Wiedźmin - krew elfów | S01E07

Tylko mówię do niego, że jeżeli chcecie podróżować z nami dalej, to myślę, że nie ma co rąbać na zapas. Chyba, że z dobrego serca chcesz to zostawić komuś, kto przyjdzie tu po nas. To dobry pomysł. Tak w ogóle miło cię widzieć. Zacząłem już naprawiać brzeszczoty i jestem gotowy razem z Barretem do podróży. Ale masz rację. Jakiś taki dziwny nawyk wytworzył mi się. Może to z nudów, może to z nerwów. Narąbałem tego drewna jak głupi. Ale przecież bywa tak, że czasem jacyś pustelnicy, podróżnicy pojawiają się w takich chatach i wtedy miłe jest chyba, jak będą mogli zatrzymać się tu i nie będą musieli rąbać.

A kto wie, jeśli powędrujesz odpowiednio długo, to może znajdziesz też miłość? Miłość. Patrzę na Muriel z dużym znakiem zapytania w oczach. Słyszysz Barret? Patrzę na ciebie. Miłość. Nie wiem co na to Barret, ale... Ale ja miłości nie szukam. Spogląda tak w jego kierunku wymownie. Dobra, więc myślę, że najlepiej będzie, jak zrobimy co trzeba i po prostu ruszymy.

Udało się uratować Wiedźmina, ale czy dalej w tym wszystkim? Uda się połatać te poszczególne historie. Nasi bohaterowie, siedząc i jedząc razem posiłek, wiedzieli, że zbliża się godzina zero, że coraz bliżej jest zachodu słońca. Jeszcze trochę czasu do tego momentu jest. W międzyczasie dowiedzieli się od Ronadina, że niedaleko chaty kręci się czarny wilk i że razem z Barretem próbowali go przegonić, ale wilk siedział i wpatrywał się w chatę, jakby zupełnie ignorując ich, więc odpuścili.

Barret złapał go za ramię, zdenerwowany. Ani jeden, ani drugi czegoś takiego nie doświadczali wcześniej. Ogromna tafla wody, przed nimi pojawiła się pionowa. Za tą taflą wody widać było coś zupełnie innego niż widzieliby ci, którzy stoją tutaj na tej kolanie. Widać tam jeszcze ciemniejszy, bardziej gęsty las. Gdyby ktoś przysłuchał się temu teleportowi, to poza podgłosami błyskawic, delikatnymi elektrycznymi wyładowaniami usłyszałby też rwący bieg jarugi.