Fenomen "1670" okiem pop-kulturoznawczyni

1670 jest serialem, który pozornie właśnie opowiada o tym XVII wieku, ale tak naprawdę bardzo dużo mówi o Polsce współczesnej, o statusie, o klasowości, o narodowych mitach, o religii, o aspiracjach i o naszym sposobie myślenia, o historii. To może po tych trzech sezonach warto na niego spojrzeć nie jak na komedię, ale jak na zjawisko kulturowe. Zacznijmy może od pytania, dlaczego właśnie 1670 tak mocno trafia do polskiego widza? Wydaje mi się, że dlatego, że bierze, no właśnie, te dwa aspekty. Z jednej strony, no chyba najbardziej zmitologizowany moment historii Polski, prawda? Ta wspaniała Rzeczpospolita Szlachecka, o której wszyscy uczymy się w szkołach, wszyscy coś o niej wiemy, wszyscy mamy też wizję chociażby od Sienkiewicza.

Mam też takie poczucie, że jest w tym momencie, jesteśmy już w kolejnym roku badania ludowej historii Polski. Wychodzą kolejne książki, mieliśmy fantastyczne opracowania historyczne, publicystyczne, niesamowity sukces książki Chłopki. W związku z tym pojawia się w nas też taka potrzeba wrócenia do tej historii, no bo najpierw wszyscy chcieli być ze szlachty, tak? I wszyscy szukali w tej genealogii, kto tam był właśnie szlachcicem. Dzisiaj większość osób już jest gotowa powiedzieć, nie, nie, nie, ja jestem z chłopstwa. I ponieważ cały ten serial oparty jest na wyśmiewaniu tej szlacheckiej dumy tak naprawdę i na pokazywaniu, że za tym tytułem szlacheckim czy za odziedziczeniem własnej wioski niewiele stoi intelektualnie, To też, jeśli jesteśmy właśnie w tej fali tej rewizji historycznej, no to czujemy trochę satysfakcji, tak? Że to nie jest, prawda, kolejny Sienkiewicz, który nam pokazuje najdzielniejszych bohaterów w historii.