Wiedźmin - krew elfów | S01E07

Beze mnie ta dziewczyna nigdzie nie pójdzie. Będę się nią opiekowała. Śmiałe założenie. Dobrze. Jeżeli tylko Tissaia wyrazi zgodę, to nie widzę w tym problemu. Jeżeli nie wyrazi, to ja się nie zgadzam. Jestem starsza od Niny i też mam coś do powiedzenia w tej chacie. To jest niesamowite, że pewne rzeczy się nie zmieniają. Teklo szanuje to bardzo i zobaczymy, co czas pokaże. Ja idę w tym momencie, żeby skontaktować się z Tisają. Yorn, postaraj się jej nadwyrężać, dobrze?

Podrabinie na górę, żeby za pomocą megaskopu skontaktować się z Tissaią i poprosić ją o to, żeby jak najszybciej się pojawiła. Dobrze. Zanim przejdziemy do tej sceny, to zrozumiem, że ty, Coni, jesteś przy Ninie. Tak jest. Należy na takim wygodnym posłaniu na górze. W jednej części tego strychu, takiej trochę oddzielonej, śpią elfy, ale ich teraz nie ma, oni są na zewnątrz. Natomiast w drugiej części one steklą.

Wzdycham ciężko i poddaję się zabiegom. Staram się chociaż raz w życiu nie mieć na sobie koszuli uwalanej błotem, krwią i dużą ilością włosia Stefana. Cieszę się, że ściąganie koszuli zasłania mu pole widzenia. Ty nie widzisz rumieńca na policzkach i zajmuje się kolejnymi działaniami dookoła. Muriel. Uszywasz Megaskopu i kontaktujesz się z Tissaia, swoją dobrą znajomą, arcymistrzyni magii.

Zobacz, jesteś opisana jako szlachcianka. Wiecie, nie każdy byle kapłanina powinien wiedzieć, kim jestem, dlatego podróżuję incognito między innymi. Szlachcianka. Możesz powiedzieć, co powiedziała Tissaia i co zobaczyłaś w rytuale, póki koni jest na górze? Zobaczyłam Tygo na południowym brzegu Yarugi. Był w towarzystwie elfów, między innymi Bajzla. To nie jest towarzystwo dla niego. Właściwie Bajzla nie jest towarzystwem dla nikogo.

Nic nie jest w porządku, ale... Nie mogę na ciebie patrzeć, jak jesteś taka znękana, no... To nie jest twoja wina. Tissaia przyjedzie, Czy ona przyjedzie, czy ona się przyteleportuje? Jak? Nie wiem jak. Przyleci na miotle. Ale mówiłaś... A znowu sobie robisz ze mnie jajo. Dworujesz sobie, oczywiście. Dworuj sobie ile chcesz. Nie mam takiej wiedzy jak ty. Zatem jak Tisaja przyleci na swojej miotle, to może wszystko będzie dobrze. Myślę, że to będzie tylko interludium do tego, co nas czeka.

Nasi bohaterowie W tej scenie są razem z Tissaia. Tak jak Tissaia powiedziała, tak też się pojawiła. Przyjrzała się najpierw Yornowi, arcymistrzyni w padce gdzieś na końcu świata, ale dlaczegożby nie Jej ciemny strój, jej suknia, do tego narzucone palto, które w tym rozpalonym, w rozpolonej kozie już nie jest tak potrzebne, ale ona cały czas jeszcze jakby z przyzwyczajenia trzyma je na sobie, bo wie, że dużo czasu tutaj nie spędzi.

Podchodzi do Yorna Uśmiecha się, po czym delikatnie dotyka go w dłoń. Aż wreszcie, stopniowo zaciskając ją, przymyka oczy i następuje transfer informacji. Yorn, czujesz jak ogarnia cię ciepło. Wymieszane tym nieprzyjemnym dreszczem, które dostarcza ci istota, której cząstki posiadasz w sobie. Przecież jak Tissaia, tak jak wcześniej Teranowa, za chwilę stanie przed tą istotą,

Widzicie, jak na jego twarzy, na twarzy Yorna, zarysowuje się uśmiech. I słyszysz, jak w spowolnieniu słowa wypowiadane przez Tissaia, ale wy słyszycie je w sposób normalny. Otwiera jeszcze szerzej oczy niż wcześniej to robiła. Patrzy w kierunku Muriel, ale też pozostałych. W kierunku Sattry. W kierunku Tekli, która spogląda gdzieś z góry, ukrywając się. Inny akurat nie ma w tym pomieszczeniu. Patrzy na Ronadina i Beretta. Musicie jak najszybciej ruszyć do źródła, w którym znaleziono ten artefakt.

Mogę wam obiecać, że nic złego jej się nie stanie. O nic więcej mnie nie pytajcie. Na więcej pytań związanych z tym, co będzie, jak będzie, nie mam odpowiedzi. Będę ją obserwowała. Będzie w najlepszych rękach, jakich tylko może być. Będzie bezpieczna. Dziecko również. To wszystko przerywa Tekla, która schodzi po drabinie. Tisaias pogląda na nią. Tekla patrzy. Jest purpurowa na twarzy.

Nawet jeszcze bardziej. Moim sensem bycia tutaj czy gdziekolwiek jest dbanie o nią. Wiesz pani to? Czasem przed śmiercią ludzie mówią ostatnie życzenie. A on... Widzicie jak ona mruży oczy, jak Tissaia mruży oczy, patrząc na nią. Jej twarz zmienia się. Kto? No on! Dobrodziej! Tissaia... Jeszcze bardziej próbuje... Sądować prawdopodobnie jakby myśli jej.

A potem tu wracamy, tak? Do tych ruin. Te ruiny nie są tutaj, one są też na południu. A może Tissaia mogłaby znaleźć Coni? Może poprośmy ją o to? Żeby ją znalazła i zrobiła coś, żeby mogła być tu z nami? Zatro, Coni podjęła swoją decyzję.

Czemu tak patrzysz? Po prostu pamiętaj, że nie wszyscy cię zostawią. Zanim znowu wybuchnę bardzo intensywnym płaczem, Odwracam się za maszyście i ruszam po Ninę, głęboko oddychając. I tak nasi bohaterowie zebrali to, co najważniejsze, ze sobą. Kiedy pojawili się na zewnątrz, to Tissaia pomogła wyspokojeniu, za pomocą magii, konie, tak żeby mogli przejść przez teleport.

Muriel wie, że podróż teleportem ma jakiś ułamek, procent, że może się nie udać. Nawet dla kogoś takiego jak Tissaia chaos może tutaj za bardzo przeciągnąć na swoją stronę. Ale Muriel o tym nie mówi pozostałym. Nie chce ich niepokoić, bo samo doświadczenie przejścia przez teleport jest czymś Z natury niemiłym. To tak jakbyście w jednej chwili byli wystawieni z pomieszczenia ciepłego na zewnątrz, tak jakby w jednej chwili ktoś oblał was czymś zimnym,

Widzimy, jak Tissaia idzie w kierunku Niny i Tekli, które stoją przed chatą. Tekla zamyka drzwi. Spogląda jeszcze na okna. Poprawia coś na ganku. I wkładzie na Ninę Falto. I choć sama Nina jest już ubrana na tyle szczelnie i tyle dobrze, to Tekla tym gestem pokazuje jej, że wszystko będzie dobrze. Tissaia podchodzi do Nihobu. I po wyciągnięciu ręki otwiera mniejszy, zdecydowanie mniejszy portal.