Fenomen "1670" okiem pop-kulturoznawczyni

No to tak naprawdę pytanie, kto teraz będzie nam przedstawiał tą chłopską perspektywę i jak to pociągnąć, żeby rzeczywiście oddać pewien szacunek temu, no bardzo jednak skomplikowanemu chłopskiemu doświadczeniu. I wydaje mi się, że to jest właśnie ten problem, o którym my mówimy, że nie możemy jednak pójść za bardzo w dramat, musimy się trzymać komedii, musimy się trzymać naszych bohaterów, musimy się trzymać naszego świata. Jedyna rzecz, która mi się wydaje tutaj jakby usprawiedliwia wszystko to, co się dzieje, to fakt, że no nasi bohaterowie, my ich naprawdę bardzo lubimy, ale najwyższejsi tutaj na świecie nie są, tak? W związku z tym możemy jakby to wszystko składać na karp ich bardzo nierównego poziomu inteligencji. To już na zakończenie, bo myślę, że 1670 warto też zestawić w ogóle z językiem polskiej komedii. Bareja śmiał się z absurdów systemu, Koterski z polskiej frustracji, kompleksów i codzienności, a czy 1670 bierze coś z tych obu tradycji, czy to jest zupełnie czymś nowym?

Wydaje mi się, że tak, że to się wpisuje w tę tradycję, dlatego że z jednej strony mamy takie właśnie typowe dla Barei punktowanie absurdów systemu, bardzo współczesne zresztą, bo wydaje mi się, że te napięcia pomiędzy ludźmi o różnych możliwościach życiowych są bardzo obecne w naszym społeczeństwie. Od Koterskiego jest moim zdaniem właśnie te elementy takiego frustrującego polskiego spojrzenia na świat i zwłaszcza na własną jednostkę i relacje rodzinne. U Koterskiego te relacje rodzinne zawsze są toksyczne, no i w 1670 też takie są. A jednocześnie wydaje mi się, że to co jest chyba najważniejsze w 1670, co pokazuje nam, że to jest przedłużenie tej tradycji, to to jak często frazy z tego serialu, pewne punkty odniesienia wychodzą poza serial. Że my jednak mimo wszystko w każdej dekadzie, w każdym momencie potrzebujemy jakichś dzieł kultury komediowych,