STRASZNA PRAWDA O POLLOCK TWINS! | ODCINEK 60

A teraz przejdźmy do kolejnego tematu. Czasem rzeczywistość zaczyna pękać. Nie gwałtownie, ale cicho. Powoli, jak cienki lód pod stopami. Czasem to, co uznajemy za koniec, okazuje się dopiero początkiem. A śmierć może wcale nie zamyka drzwi, tylko je tak naprawdę uchyla. Hexham, Anglia, lata 50 XX wieku. Dwie dziewczynki giną w tragicznym wypadku. Rok później rodzą się bliźniaczki. I wtedy rzeczy zaczynają się dziać.

Hexham, niewielkie malownicze miasteczko położone w hrabstwie Northumberland na północy Anglii. Z pozoru nie wyróżniało się niczym szczególnym spośród dziesiątek innych prowincjonalnych miejsc rozsianych po brytyjskim krajobrazie lat 40. i 50. Kamienne ulice, skromne domy z czerwonej cegły, lokalny kościół dominujący nad okolicą i wszechobecne poczucie stabilizacji. Tak charakterystyczne dla powojennego społeczeństwa, które dopiero co próbowało odnaleźć się na nowo. To właśnie tutaj, z dala od wielkich wydarzeń, żyła rodzina Pollock.

Wydawało się, że nic nie zakłóci tej sielanki. Że przyszłość maluje się w ciepłych, pastelowych barwach. Że wszystko ma swoje miejsce, swój porządek, swój czas. Ale rzeczywistość miała zupełnie inne plany. I nad Hexam zaczęły gromadzić się ciemne chmury. 7 maja 1957 roku. Data, która na zawsze wryła się w historię Hexan. Dzień, który odmienił życie rodziny Pollock i pozostawił głęboką ranę w sercu małej, spokojnej społeczności.

Niedzielny poranek, ciepły jak na maj. Słońce leniwie przebijało się przez chmury. Wiatr niósł zapach świeżo skoszonej trawy, a miasto jeszcze nie zdążyło się całkowicie obudzić. Joanna i Jacqueline, razem ze swoim szkolnym kolegą Anthonym Leydenem, szykowali się do wyjścia do kościoła. Ubrani odświętnie. z książeczkami do nabożeństwa przyciśniętymi do piersi, z uśmiechami pełnymi dziecięcej beztroski. W tamtej chwili świat wciąż wydawał im się prosty, bezpieczny, niewinny. Nie mogli przecież wiedzieć, że idą na swoje ostatnie nabożeństwo, że ich dziecięce buciki po raz ostatni stąpają po brukowanych uliczkach Heksam.

Joanna i Jacqueline zostały pochowane razem w jednej mogile, spoczywając w białych sukienkach komunijnych z ulubionymi zabawkami w objęciach. Na pogrzebie pojawiło się całe heksam. Starsze kobiety odmawiały różaniec szeptem. Sąsiadki płakały otwarcie. Dzieci milczały, nie rozumiejąc jeszcze, że są świadkami czegoś, co zostanie z nimi na zawsze. Ale to nie był koniec tej historii. To był dopiero początek. Nie minęło wiele czasu, gdy John, pogrążony w smutku, zaczął odczuwać coś, czego nie potrafił nazwać. Coś więcej niż tylko tęsknota.

Podczas rodzinnego spaceru przez Hexham, Jillian i Jennifer przechodziły obok szkoły podstawowej, do której Joanna i Jacqueline uczęszczały przed śmiercią. Nikt nie mówił im co to za budynek, nie miały prawa tego wiedzieć. A jednak w chwili gdy znalazły się tuż obok, Jennifer nagle się zatrzymała. Spojrzała na swoją siostrę i powiedziała... Patrz, to nasza szkoła. Tu chodziłyśmy. Po czym wskazała na okno i dodała. W tamtej klasie siedziałam z przodu. Pamiętam. W tym momencie rodzice zamarli. Ich serca przyspieszyły, a ich ciała wstrzymały oddech, jakby cała przestrzeń wokół nich zamarła w tym jednym momencie.

Odwiedził rodzinę wielokrotnie. Przeprowadził wywiady z rodzicami, lekarzami, a nawet i sąsiadami. Zbadał zdjęcia, historie medyczne, akta policyjne i wszystko zestawił z zachowaniem bliźniaczek. W jednym z wywiadów podczas rozmowy z jednym z kolegów z uczelni powiedział Nie twierdzę, że posiadam niepodważalne dowody na reinkarnację, ale jeśli takie dowody istnieją, przypadek sióstr Pollock zbliża nas do nich bardziej niż jakikolwiek inny. Dziewczynki rozpoznawały również miejsca, w których nigdy wcześniej nie były. Podczas jednej z wizyt w Hexham, Jennifer zaczęła denerwować się, gdy zbliżali się do skrzyżowania, dokładnie tego, na którym doszło do wypadku.

W wywiadzie dla prasy lokalnej Hexham w 1970 roku powiedział tak Gdy tylko Jennifer zaczęła mówić, czułem, że znam ten głos. To nie była iluzja. To była moja córka. Nie miałem co do tego wątpliwości. Natomiast Florence była innego zdania. Wychowywana w głębokiej wierze katolickiej, nie chciała słyszeć o reinkarnacji. Czuła, że John igra z ogniem. Dochodziło wtedy do wielu kłótni. Kobieta przez lata nie chciała rozmawiać z badaczami, a temat poprzednich wcieleń miał być tematem zakazanym przy stole.

W jednym z prywatnych listów, które dotarły do Stevensona, Florence napisała Nie rozumiem jak człowiek wierzący może mówić o powrocie dusz. Bóg dał nam życie i odbiera je. To jest czyste bluźnierstwo. Florence wolała wierzyć, że dziwne zachowania dziewczynek to efekt żałoby. Mimo wolnego przenoszenia emocji, a może nawet nacisku ze strony męża, który, jak mówiła, chciałby ich córki powróciły, więc znalazł sposób, by w to uwierzyć. Mieszkańcy Heksam, choć z natury niechętni rozgłosowi... Zaczęli dostrzegać w zachowaniach bliźniaczek coś, co budziło w nich niepokój.

Stare figurki i klocki, które należały kiedyś do Joanny i Jacqueline. Jennifer nie wiedząc skąd się tam wzięły, wskazała jedną z nich mówiąc To był mój koń. Nazywał się Snowy. Imię było zgodne, a miejsce zakopania. John potwierdził, że dziewczynki bawiły się w tym miejscu przed ich śmiercią. Tajemnica zaczynała nabierać kształtu, który przerażał i fascynował. Wieść o dziwnych wydarzeniach dotarła w końcu do lokalnych duchownych. Ojciec Thomas Gifford, proboszcz parafii św. Marii w Hexham, nie pozostał obojętny.