Wiedźmin: Cesarstwo Słońca | odc. 1/4

Ma na sobie taką dość wyszarzałą i brudną jednocześnie, ale brudną też od krwi, jakiś plam ciemniejszych sukienkę. Narzucone na to jeszcze ma coś na kształt takiego płaszcza. Błękitne oczy, które przypominają ci, Konradzie, pewną osobę z dawnych czasów. Jarna. Kiedy zobaczyłem Adalię, kiedy światło gospody opromieniło jej twarz, niby aureolą ujrzałem jej twarz, jej oczy, tak błękitne, tak wspaniałe, zagryzłem usta.

Ponieważ Adalia wyglądała bardzo podobnie do Jarny, z którą miałem przyjemność i nieszczęście poznać się daleko, w głębi Nochtemerii. Pewnie to widać. Pewnie to widać po Konradzie, że na moment, jakby go coś zelektryzowało, stoi jak gdyby wryty. Adalia może coś nawet do niego mówi, ale nie słyszy jej słów. Patrz na jej usta, na jej drobny nos. No, wchodzicie? Sama rusza w głąb.

Jotyk Enid zadziałał faktycznie jak dotycie czarodziejskiej różki, który przywrócił Konrada z powrotem do rzeczywistości, który jakby wyłonił się z mgły wspomnień, obrazów, które nagle okazało się być czymś odległym, zupełnie nie na miejscu. Nagle Andalia przestała przypominać Jarnę. Proszę, poszedł, poszedł, poszedł ich śladem. Chociaż Enid, która szła i go obserwowała, mogła dostrzec, że nerwowo schował ręce do kieszeni, a ręce zaczęły mu drżeć. Kiedy weszliście do głównej sali, to jest piwnica, która została zaadaptowana na kaczmę tymczasowo.

Jak idę za nimi wszystkimi, przyglądam się idącej Adalii i myślę, Pamiętam ten dzień, kiedy z Jarną szliśmy do znajomych. To była jakaś wieczerza, jakaś biesiada. Nic szczególnego, po prostu schadzka znajomych i moje słowa. Hanna, udam się jeszcze na targ. Kupię coś dobrego.

Zaraz się zobaczymy na miejscu. Tyle tylko, że ja już nigdy tam nie wróciłem. I tak patrzę na tą młodą dziewczynę i sobie myślę, że gdyby Jarna była w tym miejscu, to nie skończyłaby tak samo jak ona. To dziecko tam, sierota, niewinne dziecko, które zostało skrzywdzone przez los. Zupełnie tak jak ja. Tam daleko, za Imlach, na południu Nilfgaardu, na południu Cesarstwa. Kiedy przyszli po mnie i miło własny ojciec sprzedał mnie, bo miał dość kęp do karmienia.