STRASZNA PRAWDA O POLLOCK TWINS! | ODCINEK 60

A teraz przejdźmy do kolejnego tematu. Czasem rzeczywistość zaczyna pękać. Nie gwałtownie, ale cicho. Powoli, jak cienki lód pod stopami. Czasem to, co uznajemy za koniec, okazuje się dopiero początkiem. A śmierć może wcale nie zamyka drzwi, tylko je tak naprawdę uchyla. Hexham, Anglia, lata 50 XX wieku. Dwie dziewczynki giną w tragicznym wypadku. Rok później rodzą się bliźniaczki. I wtedy rzeczy zaczynają się dziać.

Florence z początku odrzucała tę myśl, ale coś w niej w pewnym momencie pękło. Z czasem przyznała, że ta ciąża była zupełnie inna niż poprzednie. Mówiła potem, że dzieci poruszały się w niej, jakby znały się od dawna. Jakby to nie był początek, lecz kontynuacja. 4 października 1958 roku na świat przyszła Jillian i Jennifer, identyczne bliźniaczki. Zdrowe, silne, różniły się narodzinami o zaledwie kilka minut. ale już od pierwszych dni było w nich coś dziwnego.

Wśród nich był dr Ian Stevenson, profesor psychiatrii z Uniwersytetu Virginia. Postać dosyć kontrowersyjna, ale powszechnie szanowana za swoje skrupulatne badania nad fenomenem możliwej reinkarnacji. Stevenson dowiedział się o historii bliźniaczek Pollocków w latach 60. i niemal natychmiast uznał ją za jedną z najbardziej intrygujących spraw w swojej karierze. W rozmowach z Johnem i Florence odkrył, że od narodzin Jillian i Jennifer w ich domu zaczęły dziać się dosyć dziwne rzeczy, których nie sposób było wyjaśnić jedynie za pomocą biologii, dziedziczenia genów czy też psychologicznej traumy.

Jennifer, mimo że była jedną z bliźniaczek jednojajowych, miała fizyczne cechy Jacqueline. Nie tylko identyczne znamie na czole i kolejne w okolicach talii, ale także ten sam sposób poruszania się z charakterystycznym kołysaniem, które wynikało z wcześniejszego urazu kolana, którego Jacqueline doznała na kilka miesięcy przed śmiercią. Żadna z bliźniaczek nie miała urazów podczas porodu, a jednak Jacqueline od najmłodszych lat lekko utykała. Problem zniknął dokładnie tak samo jak w przypadku Jacqueline, około szóstego roku życia. Kiedy dziewczynki miały cztery lata, miało miejsce wydarzenie, które sam Stevenson określił jako jedno z najbardziej szokujących zachowań poznawczych, jakie kiedykolwiek obserwował.

Odwiedził rodzinę wielokrotnie. Przeprowadził wywiady z rodzicami, lekarzami, a nawet i sąsiadami. Zbadał zdjęcia, historie medyczne, akta policyjne i wszystko zestawił z zachowaniem bliźniaczek. W jednym z wywiadów podczas rozmowy z jednym z kolegów z uczelni powiedział Nie twierdzę, że posiadam niepodważalne dowody na reinkarnację, ale jeśli takie dowody istnieją, przypadek sióstr Pollock zbliża nas do nich bardziej niż jakikolwiek inny. Dziewczynki rozpoznawały również miejsca, w których nigdy wcześniej nie były. Podczas jednej z wizyt w Hexham, Jennifer zaczęła denerwować się, gdy zbliżali się do skrzyżowania, dokładnie tego, na którym doszło do wypadku.

Dla innych był to najsilniejszy dowód na istnienie czegoś poza śmiercią, na powrót dusz, na wędrówkę świadomości. Ale jakikolwiek byłby werdykt nauki, jedno pozostaje faktem. Historii tej nie da się zapomnieć. Bo nawet jeśli nie wierzymy w reinkarnację, to wciąż pozostaje pytanie, skąd te dzieci wiedziały to wszystko? Gdy dr Ian Stevenson zakończył swoje badania, a jego publikacje zaczęły krążyć w środowiskach naukowych i spiritualistycznych, historia bliźniaczek Pollock wymknęła się spod kontroli, lokalnych plotek i rodzinnych rozmów.

stała się zjawiskiem, fenomenem, który dzielił ludzi nie tylko na zwolenników i sceptyków, ale także na tych, którzy widzieli w nim nadzieję oraz tych, którzy widzieli zagrożenie. John Pollock, ojciec dziewczynek, był katolikiem, przynajmniej formalnie, bo już w latach 50. na długo przed narodzinami bliźniaczek zaczął interesować się literaturą dotyczącą reinkarnacji, a jego poglądy ewoluowały od typowej chrześcijańskiej eschatologii do poglądu, że dusze mogą powracać. był przekonany, że jego córki Joanna i Jacqueline powróciły w ciałach bliźniaczek.

W jednym z prywatnych listów, które dotarły do Stevensona, Florence napisała Nie rozumiem jak człowiek wierzący może mówić o powrocie dusz. Bóg dał nam życie i odbiera je. To jest czyste bluźnierstwo. Florence wolała wierzyć, że dziwne zachowania dziewczynek to efekt żałoby. Mimo wolnego przenoszenia emocji, a może nawet nacisku ze strony męża, który, jak mówiła, chciałby ich córki powróciły, więc znalazł sposób, by w to uwierzyć. Mieszkańcy Heksam, choć z natury niechętni rozgłosowi... Zaczęli dostrzegać w zachowaniach bliźniaczek coś, co budziło w nich niepokój.

Dzieci mogły przyswoić wspomnienia poprzez rozmowy, obserwacje, sugestie nieświadome. To nie musi oznaczać niczego nadprzyrodzonego. A jednak nie wszyscy byli tak pewni. Oprócz klasycznej teorii reinkarnacji, wokół historii bliźniaczek Pollock zaczęły pojawiać się również inne, mniej konwencjonalne hipotezy, które próbowały wyjaśnić to niezwykłe zjawisko. Jedną z nich była teoria dziedzicznej pamięci komórkowej, która zakłada, że wspomnienia i doświadczenia mogą być przekazywane biologicznie przez DNA. Choć kontrowersyjna, była ona analizowana w kontekście zachowań instynktownych u ludzi i zwierząt, sugerując, że pewne cechy pamięci mogą być rzeczywiście zapisywane na poziomie komórkowym i przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Z tej perspektywy doświadczenia bliźniaczek mogły być postrzegane jako znak, że coś nieczystego ingeruje w ich życie. Ostatnią z popularniejszych teorii były zaburzenia dysocjacyjne. Psychologowie sugerowali, że dziwne zachowanie dzieci mogło wynikać z fragmentacji tożsamości wywołanej stresem matki w trakcie ciąży, co mogło wpłynąć na rozwój dzieci w taki sposób, że zapamiętały doświadczenia z poprzedniego życia. Każda z tych teorii dostarczała nowych perspektyw, ale żadna z nich nie była w stanie w pełni wyjaśnić tego, co działo się z bliźniaczkami Pollock.

Jego teoria opierała się na przekonaniu, że ich niezwykłe doświadczenia miały głęboki sens i były czymś więcej niż tylko dziecięcą wyobraźnią. Jednak nie wszyscy byli przekonani o prawdziwości tej historii. Sceptycy wskazywali na możliwość, że dziewczynki mogły przyswoić informacje o swoich zmarłych siostrach poprzez rozmowy z rodziną lub też przez przypadkowe podsłuchanie dorosłych. Inni z kolei psychologowie sugerowali, że istnieje możliwość, iż zachowanie dzieci było wynikiem nieświadomego wpływu rodziców. Zwłaszcza w tym przypadku ojca, który z determinacją dążył do przekonania, że jego córki powróciły w ciałach bliźniaczek.