Wiedźmin: Cesarstwo Słońca | odc. 1/4

W trakcie kiedy nasi bohaterowie z kampanii Wiedźmin Krew Elfów odpoczywają, mam dla was niespodziankę. Przygodę, której akcja będzie działa się tuż po tym jak Nilfgaard zdobywa Cintrę. Nie bez powodu to wydarzenie nazwane zostało rzezią Cintry. Głównymi bohaterami opowieści będą Nilfgaardcy szpiedzy. W tych rolach Enid, medyczka, grana przez Litkę z Marszu Fantastycznego, Konrad, agent wywiadu, odgrywany przez Szarego z Wiedźmińskiego Szlaku oraz Elan, zbrojny, w którego wcieli się Dominika z ImaginariumRPG. Rozgoście się i posłuchajcie, co mamy wam do opowiedzenia.

Wiedźmin Cesarstwo Słońca odc. 1 Niebo nad stolicą Nilfgaardu było spokojne. Leniwe chmury i ciepły wiatr wcale nie pomagały w oczekiwaniu na godzinę zero. Ekscytacja i niepewność. Duma i gotowość. Wielkie Słońce opiekuje się tymi, dla których Cesarstwo jest niczym matka i ojciec. Jego ciepłe promienie czule głaszczą swoje dzieci. Elana, Konrada i Enid. Nadchodzi dzień, kiedy po raz kolejny staną naprzeciw barbarzyństwa Nordlingów. Cel jest jeden. Wzmocnić potęgę Imperium tak, aby głos cesarza emyra Van Emraesa i dobra nowina kultu Wielkiego Słońca niosły się.

Poznajcie jego słabe i mocne strony, aby na koniec okazało się, że do wyboru będzie miał dwie drogi. Uległość wobec cesarza lub zdrada własnych ideałów i śmierć z rąk własnych ludzi. Niech wielkie słońce ma was w opiece. Niech biały płomień tańczący na kurhanach wrogów doda wam sił. Watye Derido. Cześć i cześć, witajcie kochani, z tej strony Szary z Wiedźmińskiego Szlaku. Jest mi niezmiernie miło być tutaj u Frejtaga i towarzyszyć wspaniałym osobom, postaciom, z którymi będę dzisiaj dzielał się w Nilfgaardczyka.

Nigdy nie myślałem, że będę kiedykolwiek grał w Nilfgaardczykiem, ale jak się okazuje, trzeba być gotowym na wszystko. Dzielę się dzisiaj w postać Konrada Ferra, jego mościa z Dalekich rubieży Nilfgaardu z południa. I co mogę więcej o nim powiedzieć? Trudne dzieciństwo, trudne życie. Emigrował, podróżował, studiował, a w rzeczywistości robił to, co robił najlepiej, czyli szpiegował ku chwale wielkiego słońca. Jak mnie słychać? Bardzo dobrze cię słychać. Póki co wszystko jest OK. Ja sobie też sprawdziłem w międzyczasie na sekundę. Dosłownie odpaliłem streama.

Super. Ekstra. No to teraz możesz, drogi tutaj agencie wywiadu, mianować kolejną agentkę. Albo agenta. W takim razie zapraszam na wokandę Elona. Cześć, tutaj Dominika z ImaginariumRPG. Również dziękuję bardzo za zaproszenie do tej przygody. Dawno już nie grałam niczego w klimatach fantasy, dlatego bardzo chętnie się zgłosiłam. Tutaj będę grać Elana, czyli no cóż, pół Nilfgaardczyka, pół Nordlinga, który chce udowodnić sobie, że do tej Nilfgaardzkiej strony pasuje, że jej się może przysłużyć.

Dzisiaj mamy taką sytuację, że nasi bohaterowie udali się do Atre, ponieważ dostali polecenie od samego szefa wywiadu, Watier Derrida, żeby znaleźli mężczyznę, który nazywa się Fredefalk Imbra. Redefalk Imbra według Nilfgaardu i tej wiedzy, którą posiada, jest jednym z tych, którzy przodują, którzy ciągną ludzi ku buntowi. Konkretnie Watrę. Jest człowiekiem, który jak to zwykle w takich momentach z małej myszki stał się kimś znaczącym, bo miał odwagę, bo chciał się sprzeciwić, bo chciał zawalczyć.

I z oddali słyszysz Odgłosy, krzyki, teraz i one dochodzą do was, którzy jesteście za Elanem. Pewnie dobrze mogą to być jacyś schwytani właśnie, albo jacyś Nilfgaardzy żołnierze, którzy popili sobie teraz. Gdzieś niebo przeszywa coraz Powiedziałbym ławica, ale stado lecących nietoperzy. Niebo jest całe zachmurzone. Jest poza tym cisza, tak jakby ci ludzie w tej okolicy pochowali się po swoich domach.

Więc teraz dochodzi do ciebie zdecydowanie, że to raczej nie Nilfgaard. Ale cichnął, gdzieś po prostu jeszcze przez chwilę wybrzmiewały, natomiast osoby prawdopodobnie albo przestały się drzeć, albo po prostu weszły do jakiegoś budynku. Rozglądacie się dookoła, widzicie, że te budynki, które są tutaj, część z nich jest ostrzelana przez różnego rodzaju groty. Czy bełty, czy kuszy groty, czy strzał. Widzicie, że część budynków jest też nadpalona. Nawet jeszcze unosi się nad nimi taka dość konkretna łuna i charakterystyczny zapach spalenizny.

Temu wszystkiemu zwykle, jak to o tej porze, przyglądają się koty. Czasem chowają się, a czasem patrzą jak tylko widzą jakiś ruch. Wy dla nich jesteście tym ruchem, więc one spoglądają. Gdzieś nawet kilka ich wyłapujecie z tych ciemności oczu. I oprócz tego słyszycie też gdzieś dalej takie miarowe kroki kilku wojskowych. Rozpoznajecie bardzo dobrze ten odgłos. Miarowe kroki straży w tym momencie Nilfgaardskiej maszerujących dwóch, nie, trzech Nilfgaardczyków nie idą w waszym kierunku, gdzieś po prostu po równoległej uliczce przechodzą dalej.

Ja sama? Cóż, mi nie dano zbytnio możliwości odmówienia, ale muszę wam przyznać w skrytości ducha, że Wcale to nie jest tak, że uważam Nilfgaard za zło. Wcale nie uważam, że u was żyje się gorzej te wszystkie pogłoski o paleniu czarownic kobiet i w całej tej dyscyplinie I o tym, że jecie dziwne rzeczy i jeździcie na dzikach, a nie na koniach.

Jakby przemówić do ludzi, którzy mieli uprzedzenia rasowe. Oni wszyscy się jednoczyli i podpalali posterunki nilfgaardzkie. Zabijali. Wiecie? Ja widziałem kilka tych osób. Kilka z nich, jak powiedziałem, zginęło. Ale przed śmiercią w ich oczach Ponął ogień. Żywy. Naprawdę. Widziałem, widziałam jak ich oczy się zmieniają, jak ze spokojnych wyważonych wpadają w furię, jak z jakąś niespotykaną siłą rzucają się na tych wojskowych

W pewnym momencie całe tej burdy... Ludzie nie będą potrzebowali demagogów, tylko pomocy i konkretów. Tylko Nilfgaard może im to dać. Trzeba się nimi zająć, trzeba się nimi zaopiekować. Jestem bardzo ciekawa tego, co dzieje się z tymi ludźmi. Będę musiała się temu przyjrzeć. Powiedz, że w ich oczach widać było furię. Jesteś medyczką, jak zrozumiałem. Matka cię uczyła. Duże słowo medyczka, po prostu pomagam.

Za wami słyszycie z miejsca, z którego szliście, z takiego placu, bo przechodząc od strony tej karczmy musieliście przejść przez kilka uliczek, potem plac. Słyszycie od strony placu, w momencie Nilfgaardski, słyszycie jak jeden z jakichś sierżantów właśnie czy oficerów deleguje zadania. Słychać, że kogoś szukają ewidentnie, ale akurat nie w tej części. Musimy ich ominąć.

Zaraz się zobaczymy na miejscu. Tyle tylko, że ja już nigdy tam nie wróciłem. I tak patrzę na tą młodą dziewczynę i sobie myślę, że gdyby Jarna była w tym miejscu, to nie skończyłaby tak samo jak ona. To dziecko tam, sierota, niewinne dziecko, które zostało skrzywdzone przez los. Zupełnie tak jak ja. Tam daleko, za Imlach, na południu Nilfgaardu, na południu Cesarstwa. Kiedy przyszli po mnie i miło własny ojciec sprzedał mnie, bo miał dość kęp do karmienia.

Odpycha je, w żaden sposób nie są zabezpieczone, po prostu je odpycha i wchodzi do środka. Wszędzie taka dojmująca ciemność, trochę po omacku, ale po raz kolejny gdzieś w tych krokach on jakby chcąc Wyjść naprzeciw jakimś pytaniom, chociaż wy tych pytań nie zadajecie, mówi, że lepiej nie zapalać tu ognia. Z różnych powodów. I z powodów tego, że Nilfgaard może nas zobaczyć, a z różnych miejsc obserwują, a z drugiej strony ci, którzy tutaj przysypiają albo czasem pomieszkują, mogą też chcieć zabrać wam ten ogień.