DEMONY w Hotelu Cecil | ODCINEK 62

Jeżeli natomiast ten próg przekroczymy dopiero po północy, materiał również się ukaże, ale dzień później również o 18, czyli w poniedziałek. Trzymam za was kciuki, wiem, że dacie radę, bo wielokrotnie już to udowodniliście, naprawdę, już nie raz, dlatego w dzisiejszym materiale. Wyobraźcie sobie miejsce, gdzie ściany przesiąkły bólem, gdzie za zamkniętymi drzwiami rozgrywały się dramaty, o których dziś nikt już nie chce mówić. gdzie powietrze jest ciężkie od tajemnic, a czas wydaje się zatrzymać w bezruchu. Hotel Sisio, kiedyś symbol luksusu, dziś pomnik wszystkiego co najmroczniejsze w ludzkiej naturze.

Ludzie znikali tu bez śladu, inni odnajdywali się, ale w stanie, którego nie da się opisać słowami. Korytarze szeptały o obecności tych, którzy nigdy nie opuścili tego miejsca. A potem? Śmierć. Śmierć, która wstrząsnęła całym światem. Winda? Niepokojące nagranie. Zbiornik na wodę. Eliza Lam To nie jest historia dla słabych serc. Jest to podróż w głąb miejsca, które od lat nie wypuściło z objęć żadnej tajemnicy. Moi drodzy, witajcie w słynnym hotelu Cecil, w miejscu, które zna prawie cały świat.

W miejscu, gdzie mówi się, że są tu demony. Było coś niezwykłego w atmosferze lat dwudziestych XX wieku. Czas, gdy Ameryka wydawała się wiecznie młoda i niepokonana, a Los Angeles jak kończące się lato, pełne marzeń, blasku i obietnic lepszego jutra. W samym sercu tej kalifornijskiej gorączki, przy 640 South Main Street, miał powstać hotel inny niż wszystkie.

Cecil Hotel Marmurowe posadzki, bogato zdobione lobby i elewacje w stylu Art Deco miały być symbolem spełnionego amerykańskiego snu. W 1924 roku, kosztem blisko półtora miliona dolarów, ruszyła budowa według projektu architekta Loyda Listera Smitha. Budynek liczył 19 pięter, równo 700 pokoi, a jego właściciele reklamowali go jako idealne miejsce dla klasy średniej. Podróżnych, biznesmenów, i tych, którzy marzyli o luksusie, nie rujnując przy tym swojego majątku. Ale marzenia często zderzają się z rzeczywistością szybciej niż moglibyśmy przypuszczać.

Już w 1929 roku Stany Zjednoczone nawiedził wielki kryzys. W Los Angeles, jak w wielu innych metropoliach, dzielnice, które jeszcze chwilę wcześniej tętniły życiem, zaczęły popadać w ruinę. W szczególności okolica wokół Skyrow, w cieniu której znajdował się hotel Cecil, stała się epicentrum bezdomności, przemocy i społecznego upadku. Z ulic zniknęli biznesmeni i podróżnicy, a ich miejsce zajęli włóczędzy, alkoholicy, osoby z zaburzeniami psychicznymi, prostytutki i handlarze narkotyków.

Cecil, który nie mógł już przyciągać klasy średniej, przemienił się w tanie schronisko dla tych, którzy nie mieli dokąd pójść. Przez kolejne dekady hotel funkcjonował na marginesie społeczeństwa. Zawsze pełen ludzi, ale coraz bardziej zapomniany przez świat. Jednak w odróżnieniu od innych podupadłych hoteli, Cecil zaczął budować coś więcej niż tylko swoją historię. Tworzył on własną, złowrogą tożsamość. Już w 1931 roku w murach hotelu Cecil rozegrała się pierwsza tragedia.

46-letni Benjamin Doryk został znaleziony martwy w swoim pokoju. Strzał w głowę z rewolweru odebrał mu życie. Ale nie był on pierwszym i nie był też ostatnim. W kolejnych latach hotel zdawał się przyciągać śmierć. Z ciała osób, które skakały z okien, sięgały po truciznę, przecinały własne żyły. Lista metod była tak długa, jak historia samego budynku. Jednak jedna z najbardziej przerażających historii wydarzyła się w 1944 roku. Dorothy Jean Purcell, zaledwie 19-letnia dziewczyna mieszkająca w Cecil z dużo starszym mężczyzną, obudziła się pewnej nocy z potwornym bólem brzucha.

Wstając po cichu, by nie obudzić partnera, poszła szybko do łazienki. To właśnie tam, w samotności i w panice, urodziła dziecko. Sądząc, że noworodek nie żyje, w szaleńczym strachu wyrzuciła maleństwo przez okno. Prawda okazała się jednak jeszcze bardziej okrutna. Dziecko było żywe. Śmierć przyniósł mu dopiero upadek z kilkunastu pięter. Dorothy została później uniewinniona. Jej umysł, jak orzekł sąd, był wtedy pogrążony w mroku, nad którym nie miała kontroli. Z biegiem lat hotel zyskał nową, niechlubną tożsamość.

Wśród miejscowych mówiono o nim już nie Cecil, ale The Suicide. Służby ratunkowe znały adres 640 South Main Street aż nazbyt dobrze. Kolejne wezwania, kolejne bójki, napaści, zgony. Policyjne raporty z lat 40. i 50. jasno wskazywały, że Cecil był jednym z najczarniejszych punktów na mapie miasta. Ale to nie był koniec. W 1962 roku Pauline Otton po kłótni z mężem wyskoczyła z okna swojego pokoju na dziewiątym piętrze. Los chciał, że dokładnie w tym samym momencie pod hotelem przechodził George Giannini.

Oboje zginęli na miejscu. I nie był to odosobiony przypadek. W hotelu Cecil skoki z okien stały się niemal codziennością. W 1964 roku w tym miejscu wydarzyło się coś, co wstrząsnęło nawet tą przywykłą do tragedii okolicą. Pigeon Goldie Osgood, emerytowana telefonistka, dobrze znana wszystkim mieszkańcom, codziennie dokarmiająca gołębie w pobliskim Pershing Square, została znaleziona martwa w swoim pokoju. Pobita, wykorzystana, a następnie zadźgana. Morderstwo, choć bardzo brutalne, pozostało bez odpowiedzi.

Choć zatrzymano podejrzanego, Jacques B. Ellingera, nie postawiono mu zarzutów. Sprawa pozostała nierozwiązana, a ciemność w murach Cecil zdawała się tylko gęstnieć. Z biegiem lat hotel przestał być zwykłym miejscem na mapie Los Angeles. Stał się czymś innym. Ludzie mówili, że jest to miejsce kultu. Kult mroku. W latach 80-tych swoje schronienie znalazł tu również Richard Ramirez, znany też jako The Night Stalker. seryjny morderca, którego brutalne ataki paraliżowały mieszkańców Kalifornii. Mówiono, że po dokonaniu zbrodni Ramirez wracał do Cecil, zdejmował zakrwawione ubrania na tylnym parkingu, a następnie w samych bokserkach przechodził przez lobby.

Co ciekawe, nikt, kompletnie nikt, nie zwracał na niego uwagi. Hotel był już wtedy tak zdegenerowany, że żadne dziwactwo nie budziło tam podejrzeń. Zaledwie kilka lat później, bo w 1991 roku, w murach Sisu zameldował się kolejny cień. Jack Unterweger, austriacki dziennikarz, były skazaniec kreowany na przykład resocjalizacji. Przyjechał do Los Angeles rzekomo jako korespondent piszący o przestępczości. W rzeczywistości polował. W czasie swojego pobytu zamordował tam trzy prostytutki, każdą w sposób niemal identyczny jak swoje ofiary w Europie.

Wszystkie zostały uduszone ich własnymi biustonoszami. Hotel Cecil stawał się wtedy miejscem, gdzie zło nie tylko mieszkało. Ono czuło się tutaj jak w domu. Mimo to hotel wciąż działał. Raz jako Cecil, raz jako Stay on Main, próbując zmienić wizerunek i przyciągnąć młodszych turystów. Ale złowroga reputacja była jak cień, który nigdy nie znika. Nic nie pomogły zmiany właścicieli, ani rebranding, ani próby marketingowe. Miejsce żyło już własnym życiem, na pograniczu dokumentu, legendy i horroru.

28 stycznia 2013 roku Eliza zameldowała się w hotelu Sysio. Początkowo dzieliła pokój z innymi podróżnymi, w stylu hostelowym. Jednak po dwóch dniach została przeniesiona do pokoju jednoosobowego. Współlokatorzy skarżyli się na jej dziwne zachowanie, choć nigdzie nie odnotowano żadnych incydentów ani interwencji. Oraz ostatni. Widziano ją żywą 31 stycznia. Miała wówczas opuścić hotel i udać się do St. Cruz, ale nigdy tam nie dotarła. Przestała odbierać telefony, nie odpisywała na wiadomości. Jej rodzina, zawsze pozostająca z nią w kontakcie, natychmiast zgłosiła zaginięcie.

Hipnotyzujące, dziwaczne, przerażające. Stało się pożywką dla setek teorii. Jedni wtedy zaczęli mówić o załamaniu psychicznym, inni o obecności przeszladowcy ukrytego poza kadrem. Pojawiły się również głosy o ingerencji sił paranormalnych. Niektórzy zauważyli, że film wydaje się nienaturalnie zmodyfikowany. Brakowało około 53 sekund, a zmiany prędkości wskazywały na możliwą manipulację materiałem. Czy ktoś próbował coś ukryć? Przez kolejne dwa tygodnie policja przeszukiwała każdy zakamerek hotelu Cecil, używając nawet psów tropiących.

Ale Eliza wciąż pozostawała nieuchwytna. Jakby zapadła się pod ziemię. Aż do 19 lutego. To właśnie tego dnia goście hotelu Cecil zaczęli składać skargi na jakość wody. Miała ona brązowy kolor, nieprzyjemny smak i zapach, który trudno było zignorować. Obsługa hotelu zdecydowała się wtedy wysłać pracownika technicznego, Santiago Lopeza, by sprawdził stan zbiorników wodnych znajdujących się na dachu budynku. To właśnie tam, w jednym z czterech ogromnych zbiorników, mierzących od 1,2 metra średnicy i 2,5 metra głębokości, Lopez dokonał przerażającego odkrycia.

Unoszące się na powierzchni wody ciało Elize Lam, nagie, z twarzą skierowaną ku górze, a obok niej pływające fragmenty ubrań, które nosiła podczas nagrania z windy. Pokrywa zbiornika według różnych źródeł była uchylona lub też całkowicie otwarta. Dostanie się na dach nie było jednak aż tak łatwe. Prowadziły tam zamknięte drzwi zabezpieczone alarmem, którego uruchomienie natychmiast powiadomiłoby ochronę hotelu. Albo też alternatywnie, wąskie drabiny przeciwpożarowe zamontowane na zewnętrznych ścianach budynku. Ciężka stalowa pokrywa zbiornika wymagała naprawdę sporej siły, by ją otworzyć.

Pojawiły się wtedy też głosy, że ktoś mógł jej pomóc dostać się do zbiornika lub wręcz ją tam umieścić. Tak jak wcześniej już wspomniałem. Tylko właśnie, no nie było żadnych śladów. Wkrótce po nagłośnieniu sprawy hotel zamknął część pokoi, zmienił nazwę, a liczba rezerwacji spadła niemal do zera. Rodzina Elizy wniosła pozew przeciwko hotelowi za niedopatrzenie bezpieczeństwa. Jednak sąd oddalił tę sprawę, uznając, że hotel nie mógł przewidzieć nieprzewidywalnych działań gościa. To co pozostało po tej historii, to coś więcej niż tylko suche raporty i policyjne dokumenty.

Jest to nieuchwytne wrażenie, że ze śmiercią Elize Lam jest coś czego nikt nie potrafi nazwać. Coś niewypowiedzianego, coś co wciąż unosi się nad hotelem Cecil, jak mgła, która nigdy nie opada. Eliza została pochowana w swoim rodzinnym Vancouver, ale jej historia nadal żyje. A nagranie z windy nawet dziś, tutaj oglądając na YouTubie, ponad dekadę później, wciąż budzi grozę. I co ciekawe, nie daje spokoju tym, którzy odważą się na nie spojrzeć. Rodzą się setki pytań. Kiedy patrzymy na tragedię Eliz Lam i sposób w jaki rozwinęła się ta cała historia, jedno pytanie powraca ciągle jak echo.

Czy Eliza aby na pewno wiedziała, gdzie się znalazła? Bo najdziwniejsze może być to, że Eliza Lam, młoda dziewczyna podróżująca samotnie, pragnąca przygód i poznawania świata, nie miała pojęcia czym naprawdę było to miejsce. Wiemy, hotel Cecil znajdujący się w Los Angeles, czyli miejscu owiane ponurą sławą, którego mroczna historia sięga niemal wieku, w którym odbierano sobie życie. Było pełno morderstw, niewyjaśnionych zgonów. Luksusowy obiekt z lat 20. XX wieku, tak jak wiecie, z czasem stał się epicentrum tragedii. Ale w 2011 roku właściciel hotelu postanowił zatuszować jego złą reputację.

Było to spowodowane tym, że coraz mniej ludzi decydowało się na odwiedzenie tego miejsca z powodu jego reputacji. I tak narodziła się nowa marka. Stay on Main. Nowa nazwa, nowy logotyp, nowe oferty na portalach rezerwacyjnych, na Booking.com, TripAdvisorze czy też Expedia. Stay on Main jawił się jako tani hostel dla młodych podróżników. Nieco alternatywny, z przestępnymi cenami i artystycznym klimatem. Jednak prawda była tutaj zupełnie inna. To nie był wcale nowy hotel. Stay on Main to było po prostu kilka pięter wydzielonych w obrębie starego hotelu Sissio.

Te same mroczne korytarze. Te same windy. Te same pokoje, przez które ściany słyszano krzyki. Te same sufity, z których kiedyś kapała krew zamordowanych ludzi. Nowa marka nie informowała gości o historii budynku. Odcięła się. Mówiła, że jest to coś nowego. Nie informowali o tym, że w tych samych windach w przeszłości jeździli seryjni mordercy. Richard Ramirez, zwany też Night Stalkerem. Ani o tym, że właśnie tu kilkadziesiąt osób odebrało sobie życie. Między innymi skacząc z okna. Również o tym, że niektórzy goście hotelu skarżyli się na dziwne odgłosy w nocy. Na uczucie, jakby ktoś ich obserwował zza drzwi, na telefony, które dzwoniły mimo braku sygnału.

Mówili o tym, że w niektórych miejscach sygnał telefoniczny zanikał bez wyjaśnienia, a światła migały w pustych korytarzach, jedno po drugim. Elisa Lam, ufając pozorom, zarezerwowała pokój w Stay on Main, myśląc, że będzie to zwykłe miejsce, z którego wyruszy na podbój Miasta Aniołów. Nieświadoma, że miejsce w którym się zatrzymała ma przeszłość tak mroczną, że wielu ludzi wierzy, iż budynek sam w sobie przyciąga śmierć, a ściany kryją hotel demonów. Czy jej tragiczny koniec był tylko dziełem przypadku? Czy zaburzenia psychiczne, nieprzyjmowanie leków i nieszczęśliwy zbieg okoliczności doprowadziły do tragedii?

A może istniało coś więcej? Coś, czego nie da się zmierzyć, uchwycić, ani też udowodnić. Coś, co nadal tkwi w murach hotelu Sissio. Cicho, niewidzialnie, cierpliwie czekając na kolejnych, którzy wejdą za jego drzwi. Gdy ciało Elizy Lam zostało odnalezione w zbiorniku wodnym hotelu Cecil, wielu sądziło, że to koniec tej całej historii. Jednak prawdziwa eksplozja zainteresowania przyszła dopiero kilka dni później.

Zbyt wiele podobieństw, by przejść obok tego obojętnie. Niektórzy wtedy zaczęli spekulować, że śmierć Elizy była wynikiem jakiegoś chorego rytuału, inspiracji filmem lub czymś jeszcze bardziej przerażającym. Ale teoria, która budzi największe kontrowersje, mówiła o rządowych eksperymentach i zatuszowaniu prawdziwej przyczyny śmierci. Co ciekawe, w 2013 roku, kiedy rozgorzała sprawa Elizy Lam, w Los Angeles trwały ćwiczenia dotyczące symulacji epidemii gruźlicy, ponieważ miasto miało wtedy nasilenie przypadków gruźlicy. Co ciekawe, działo się to w rejonie Sky Draw, czyli bardzo blisko hotelu Sisio.