Nieme kino grozy. Rozmowa z Tomaszem Kolankiewiczem

Gość Dwójki. Moim gościem jest Tomasz Kolankiewicz, dyrektor Filmoteki Narodowej Instytutu Audiowizualnego i tak myślę idealny gość, żeby porozmawiać o niemej grozie i niemych horrorach. Cześć Tomku. Dzień dobry, cześć. Spotykamy się także z tego powodu, że w zeszłym roku jako dyrektor FINA Zorganizowałeś razem ze swoim zespołem święto kina niemego zorientowane właśnie wokół niemej grozy i to było bardzo oryginalne posunięcie chyba takiego gatunkowego festiwalu kina niemego. W Warszawie dawno nie było. Skąd pomysł, żeby właśnie oprzeć tę imprezę wokół pojęcia horroru czy gatunku w ogóle?

I tak było na przykład, nie wiem, z filmem Midsommar, prawda? To był taki film, który wszyscy się zachwycili, no nieprawdopodobne, no po prostu taki ciekawa rzecz, prawda? Folk horror. Jeszcze w Biały Dzień się dzieje. No kto to słyszał? Pierwszy raz w ogóle w historii kina. No tak właśnie nie do końca z tym pierwszym razem, bo były jednak takie filmy, nie wiem, jak Wicker Man na przykład, albo nawet tutaj bałkańska Leptirica, prawda? Dokładnie to samo, w Biały Dzień folk horror, prawda? Natomiast no być może mniej znany. Jak wiemy Eggers oglądał różne folk horrory, między innymi Wilczycę oglądał i jeszcze mu się podobała, żeby było. Names mentioned by Tomaszem Kolankiewiczem.

Names mentioned by Tomasz Kolankiewicz. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że gdyby u nas ktoś przyszedł do Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej i powiedział, proszę Państwa, mam tutaj taki pomysł, nakręcę na taśmie Ultra 72 Panavision film, to jest najszersza dostępna taśma, która wymaga jak gdyby oczywiście też konkretnych kamer, obiektywów, wszystkiego i to jest taśma, która jest stosowana do zdjęć panoramicznych Ja na tej taśmie 72, która jest najdroższą oczywiście możliwą, nakręcę film, który się dzieje we wnętrzu, tak jak zrobił Quentin Tarantino w przypadku Nienawistnej ósemki.