NIE WCHODŹ TAM - Prawda o Summerwind! | ODCINEK 74

Mimo, że Lemontowie utrzymywali atmosferę elegancji i spokoju, wśród obsługi narastało cały czas poczucie, że dom miał swoje drugie, ukryte życie. Ciche i niechętne obecności, których nie dało się zobaczyć, ale które dawały o sobie znać każdej nocy. Coraz bardziej stanowczo i coraz mniej przypadkowo. Było to jedno z tych spokojnych, letnich popołudni przechodzących w wieczór, kiedy nad West Bay Lake słońce zaczynało już przechylać się ku zachodowi, a złote światło wpadało przez okna salonu, malując ciepłe plamy na ścianach i podłogach.

Lemontowie siedzieli przy stole w jadalni. Właśnie kończyli obiad o kolację. Miejsce to przestronne i chłodne. Otoczone ciężkimi, drewnianymi ścianami zawsze zdawało się zbyt ciche. Jakby echo rozmów nie chciało się w nim rozchodzić. Służba, po tym jak zebrała obiad o kolację, zaczęła podawać deser. Robiło się już ciemniej, gdy nagle... Ciszę przeciął dźwięk. Był bardzo wyraźny i nagły. Metaliczny trzask, jakby ktoś powoli stanowczo otwierał ciężkie drzwi do piwnicy. Wszyscy zamarli. W domu przebywali tylko domownicy i służba, a piwnice zamykano zawsze na klucz.

Dojazd prowadził przez nieutwardzone drogi, często nieprzejezdne podczas deszczu lub też śniegu. Jedynym sąsiadem w promieniu wielu mil była natura. Lasy, bagna, jeziora i stała cisza, której nie przerywało nic poza odgłosami własnych kroków. To tylko potęgowało izolację i poczucie osadczenia, szczególnie gdy wewnątrz domu działy się rzeczy, których nie dało się wyjaśnić logiką ani doświadczeniem. Wkrótce po tym całym incydencie z piwnicą Lemontowie opuścili posiadłość, nigdy już do niej nie wracając.

Jednakże pomimo ambicji i wysiłków rodziny, narastające problemy w tym ciągłe przestoje remontowe, tajemnicze znikanie narzędzi, dezorientujące zmiany w przestrzeni oraz psychiczne obciążenie, które dotknęło wszystkich domowników, ostatecznie doprowadziły do decyzji o całkowitym wycofaniu się z przedsięwzięcia. Dalsze próby utrzymania i przekształcenia Summerwind stały się niemożliwe do zrealizowania. Zmęczeni, pełni obaw i przerażeni nieznanymi siłami, Boberowie sprzedali posiadłość. pozostawiając za sobą nie tylko niedokończony projekt, ale również historię jednej z najbardziej niezwykłych i mrocznych nieruchomości w historii Wisconsin, która przez kolejne lata miała przyciągać kolejnych śmiałków oraz była owiana legendami o duchach i anomaliach przestrzennych.