Muniek Staszczyk w Kolumnie Zygmunta!

Czyli profesor Królica. Coś tam skrobię z kolegami, niech sobie zagrają. Grał taki zespół, wtedy nie było DJ-ki ani takich rzeczy, tylko grał taki zespół weselny, że perkusista tego zespołu miał bębny powiązane sznurkami, więc jak słoniu siadł, A Słoniu kawał chłopa i nie był technicznym, raczej perkusistą, jak nikt z nas nie umiał grać. Więc Słoniu jak po prostu przy w te gary, to od razu się te wszystkie sznurki, wszystko się rozwaliło prawie. Ale zagraliśmy dwa numery i nawet profesor Mach od matematyki, pamiętam, Walcował z tyłu ze swoją żoną, jakby się w ogóle nic nie zmieniło. Wcześniej oni grali jakieś polki, jakieś weselne klimaty.

My weszliśmy na stanowiska, profesor Mach dalej jechał. Po prostu przy naszym post-punkowym graniu, trudno powiedzieć. I poszło. I poszło ponad 40 lat na scenie. Status legendy polskiego rocka, wielka kariera. Sporo wzlotów, sporo upadków, które są poruszane oczywiście w tej książce. I tu cytat. Zygmusiu, nie wiedziałem, że było aż tyle tego wszystkiego, powiedziała pana mama, tej konsumpcji, tego imprezowania. W kilku momentach się przestraszyłam. Tak, to tak, tak, no tak, czy to powiedziała mama po poprzedniej lekturze książki King z Rafałem Księżykiem, a tutaj w Chłopakach Nie płaczą, czyli w Chłopakach Nie, ale przekreślone Nie, w tym nowym wywiadzie Rzece z Piotrem Żyłką jest chyba niestety jeszcze grubiej.