głośniejsza. Oczywiście ty Satra też. Ronadin, który przez chwilę był gdzieś dalej, szukał, po prostu dotykał tych śladów. Spogląda, bo słyszy tembr głosu Barretta, dobiera miecz i po prostu wgramala się w krzaki. Słychać tylko szelest, ale mimo tego, że on robi to dość gwałtownie, to nadal ten szelest jest takim delikatnym, jakby tylko ruszonym przez powiew wiatru. Muriel? Mamy tropić elfy, które są Scoia'tael i nie tylko elfy, a oni w tym momencie urządzają sobie gawędki prowadzące się do tego, kto ma rację.

Tylko na śladach. I na tym, że znowu czeka mnie noc picia, co prawda z moim byłym kompanem, ale również z tą dwójką, co jest mniej kuszące. Z wrażenia Yorn rzuca mikrofonem. Poszczę sobie na satrę, jednocześnie starając się nasłuchiwać, a przynajmniej nie dać się zaskoczyć temu, co potencjalnie może być tu jeszcze nie tylko wiewiórczego, ponieważ tam, gdzie są wiewiórki, często są też ludzie, którzy są wściekli, którzy

Taki powoli się rozpalający, jeszcze zimny, ale gniew. Więc czekam. Co dzieje się dalej? Myślę, że o ile nie dostajemy sygnału od Muriel czy od Satry, to ja spędzam następną, przynajmniej pół godziny, może nawet dłużej, rozglądając się, szukając śladu, szukając jakiejś wskazówki, dokąd mogli pójść.

Może on nie czuje się tutaj tak dobrze jak na terenach bardziej skalnych czy górzystych, ale kiedy idzie tropem, ty, którzy idą tropem, też z każdym kolejnym krokiem dostrzegasz pewną prawidłowość kierunku. Idziecie tak razem wszyscy, bez większych wyjaśnień ze strony Cromwella, bez większych wyjaśnień ze strony Yorna. Widać, że Ronadin i Barret są bardzo nieufni w stosunku do tego krasnoluda. Nawet w pewnym momencie Ronadin wymownie spogląda na ciebie Muriel i na ciebie Satra jednym wielkim znakiem zapytania nad głową, ale nie mówi nic.

Gdzieś tam przechodząc obok Satry, tak lekko mierzywie ci włosy. Nie gryzie, tylko warczy głośno. Polubisz go. Ronadina. Jeśli mamy wystarczająco dużo alkoholu. Nachyla się do Satry, aż w pewnym momencie drgnęłaś, bo nie wiedziałaś, kiedy podszedł tak bezszelestnie do ciebie i mówi... Wyjaśnijmy to jak najszybciej, bo... z całym szacunkiem dla Yorna. Ale im dłużej ta niewyjaśniona sprawa będzie się ciągnąć, tym dłużej będę miał ochotę... zacząć się drzeć! Mam dość takich sytuacji.

Potem tam idę. Odruchowo patrzę na twój topór, kiedy mówisz pytam. I co, dobrze ci idzie to pytanie? No cóż. Nie jestem w Mahakamie, tam gdzie jest strapiony ojciec, a tutaj. Całkiem nieźle wyszło, prawda? Mówiłeś, że to sprawy rodzinne, a to co mówisz brzmi jak zlecenie. Zlecenie, sprawy rodzinne, u krasnoludów to to samo, panienko. Satra jestem. Miło poznać. Czyli co, idziemy wspólnym tropem.

Wyprostowuję się i patrzę, badając was wzrokiem. Kiedy jego wzrok pada w kierunku Muriel, to już nie opuszcza Muriel. Cała ta rozmowa, jakkolwiek płynęłaby ze słów Satry czy Muriel, dla niego to tylko Muriel jest w tym momencie. Dla niego tylko ona w tej sytuacji jest obok niego. Kompletnie ignoruje cię, Satra. Mówi oczywiście Ponir w garcku. A co to tak ciemną nocą?

Wstawia zdecydowane kroki, patrzy tak badawczo na ciebie, raz tylko spogląda w kierunku satry, ale mierzy cię wzrokiem Muriel. Jest tu karczma. Wątpię jednak, żeby były tam miejsca do spania, bo interes nie idzie zbyt dobrze i my czasem zatrzymujemy się tam. Warunki tam są nędzne, tak jak na całej północy. Ale myślę, że gdyby to było problemem, mogę pomóc, droga pani.

Czy mam zanieść jakieś szczególne pozdrowienia od szczególnej osoby, kaczmarzowi? Nie, obejdzie się. Więc rozumiem, że podróżujecie za schronieniem. Tak, pora na to wskazuje, ale w celu Spotkania kogoś bądź... Coś więcej za tym idzie? Zmierzam w stronę... Zmierzamy. Tutaj patrzę króciutko na Satrę. Zmierzamy w stronę nowych ziem pozyskanych.

Kłaniam się i życzę spokojnego pobytu. Nawet nie odpowiadam, tylko kiwam głową i naprawdę jakby po prostu to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Ruszam dalej, tak? Również wyprostowana w siodle. I aż do miasta. I nie odzywam się za bardzo do satry. Ja się wychylam. Czy ty jesteś w stanie rzucić coś takiego na mnie? A jest ci to potrzebne? Patrzę na ciebie. Tak. To jest fajna sztuczka.

Wielki kształt przelatuje nad wszystkim, wzbijając stuman wiatru, kurzu, wszystkiego, co było w stanie jakoś unosić się nad tym wszystkim. Nawet gdzieś tam mgła po prostu zaczyna się rozwiewać. Satra i Muriel, kiedy wjeżdżacie, waszym oczom po prawej stronie ukazuje się szubienica, na której wiszą dwie postacie, dwie kobiety. Kiedy wjeżdżacie bliżej, to widzicie jak koty zaczynają uciekać, ale ty czujesz, Muriel, że to nie przed wami uciekają. W pewnym momencie dochodzi do was trzepot skrzydeł.

Widzicie jak ta kapitan Rzuca w ich kierunku pojedynczymi słowami, tak jakby chciała ich po prostu konkretnie rozstawić. A sama wygląda jej z tym mieczem, ale w tym momencie widzicie, że do lewej ręki dostaje taką całkiem sprytną małą kuszę z wieloma pojedynczymi bełtami. I podchodzi w kierunku Muriel i Satry, cały czas patrząc na lecącą, po raz kolejny atakującą tę wioskę Wivernę. Patrzy się na was i w tym momencie tylko pokazuje mieczem.

Wszystko jest to w zwolnionym tempie. Czujecie Satra i czujecie Muriel, jak jesteście podniesione gwałtownie przez mężczyzn. I po prostu razem z nimi wpadacie do domów. Do domu jednego. Czujecie, jak w pewnym momencie przygniecione zostajecie przez jednego z nich. Na pewno nie było to celowe. I widać, że w ich oczach widać przerażenie. To są ci, którzy byli nawet nie do końca ubrani. Oni tylko pokazują wam, żebyście w żaden sposób nie reagowały. Natomiast Ty, Muriel, dostrzegasz z tych otwartych drzwi pojawiającego się Wiedźmina.

O nie, teraz nie będzie rzucać żadnych zaklęć. A właściwie to jest słuszna uwaga, Yorn. A opowiedz mi o leczących zaklęciach, Muriel. Opowiedz mi coś o nich. To jest zawsze takie ciekawe. Znajdźcie konia, znajdźcie konia. Zaraz, zaraz. Już! Nie zostawię cię tutaj. Próbuję się podnieść po ścianie. Siedź, durna! Jak tak jeszcze raz do mnie powiesz, to zamienię twoje włosy w coś jeszcze innego. Dobrze, wszystko nam opowiedz o tym, w co zamienisz te włosy, Satra. Tam i tutaj patrzę mniej więcej w stronę, gdzie wydaje mi się, że słyszałem Stefana. Szybko?

Ja chyba będę chciała rzucić na weź się w garść. W sensie opanuj się, no? Dobra. Tak. Rzuć sobie. Nie wiem, czy to pogorszy sytuację, czy nie, ale po tym, jak ta sytuacja się rozwinęła, ja po prostu za nimi idę, jeśli ktoś mnie próbuje powstrzymać. Nie, nie próbują. To będzie ostatnia rzecz, którą zrobią. Tylko rzucam spojrzenie na ciebie, Satra, tak jakby oczekując, że pójdziesz ze mną, ale w tym momencie to jest instynkt. Dobrze, więc nie dzieje się tragedia jeszcze, bo mam częściowy sukces. Mam 14 dokładnie. Odjęłaś sobie też od stanu, w którym jesteś?