STRASZNA PRAWDA O POLLOCK TWINS! | ODCINEK 60

Wśród nich był dr Ian Stevenson, profesor psychiatrii z Uniwersytetu Virginia. Postać dosyć kontrowersyjna, ale powszechnie szanowana za swoje skrupulatne badania nad fenomenem możliwej reinkarnacji. Stevenson dowiedział się o historii bliźniaczek Pollocków w latach 60. i niemal natychmiast uznał ją za jedną z najbardziej intrygujących spraw w swojej karierze. W rozmowach z Johnem i Florence odkrył, że od narodzin Jillian i Jennifer w ich domu zaczęły dziać się dosyć dziwne rzeczy, których nie sposób było wyjaśnić jedynie za pomocą biologii, dziedziczenia genów czy też psychologicznej traumy.

Jennifer, mimo że była jedną z bliźniaczek jednojajowych, miała fizyczne cechy Jacqueline. Nie tylko identyczne znamie na czole i kolejne w okolicach talii, ale także ten sam sposób poruszania się z charakterystycznym kołysaniem, które wynikało z wcześniejszego urazu kolana, którego Jacqueline doznała na kilka miesięcy przed śmiercią. Żadna z bliźniaczek nie miała urazów podczas porodu, a jednak Jacqueline od najmłodszych lat lekko utykała. Problem zniknął dokładnie tak samo jak w przypadku Jacqueline, około szóstego roku życia. Kiedy dziewczynki miały cztery lata, miało miejsce wydarzenie, które sam Stevenson określił jako jedno z najbardziej szokujących zachowań poznawczych, jakie kiedykolwiek obserwował.

To nie był odosobniony przypadek. Kilka tygodni później dziewczynki bawiły się w ogrodzie, gdy Jennifer przypadkiem uderzyła się w głowę. Kiedy zaczęła płakać, Jillian bez zastanowienia objęła ją ramieniem i powiedziała Nie martw się, to ta sama rana, którą miałaś wcześniej. To ta, która zrobiła się, gdy spadłaś z wiadra przy garażu. Taką sytuację przeżyła Jacqueline, dokładnie w tym samym miejscu. Dokładnie w ten sam sposób. Ian Stevenson, zafascynowany i zaniepokojony tymi zjawiskami, rozpoczął dogłębną dokumentację.

Powiedziała wtedy, że boi się samochodu i że tam kiedyś był bardzo duży huk. Mówiła to z takim lękiem, jakby przeżywała coś, czego fizycznie nie mogła pamiętać. Miała wtedy zaledwie 5 lat. Stevenson w swoich badaniach porównywał również rysunki wykonywane przez dzieci. Jillian często rysowała kościół, sceny pogrzebowe, białe sukienki i dwa identyczne łóżka ustawione w jednym pokoju. Układ sypialni, w której spały Joanna i Jacqueline. Jennifer z kolei rysowała apteczki, szpitale i dzieci z bandażami.

Zupełnie jak Jacqueline, która marzyła o tym, by zostać pielęgniarką. To, co szczególnie interesowało badaczy, to fakt, że wspomnienia, dziwne skojarzenia i zachowania zaczęły znikać około siódmego roku życia. Dziewczynki przestały wspominać dawne wydarzenia. Jennifer mówiła kiedyś, to było, ale teraz już tego nie ma, jakby zniknęło. Jillian również... Czasem pamiętam, ale coraz rzadziej, jakby to nie były moje wspomnienia. Stevenson tłumaczył to jako naturalny proces. Wspomnienia z poprzedniego życia, jeśli istnieją, mogą z czasem zanikać, kiedy struktura tożsamości stabilizuje się wokół obecnej osoby.

Dzieci często przestają pamiętać między siódmym a ósmym rokiem życia. Ostatecznie, przypadek Pollock Twins został opisany przez Stevensona w jego książce Children Who Remember Previous Lives, gdzie znalazł się jako jedno z najbardziej udokumentowanych studiów przypadku. Ale mimo wszystkich dowodów, fotografii, relacji i analiz, świat nauki pozostał podzielony. Dla jednych był to przypadek autosugestii, nieświadomego przeniesienia emocji rodziców na dzieci. Może nawet efekt żałoby i rodzinnej traumy, z której dzieci czerpały historię, bez świadomości, że to robią.

Dla innych był to najsilniejszy dowód na istnienie czegoś poza śmiercią, na powrót dusz, na wędrówkę świadomości. Ale jakikolwiek byłby werdykt nauki, jedno pozostaje faktem. Historii tej nie da się zapomnieć. Bo nawet jeśli nie wierzymy w reinkarnację, to wciąż pozostaje pytanie, skąd te dzieci wiedziały to wszystko? Gdy dr Ian Stevenson zakończył swoje badania, a jego publikacje zaczęły krążyć w środowiskach naukowych i spiritualistycznych, historia bliźniaczek Pollock wymknęła się spod kontroli, lokalnych plotek i rodzinnych rozmów.

W jednym z prywatnych listów, które dotarły do Stevensona, Florence napisała Nie rozumiem jak człowiek wierzący może mówić o powrocie dusz. Bóg dał nam życie i odbiera je. To jest czyste bluźnierstwo. Florence wolała wierzyć, że dziwne zachowania dziewczynek to efekt żałoby. Mimo wolnego przenoszenia emocji, a może nawet nacisku ze strony męża, który, jak mówiła, chciałby ich córki powróciły, więc znalazł sposób, by w to uwierzyć. Mieszkańcy Heksam, choć z natury niechętni rozgłosowi... Zaczęli dostrzegać w zachowaniach bliźniaczek coś, co budziło w nich niepokój.

Podczas jednej z homilii, z powagą której nikt nie potrafił zignorować, powiedział... Zły duch często przybiera twarz pociechy. Należy być czujnym, gdy rzeczy niewytłumaczalne kuszą nas do porzucania wiary. Była też druga strona. Przedstawiciele nurtu psychologii poznawczej w 1972 roku prof. Donald West z Trinity College w Cambridge zapoznał się z dokumentacją Stevensona. West był znany z racjonalnego podejścia do zjawisk paranormalnych. Po analizie sprawy sióstr Pollock stwierdził, To rzadki przypadek, ale wciąż możliwy do wyjaśnienia psychologicznie.

Jedno pozostawało pewne. Tajemnica ich życia wciąż budziła silne emocje i wiele wątpliwości. Z wiekiem Jillian i Jennifer zaczęły prowadzić swoje normalne życie. Ukończyły szkołę, nie udzielały wywiadów, rzadko w ogóle komentowały swoją przeszłość. Jennifer przez lata nie chciała nawet czytać książek Stevensona. Jillian z kolei w jednym z nielicznych wywiadów powiedziała Czasem mam wrażenie, że śnię dwa razy. Raz jako ja, raz jako ktoś inny. Ale nie wiem, czy to wspomnienie, czy może wyobraźnia.

Być może historia, która je otaczała, była dla nich zbyt wielkim ciężarem, by mogły swobodnie funkcjonować w społeczeństwie. Mimo, że z czasem życie Jillian i Jennifer powróciło do normalności, historia ich dzieciństwa nie umknęła uwadze badaczy i mediów. Sprawa sióstr Pollock stała się przedmiotem zainteresowania wielu naukowców, w tym doktora i Jana Stevensona, który w swojej książce, jak już wiecie, Children Who Remember Previous Lives. A Question of Reincarnation, opisał ich przypadek jako jeden z najbardziej przekonujących dowodów na reinkarnację. Stevenson z całą swoją wiedzą i doświadczeniem w badaniach nad reinkarnacją uznał, że dzieci, jako osoby mniej podatne na fabrykowanie wspomnień, były wiarygodnymi świadkami.