DEMON, KTÓRY PRZEŚLADOWAŁ ZAMEK LEAP! | 132.

Krwawe konflikty Oukerylów, śmierć Thedeusa, opowieść o wymordowanych najemnikach i ukryty pod kaplicą loch, o którym kolejne pokolenia nawet nie wiedziały. Tyle, że wygląda na to, że nie wszystko rzeczywiście zostało zapomniane. W XIX wieku, kiedy Leap Castle należał już do rodziny Darby, wydarzyło się coś, co po latach miało nadać historii Ubliet zupełnie nowy wymiar. Na dnie tego lochu odnaleziono przedmiot, który według wszystkich relacji miał pochodzić z lat 40. XIX wieku. Kieszonkowy zegarek. I jeżeli jego datowanie jest prawidłowe, oznaczałoby to coś bardzo niepokojącego.

Na przełomie XIX i XX wieku Zamek Leap zaczął wchodzić w zupełnie nowy etap swojej historii, ponieważ czasy wielkich rodowych wojen dawno już minęły, a zamek, który przez stulecia był twierdzą Okerylów, znajdował się teraz w rękach rodziny Darby. Jedną z osób najbardziej zafascynowanych niezwykłą atmosferą zamku była Mildred Darby, żona właściciela posiadłości, która pod koniec XIX wieku Coraz bardziej interesowała się okultyzmem, spirytyzmem i wszystkim tym co miało znajdować się poza granicą ludzkiego poznania. Był to zresztą czas w którym seanse spirytystyczne cieszyły się ogromną popularnością, a wiara w możliwość kontaktowania się ze zmarłymi nie była już wyłącznie domeną przesądów i wiejskich opowieści, lecz stała się czymś czym interesowali się również przedstawiciele wyższych warstw społecznych.

Nie wyglądało to jak człowiek. Nie zachowywało się również jak duch, który pojawia się na chwilę i potem znika. Według relacji Mildred Darby i innych osób, które to widziały, mieli mieć do czynienia z czymś znacznie bardziej niepokojącym. Z czymś, co później nazwano Elementalem. Początkowo można było potraktować tę historię jako kolejny przykład fascynacji okultyzmem, który w tamtym okresie był niezwykle popularny. Jednak z czasem opisy Mildred i ludzi zaczęły stawać się coraz bardziej konkretne, a to co miało pojawiać się w zamku otrzymało wygląd, który trudno pomylić ze zwykłą ludzką postacią.

Mildred opisywała istotę jako zdeformowaną, zgarbioną i wychudzoną, przypominającą swoim kształtem coś pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, a jej twarz miała być szczególnie przerażająca. Zamiast normalnych rysów miała posiadać niemal trupie oblicze, pozbawione nosa, I z ciemnymi, pustymi zagłębieniami w miejscach, gdzie powinny znajdować się oczy. Ale wygląd nie był wcale w tej historii najgorszy. Według relacji świadków, w pojawieniu się istoty miał towarzyszyć odór tak potworny, że trudno było go pomylić z czymkolwiek innym. Miał przypominać zapach rozkładającego się ciała, zmieszany z intensywnym, niemal siarkowym fetorem.

I właśnie ten szczegół powtarza się w opowieściach o Elementalu wyjątkowo często. To nie tak, że tylko go widziano, miano go również wyczuwać. Jak gdyby jego obecność można było rozpoznać jeszcze, zanim ktokolwiek zobaczył samą istotę. Mildred twierdziła, że spotkanie z Elementalem nie należało do spokojnych doświadczeń i że jego obecność wiązała się z poczuciem zagrożenia. Jednak najbardziej niepokojące było pytanie czym właściwie miał on być. W przypadku ducha można przecież powiedzieć, że jest to zmarły człowiek, którego śmierć lub też silne emocje sprawiły, że jego obecność miała pozostać w określonym miejscu.

Ale Elemental według tych wszystkich historii Nie był żadnym z dawnych mieszkańców Leap Castle. Nie miał on imienia, nie miał znanej historii, nie miał ludzkiej twarzy. Był czymś, co miało istnieć niezależnie od ludzi, którzy mieszkali w tym miejscu. I właśnie dlatego w późniejszych opowieściach pojawiła się teoria, że seanse spirytystyczne nie tyle przywołały ducha, ile otworzyły drogę do czegoś, co wcześniej pozostawało uśpione. Bądź. przywołały demona. Jednak czy rzeczywiście można powiedzieć, że Mildred Darby wraz z innymi ludźmi przebudzili Elementala? Wiemy, że z czasem historia zaczęła być coraz bardziej popularna, a Zamek Leap coraz częściej był przedstawiany jako miejsce, w którym oprócz duchów zmarłych mieszkańców i ofiar dawnych konfliktów,

Miała istnieć jeszcze ta jedna, znacznie bardziej niepokojąca obecność. Ten demon. I wtedy wydarzyło się coś, co sprawiło, że historia zamku na chwilę przestała być historią o duchach, a stała się historią prawdziwej katastrofy. W 1922 roku Irlandia znalazła się w samym środku wojny o niepodległość, a Zamek Leap, będący własnością angielskiej rodziny Darby, stał się symbolem świata, który dla wielu Irlandczyków oznaczał lata brytyjskiej dominacji. Rodzina Darby nie znajdowała się wtedy w zamku, jednak to nie uchroniło budynku przed atakiem. W pewnym momencie do Leap wkroczyli członkowie Ira i podpalili posiadłość.

I od tamtego momentu wszystko zaczęło się ze sobą łączyć. Krwawe historie rodu O'Carroll. Kaplica, w której według historii brat zabił brata. Opowieść o ludziach wrzucanych do Obliet. Seanse spirytystyczne organizowane przez Mildred Darby. I wreszcie Elemental. Istota, która według relacji miała pojawić się w zamku właśnie w okresie zainteresowania okultyzmem. Można powiedzieć, że każdy z tych elementów należy do innej historii, a ich połączenie jest przede wszystkim wynikiem legend, które przez lata narastały wokół Leap Castle, ale z punktu widzenia osoby stojącej w środku tego zamku, musiało to wyglądać zupełnie inaczej.

Wręcz przeciwnie, według jego relacji większość tych obecności jest spokojna, a sam Elemental, który miał być najbardziej niebezpieczną istotą związaną z zamkiem, Z czasem miał przestać się pojawiać w taki sposób jak opisywała go Mildred Darby. Według Seana, po oczyszczeniu Bliet ze szczątków i przeprowadzeniu poświęcenia zamku, obecność tej istoty miała osłabnąć albo wycofać się w cień. Ale to prowadzi nas do jednego z najbardziej interesujących pytań całej historii Leap. Jeżeli Elemental rzeczywiście pojawił się w zamku, To czym właściwie był? Czy był tym samym bytem, którego Mildred Darby opisywała ponad 100 lat temu?

A może te wszystkie relacje? Od duchownego, przemierzającego krwawą kaplicę, przez kobietę w czerwieni, aż po ciemne sylwetki widywane w Great Hall są jedynie różnymi interpretacjami tego samego zjawiska? Bo jedna rzecz w historii zamku Leap pozostaje szczególnie niepokojąca. Niezależnie od tego, czy wierzymy w duchy, czy też nie. Przez ponad 100 lat kolejne osoby, które nie znały się nawzajem i przyjeżdżały do zamku w różnych czasach, opowiadały o doświadczeniach, które miały ze sobą zaskakująco wiele wspólnego. A wśród tych wszystkich historii wciąż powraca jedna postać. Zgarbiona, wychudzona, Pozbawiona nosa, z czarnymi jamami zamiast oczu i z zapachem rozkładu, który według Mildred Darby pojawiał się zawsze wtedy, kiedy była blisko.