NIE WCHODŹ TAM - Prawda o Summerwind! | ODCINEK 74

Tak samo jak w przypadku pierwszego właściciela, pana Lemonta, pani Hinsho zakochała się w okolicznych terenach. Zawsze marzyła o miejscu, gdzie mogłaby uciec od zgiełku miasta i wreszcie odpocząć. Niestety. Rodzina była jeszcze nieświadoma, że zło, które tam panowało, nie zamierzało ustąpić, lecz dopiero szykowało się do nowego rozdziału swojej mrocznej historii. W 1969 roku Arnold i Ginger Hinshell wraz z czwórką dzieci przeprowadzili się do Summerwind mając nadzieję na spokojne życie z dala od miejskiego zgiełku.

Jednak niemal od pierwszych dni pobytu zaczęły się dziać rzeczy, które wprowadzały w domu niepokojącą atmosferę. Warto dodać, że Ginger dopiero co wyszła z zamążza Arnolda i uznała, że Summer Wind będzie idealnym miejscem na nowy początek. Jeden z jej znajomych jednak postrzegał ją, że dom stał pusty przez ponad 40 lat i to nie bez przyczyny. Ludzie mówili, że jest nawiedzony. Na to jednak kobieta roześmiała się i odpowiedziała. Ciekawie, wychodzi na to, że będę mieszkać w nawiedzonym domu.

Dużym argumentem za zakupem była również bardzo kusząca cena. Jednak dziewięcioletnia córka Ginger, April, od samego początku podchodziła sceptycznie do tego domu. W późniejszych latach wspominała, że od początku coś jej mówiło, iż nie powinno ich tam być. Nie byli tam mile widziani. Rodzina wprowadziła się do posiadłości miesiąc po jej zakupie. Czekało ich naprawdę sporo pracy, więc od samego początku szukali ekipy remontowej, która pomogłaby im doprowadzić dom do idealnego stanu. Rozmawiali z wieloma firmami, a wiele z nich początkowo zgadzało się na podjęcie pracy.

Aż do momentu, gdy dowiadywały się o jaki adres chodzi. Wtedy nagle, niespodziewanie, pojawiały się wymówki, które przekreślały plany naprawy domu. Jednak rodzina nie poddawała się i próbowała remontować dom na własną rękę. Pewnego dnia, gdy Ginger przeglądała rzeczy w jednej z szaf na piętrze, nagle natknęła się na oryginalne schematy budynku. Kiedy zaczęła rozwijać zwój, okazało się, że owinięta nim była fajka pokoju, należąca niegdyś do rdzennych Amerykanów. Wydawało jej się to nieco dziwne, ale kobieta wiedziała, że poprzedni właściciele zostawiali w domu wiele rzeczy, które okazywały się bardzo ciekawe i często dosyć nietypowe.

Na szczęście nic mu się nie stało jednak pojazd był kompletnie zniszczony. Później gdy policja przyjechała na miejsce nie dało się powiedzieć co takiego wpłynęło na zapłon w samochodzie. Jednak najbardziej szokujące odkrycie miało miejsce gdy małżeństwo zajęło się renowacją garderoby. Na jej końcu znajdował się dziwnie usytuowany otwór. W trakcie sprzątania i porządkowania Arnold nagle podskoczył i szybko odwrócił się do Ginger. Ta zapytała o co chodzi. Mężczyzna odparł cały blady, że nie wie co to dokładnie jest, ale wydaje mu się, że coś tam nie żyje.

Dlaczego? Ponieważ podobno chcieli uniknąć jakichkolwiek sensacji i nakręcania jeszcze bardziej dzieci. To tylko potęgowało atmosferę zakazanej tajemnicy i niewyjaśnionych zagadek związanych z Summerwind, która z każdym dniem coraz mocniej zdawała się trzymać swoich mieszkańców w śmiertelnym uścisku, niewidzialnej, lecz nieuchronnej siły. W miarę jak niewytłumaczalne zdarzenia w Summerwind narastały, Arnold Hinshaw zaczął wykazywać oznaki poważnego załamania psychicznego. Nocami siadał przy organach, które znajdowały się w domu i grał ciemne, niepokojące melodie, które, jak twierdził, były przekazaniem i instrukcjami pochodzącymi od duchów nawiedzających dom.

Pewnego wieczoru, kiedy nikogo nie było w domu oprócz Ginger, ta usłyszała nagle głos. Głęboki i donośny. Męski. Jakby dochodził znikąd, a jednocześnie wypełniał każdy zakamarek rezydencji. Zdziwiona tym, instynktownie poszła za tym dźwiękiem. Weszła na piętro, a wtedy usłyszała swoje imię. Odwróciła się nagle i właśnie tam, na końcu korytarza, zobaczyła to. Wysoką, nieludzko smukłą postać. Ubraną od stóp do głów w głęboką czerń, niemal stapiającą się z mrokiem.

Przez ułamek sekundy Ginger czuła, że jest obserwowana przez coś, co nie powinno istnieć. Coś, co z definicji było złem. Jeszcze chwilę na niego patrzyła, sparaliżowana strachem, jednak postać wyparowała, pozostawiając po sobie jedynie lodowaty dreszcz i paraliżujące poczucie, że była świadkiem czegoś niewyobrażalnego. W Summer Wind oprócz tajemniczej postaci widzianej przez pierwszego właściciela i całą rodzinę Ginger, wielokrotnie odnotowywano pojawienia się tajemniczej białej damy.

Zjawy kobiety ubranej w długą, zwiewną białą sukienkę. Widzieli ją zarówno członkowie rodziny Hinshou, jak i służba. Według relacji Ginger-Hinshou biała dama pojawiała się najczęściej na werandzie lub w korytarzach domu, gdzie nieraz dawała o sobie znać delikatnym, lecz przenikliwym chłodem oraz milczącym, przenikającym wzrokiem, który wywoływał u świadków głębokie uczucie niepokoju. Pewnej nocy Dana Hinshaw, czyli najstarsza córka, zobaczyła postać tej zjawy przechodzącą przez ściany pokoju. Natychmiast podzieliła się tym, co zobaczyła z rodzicami.

To przerażające wydarzenie wstrząsnęło wtedy całą rodziną i pogłębiło jedynie ich przekonania. że posiadłość jest nawiedzona przez duchy przeszłości, których tożsamość nigdy nie została jednoznacznie wyjaśniona. Od tamtej pory obecność Białej Damy stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i przerażających symboli tajemnic Summerwind. Jednocześnie Ginger Hinshaw, ciężko doświadczona przez ciągły stres, strach i bezsilność wobec niewyjaśnionych wydarzeń, które zdawały się pochłaniać całą rodzinę, podjęła próbę odebrania sobie życia.

To jeszcze bardziej podkreśliło psychiczne napięcie i traumę, jaką Summerwind pozostawiło w ich życiu, tworząc tragiczny rozdział. w historii tej przeklętej posiadłości. O wszystkim, co zdarzyło się w posiadłości, Ginger opowiedziała swojemu ojcu, Raymondowi Bobberowi. Raymond rozumiał, jak ciężkie chwile przeżyła jego córka, ale duchy? To było dla niego niezrozumiałe. Zwykła bajka. Co ciekawe, Ginger, która początkowo wyśmiewała pomysł nawiedzonego domu i podchodziła do całej tej sytuacji bardzo sceptycznie. nagle znalazła się w obozie wierzących.