"Żądło" Paula Murraya. Rozpad rodziny z mrożącym krew w żyłach finałem

Tak, i ta groźba się spełnia później. Tak, w lekturze. Chociaż też nie do końca, może o tym za chwilę. Ja muszę powiedzieć, że ten, te monologi, czy ten właśnie strumień świadomości Meldy, który zdaje się niektórym czytelnikom sprawia trochę, nie wiem czy trudności, ale to też czytałem w opiniach na temat oryginału.

Jest tak przedstawiona w tej części pierwszej z perspektywy córki. Jak właściwie przyjaciółki córki. To znaczy, raczej to jest perspektywa Kaz powiedziałbym, czyli córki Imeldy. Chociaż tam rzeczywiście pojawia się też zdanie jej przyjaciółki na temat Imeldy. Akurat takie pozytywne. Natomiast Kaz, jak przystało na nastolatkę, Względem matki mieszane uczucia i trochę nam się na początku, my to bierzemy za dobrą monetę i rzeczywiście ta imelda nam się jawi jako taka osoba, Może niezbyt rozgarnięta, taka płytka. I to też chyba trzeba oddać Murrayowi.

Wydaje mi się, że to jest cenne w tej książce, że on pozwala nam zobaczyć tych bohaterów jednak z jednej strony później. Że to, co się na początku może wydawać satyrą i karykaturą postaci Meldy, on zagląda głębiej. I po pierwsze poznajemy jej historię, To też jest taki motyw, który ostatnio w kulturze, na przykład była taka książka i film Pani i Pani Fleischmann, tam też mamy podobną sytuację bohaterki takiej materialistki, której na początku nie lubimy, ponieważ jest taka właśnie myśli tylko o pieniądzach i o statusie. O bezpieczeństwie materialnym, ale potem się okazuje, że tam jak się zajrzy głębiej, to ma swoje jakieś korzenie. I tutaj po pierwsze poznajemy tę historię Meldy, a po drugie poznajemy ją jakby przez nią.

Jak jest postrzegana przez tych ludzi, że oni się nad nią litują i być może inaczej byśmy myśleli o tym, gdybyśmy nie wiedzieli jak wyglądało jej dzieciństwo, jak bardzo była materialnie, czuła się niepewnie i jak nie miała poczucia bezpieczeństwa. Ile to dla niej znaczyło to, że jest w rodzinie, jest częścią rodziny, która jest jakoś dobrze sytuowana. Dobrze sytuowana, porządna, dobrze uregulowana. Myślę, że jedną z największych zalet tej książki i takich godnych uzasadnień tego, że ona jest tak olbrzymia objętościowo jest właśnie to, że daje wgląd w historię z czterech perspektyw i też wzajemnie bohaterowie o sobie mówią, bo też na przykład To małżeństwo właściwie prawie od pierwszych stron małżeństwo Dickiego i Meldy nie wygląda na specjalnie zgodne i szczęśliwe, czy harmonijne, ale też możemy jakby całą historię ich znajomości prześledzić z perspektywy Dickiego i też inaczej patrzymy na tę relację wtedy i na to, jakie są jej skutki.

I oczywiście mogą sobie Państwo wyobrazić, że jeśli chodzi o właściciela salonu samochodowego, to ten ślad węglowy będzie olbrzymi i z jak ogromnym zaangażowaniem ten ojciec o tym czyta. Tak naprawdę dla Cass to jest ważny temat, ale dla Dikiego to będzie coś, co zmieni jego życie w dość, koniec końców, przerażający sposób, ale... Tak twierdzi Melda w każdym razie, która ma mu to bardzo za złe, że tak się przejął tym... I potem jeździ na rowerze. Jaki to właściciel salonu samochodowego, który do pracy dojeżdża na rowerze. No czy mamy też tego PJ-a, w którym odnajdujemy ślady nieżyjącego wujka, pasjonata przyrody, który po prostu wszędzie chodzi i opowiada różne ciekawostki. Ale też to jest taki stereotyp takiego małego nerda, kogoś takiego właśnie chłopca, chociaż może być też dziewczyna, równie dobrze, tutaj akurat jest chłopiec.

Bo tak jak pani wspomniała, jest wątek nie tylko katastrofy klimatycznej, ale też ogólnie takiego lęku przed jakimś całkowitym załamaniem się istniejącego porządku. Jest taka postać, która Też tak na pierwszy rzut oka wydaje się dosyć stereotypowa, ale ona właśnie uosabia taki punkt widzenia takiego prepersa tak zwanego, czyli kogoś, kto się szykuje na katastrofę. Są osoby też takie jak Imelda w tej książce, które to wyśmiewają i zupełnie nie traktują tego poważnie. Ten realiści klimatyczny. I jest ten Dickie, który jest w środku i on jest jakoś rozdarty. I wydaje mi się, że moment kiedy on traci możliwość zapewnienia rodzinie bezpieczeństwa takiego finansowego, co do pewnego momentu było jakoś ważne i było też jego rolą, to jest być może ten moment kiedy on

I nikogo już tam nie zna, nie ma jego rodziny. Ta opowieść z jakiegoś powodu przypomina się Imeldzie. No my wiemy z jakiego. To jest w ogóle też paradoks, że Imelda, która na początku nam się wydaje taką materialistką skrajną, jest chyba jednocześnie w tej książce osobą, która najbardziej wierzy w taki świat niematerialny, nadprzyrodzony. Metafizyczny, tak. I to jest z jednej strony taka prosta wiara w przepowiadanie przyszłości i obecność potencjalną lub nie duchów, ale też właśnie taka próba dotknięcia czegoś głębszego, czegoś poza naszą rzeczywistością. Tutaj jest mnóstwo tematów. Obok właśnie takiej psychologii dotykane są najbardziej nośne współcześnie tematy społeczne, takie jak żałoba, jak homoerotyzm, jak problemy z alkoholem, z przemocą, właściwie katastrofa klimatyczna.