Wiedźmin - krew elfów | S01E04

Chodzi po tym świecie o wiele lat więcej ode mnie. Dobrze, wciąż to co mówisz nie brzmi tak jakbyś musiał wybiegać z chaty na zewnątrz po przebudzeniu z mieczem w dłoni. Możesz to wydusić z siebie? Może to był instynkt. Stare baśnie, wiesz, Skellige. Coś mówił o dzikim gonie. Przecież tym się strasza dzieci. A potem chyba rzeczywiście zaczęło im śnić. Dzieci również straszy się krakenem. A tego... Tego nawet my jeszcze nie upowlawaliśmy.

Może to instynkt. Ciąży mi myśl, że miałbym was już teraz zostawić. Ja mam nadzieję, że ci ciąży ta myśl. Ty to w ogóle rozważasz? Zostawić nas teraz? Zostawić mnie? Co ty będziesz robić na Skellige? Śpiewać ballady.

Nie macie karczu na Skellige? Muszę pomyśleć, Zatra. Muszę... Muszę to zrozumieć. Chyba, że nie chcesz mnie brać na Skellige. Wiesz, jak zwykle kończy się lądowanie w karczmie z tobą tutaj na kontynencie? Ile razy musieliśmy wychodzić przez okno, a potem biec dachami?

Na Skellige tak łatwo nie pójdzie. A jak idzie do ubicia komuś mordy, to... Fingowanie pewnych sytuacji tak jak z Ronadinem nie będzie aż takie proste. Wiesz, jeśli nie chcesz mnie zabierać, to... Po pierwsze, to na razie nigdzie nie możesz iść, bo jesteś w złym stanie. To po pierwsze. A po drugie, jeżeli Już chciałbyś się wybrać na Skellige i nie chciałbyś mnie zabierać, to wystarczy mi powiedzieć.

Nie musisz mnie przy okazji obrażać. Zabiorę cię na Skellige. Ale pozwól mi... Pozwól mi o tym pomyśleć. Teraz umie o nim pomyśleć. Widzisz, że Satra była bardzo poruszona? I jak powiedziałeś, że zabierzesz ją na Skellige, to gdzieś w kącikach ust czai jej się uśmiech, ale bardzo stara się, żeby nie było go widać i powstrzymuje się.

Satra zawraca, idzie do chaty, ale... Nie, nie kładzie się. Zostaje w kuchni, idzie najpierw po swój notatnik, po lutnię. Zapisuje sobie pewne rzeczy. Zapisuje sobie, co właśnie opowiedział Jorn o Landerze. Zapisuje, że zabierze ją na Skellige i zapisuje tekst nowej ballady. A ja odbiegam truchtem gdzieś w las. Ćwiczyć formy. Dobrze.