DEMON, KTÓRY PRZEŚLADOWAŁ ZAMEK LEAP! | 132.

Jest początek XX wieku, kiedy w murach irlandzkiego Zameku Leap trwają prace remontowe, a robotnicy próbują przywrócić dawną świetność tego obiektu. Podczas rozbierania starego fragmentu konstrukcji natrafiają jednak na coś, czego zdecydowanie nie spodziewali się znaleźć. Ukryty pod kaplicą szyb prowadzący głęboko w ciemność, a na jego dnie ludzkie szczątki, Których było podobno tak wiele, że do ich usunięcia potrzebowano kilku wozów. Wkrótce jednak w zamku zaczynają odbywać się rytuały i seanse spirytystyczne, które doprowadzają do przebudzenia czegoś, co od dawna pozostawało uśpione w jego murach.

A czego efektem? Zaczyna się horror zamku Leap. Na samym wstępie jednak chciałbym Was tutaj przywitać. Jest to jeszcze nieskończony element studia Gęsiej Skórki, dlatego poczekajcie jeszcze z tydzień i będzie już uzupełnione i zrobione tak, jak finalnie bym to widział. Oczywiście możecie napisać jak Wam się podoba scenografia. I dodam tylko, że to wszystko co tutaj jest widoczne jest dzięki Wam wspierającym i tym, którzy oglądają, słuchają podcastów.

Jednak kiedy przyjrzymy się Leap Castle bliżej, bardzo szybko okazuje się, że jego historia jest znacznie bardziej ponura niż sugerowałby spokojny krajobraz, który go otacza. Zamek stoi na niewielkim wzniesieniu, a jego masywne kamienne mury przez setki lat miały przede wszystkim chronić tych, którzy znajdowali się wewnątrz, przed tymi, którzy chcieli dostać się do środka. Ponieważ w średniowiecznej Irlandii zamek nie był jedynie rezydencją możnego rodu, lecz przede wszystkim twierdzą, schronieniem i symbolem władzy. Jego właściciel musiał być przygotowany na to, że pewnego dnia ludzie, których jeszcze wczoraj nazywał sojusznikami, mogą pojawić się pod jego murami z bronią w rękach.

Zamek Leap przez długi czas należał do rodu O'Carroll, jednej z irlandzkich rodzin, których historia została naznaczona walką o terytorium, wpływy i przetrwanie. W świecie, w którym lojalność często kończyła się dokładnie tam, gdzie zaczynała się możliwość zdobycia władzy, przemoc była czymś znacznie bardziej powszednim niż dzisiaj. I to właśnie dlatego kiedy patrzymy na Zamek Leap, warto na chwilę zapomnieć o wszystkim co wiemy o współczesnych nawiedzonych zamkach, o turystach przyjeżdżających tutaj w poszukiwaniu duchów i o opowieściach o paranormalnych zjawiskach. Ponieważ zanim ktokolwiek zaczął mówić o zjawach, niewidzialnych istotach czy też tajemniczych obecnościach, ten zamek był po prostu miejscem, w którym ludzie naprawdę ginęli.

A jeśli zastanowimy się nad symboliką tej opowieści, trudno nie zauważyć pewnego szczegółu. Historia Leap Castle zaczyna się od dwóch braci, którzy są gotowi ryzykować własnym życiem, żeby zdobyć prawo do tego kawałka ziemi. Być może jest to tylko przypadek, ale kilkaset lat później właśnie konflikt pomiędzy braćmi doprowadzi tutaj do jednej z najbardziej znanych tragedii w historii zamku. Przez kolejne stulecia twierdza przechodziła przez ręce różnych właścicieli, aż w XV wieku znalazła się pod pełną kontrolą rodu O'Carroll, którzy uczynili z niej swoją główną siedzibę i jeden z najważniejszych punktów swojej władzy.

Był to okres, w którym region Illy O'Carroll należał do najbardziej niespokojnych części Irlandii, a granice pomiędzy poszczególnymi terytoriami były nieustannie kwestionowane przez sąsiednie klany. Dla O'Carroll Leap Castle był więc czymś więcej niż domem. Był twierdzą, z której można było kontrolować okoliczne ziemie, podejmować decyzje dotyczące całego rodu i przygotowywać się do kolejnych konfliktów. A życie w takim miejscu oznaczało, że przemoc nie była czymś wyjątkowym, lecz częścią codzienności. O'Carroll zasłynęli jako wojowniczy i bezwzględni władcy, a opowieści o ich konfliktach przez kolejne pokolenia zaczęły obrastać legendami.

To właśnie ta historia miała stać się początkiem nazwy Bloody Chapel, czyli Krwawa Kaplica. Co ciekawe, nie znamy dokładnego dnia ani miesiąca, w którym doszło do tego morderstwa, a większość przekazów wskazuje jedynie na rok 1532. Jednak jedno jest tutaj pewne. Krwawa Kaplica stała się jednym z najważniejszych miejsc całego zamku, a późniejsze historie związane z tym pomieszczeniem sprawią, że jego nazwa nabierze jeszcze bardziej złowieszczego znaczenia. Po śmierci jednego z braci nie była ostatnią krwią, która miała zostać przelana w murach zamku Leap.

Prawie 70 lat później, około 1599 roku, O'Carroll prowadzili kolejną wojnę, tym razem z sąsiednim klanem, a ponieważ potrzebowali doświadczonych wojowników, postanowili wynająć szkockich najemników z klanu MacMahon. Najmicy oczywiście pomogli, a O'Carroll odnieśli zwycięstwo, a po zakończeniu walk zostali zaproszeni do Leap Castle na uroczysty bankiet, który miał być podziękowaniem za ich pomoc. Dla szkockich wojowników musiała to być chwila pozornego spokoju, ponieważ wojna dobiegła końca, bitwa została wygrana, a ludzie, z którymi jeszcze niedawno walczyli ramię w ramię, Zaprosili ich do stołu, przygotowując ucztę na cześć ich zwycięstwa.

Ubliet, czyli Loch Zapomnienia. Według przekazów ludzie wrzucani do środka nie mieli praktycznie żadnej możliwości wydostania się na powierzchnię, a na jego dnie miały znajdować się ostre pale, które sprawiały, że upadek do wnętrza mógł zakończyć się śmiercią niemal natychmiast. Jeżeli rzeczywiście wykorzystywano go w ten sposób, zamek Leap posiadał więc pod swoją kaplicą miejsce, do którego można było wrzucić człowieka, zamknąć wejście i sprawić, że dla świata zewnętrznego po prostu przestawał istnieć. I być może właśnie dlatego historia tego zamku stała się z czasem tak bardzo związana z pojęciem zapomnienia. Ale w XVII wieku przyszła kolejna zmiana, która na zawsze miała zmienić właścicieli Leap.

W 1659 roku Finola O'Carroll, córka właściciela zamku, poślubiła angielskiego kapitana, Johna Derbiego, a wraz z tym małżeństwem twierdza przeszła w ręce rodu Derbich, którzy mieli pozostać związani z zamkiem Leap przez niemal trzy kolejne stulecia. Nowi właściciele zaczęli stopniowo zmieniać wygląd zamku, rozbudowując średniowieczną twierdzę i dodając do niej bardziej eleganckie, gotyckie elementy, przez co miejsce, które wcześniej kojarzyło się przede wszystkim z wojną i obroną, zaczęło coraz bardziej przypominać rezydencję. Jednak pod tymi wszystkimi nowymi ścianami wciąż pozostawało wszystko to, co wydarzyło się wcześniej.

Krwawe konflikty Oukerylów, śmierć Thedeusa, opowieść o wymordowanych najemnikach i ukryty pod kaplicą loch, o którym kolejne pokolenia nawet nie wiedziały. Tyle, że wygląda na to, że nie wszystko rzeczywiście zostało zapomniane. W XIX wieku, kiedy Leap Castle należał już do rodziny Darby, wydarzyło się coś, co po latach miało nadać historii Ubliet zupełnie nowy wymiar. Na dnie tego lochu odnaleziono przedmiot, który według wszystkich relacji miał pochodzić z lat 40. XIX wieku. Kieszonkowy zegarek. I jeżeli jego datowanie jest prawidłowe, oznaczałoby to coś bardzo niepokojącego.

Oznaczałoby to, że człowiek do którego należał ten zegarek mógł żyć w XIX wieku, czyli w czasach, które z naszej perspektywy wcale nie są tak odległe jak średniowiecze. Nie był to już świat rycerzy i zamkowych oblężeń. Był to świat, w którym istniały koleje, fabryki, gazety i nowoczesne miasta, a mimo to pod kamienną kaplicą Leap. Wciąż znajdowało się miejsce do którego można było wrzucić ludzkie ciało i ukryć je przed całym światem. I właśnie ta jedna rzecz sprawia, że historia Obliet jest tak niepokojąca, ponieważ sugeruje ona, że jego przeznaczenie mogło przetrwać znacznie dłużej niż można byłoby się spodziewać.

Przez stulecia ludzie mogli chodzić po podłodze krwawej kaplicy, nie mając pojęcia, że kilka metrów pod ich stopami znajduje się przestrzeń, w której znajdowały się szczątki dziesiątek, a być może nawet około 150 osób. Ale prawdziwie makabryczne odkrycie miało nastąpić dopiero na początku XX wieku. I wtedy, po raz pierwszy od bardzo dawna ktoś zajrzał do miejsca, które przez całe pokolenia pozostawało ukryte. Do miejsca, które miało służyć do zapominania o ludziach. Do miejsca, które pod krwawą kaplicą czekało w ciemności. A to, co robotnicy znaleźli na jego dnie, miało sprawić, że Zamek Leap już nigdy nie będzie postrzegany wyłącznie jako stara, irlandzka twierdza.

Na przełomie XIX i XX wieku Zamek Leap zaczął wchodzić w zupełnie nowy etap swojej historii, ponieważ czasy wielkich rodowych wojen dawno już minęły, a zamek, który przez stulecia był twierdzą Okerylów, znajdował się teraz w rękach rodziny Darby. Jedną z osób najbardziej zafascynowanych niezwykłą atmosferą zamku była Mildred Darby, żona właściciela posiadłości, która pod koniec XIX wieku Coraz bardziej interesowała się okultyzmem, spirytyzmem i wszystkim tym co miało znajdować się poza granicą ludzkiego poznania. Był to zresztą czas w którym seanse spirytystyczne cieszyły się ogromną popularnością, a wiara w możliwość kontaktowania się ze zmarłymi nie była już wyłącznie domeną przesądów i wiejskich opowieści, lecz stała się czymś czym interesowali się również przedstawiciele wyższych warstw społecznych.

W zamku Leap zaczęto więc organizować seanse. Podczas takich zgromadzeń uczestnicy mieli próbować nawiązać kontakt poprzez tablice Ouija i inne przedmioty z tymi, którzy według nich pozostali po drugiej stronie. Atmosfera samego miejsca musiała sprzyjać takim eksperymentom bardziej niż jakiekolwiek inne otoczenie. Uczestnicy nie znajdowali się w zwykłym salonie, lecz w starym zamku, którego historia była przesiąknięta krwią, rozpaczą i bólem. I właśnie wtedy zaczęły pojawiać się pierwsze historie o czymś, co miało różnić się od typowego ducha. Nie miała to być zjawa konkretnej osoby, której można było nadać imię i przypisać konkretną historię.

Ale Elemental według tych wszystkich historii Nie był żadnym z dawnych mieszkańców Leap Castle. Nie miał on imienia, nie miał znanej historii, nie miał ludzkiej twarzy. Był czymś, co miało istnieć niezależnie od ludzi, którzy mieszkali w tym miejscu. I właśnie dlatego w późniejszych opowieściach pojawiła się teoria, że seanse spirytystyczne nie tyle przywołały ducha, ile otworzyły drogę do czegoś, co wcześniej pozostawało uśpione. Bądź. przywołały demona. Jednak czy rzeczywiście można powiedzieć, że Mildred Darby wraz z innymi ludźmi przebudzili Elementala? Wiemy, że z czasem historia zaczęła być coraz bardziej popularna, a Zamek Leap coraz częściej był przedstawiany jako miejsce, w którym oprócz duchów zmarłych mieszkańców i ofiar dawnych konfliktów,

Miała istnieć jeszcze ta jedna, znacznie bardziej niepokojąca obecność. Ten demon. I wtedy wydarzyło się coś, co sprawiło, że historia zamku na chwilę przestała być historią o duchach, a stała się historią prawdziwej katastrofy. W 1922 roku Irlandia znalazła się w samym środku wojny o niepodległość, a Zamek Leap, będący własnością angielskiej rodziny Darby, stał się symbolem świata, który dla wielu Irlandczyków oznaczał lata brytyjskiej dominacji. Rodzina Darby nie znajdowała się wtedy w zamku, jednak to nie uchroniło budynku przed atakiem. W pewnym momencie do Leap wkroczyli członkowie Ira i podpalili posiadłość.

Pod ruinami rzeczywiście znajdowały się ludzkie szczątki. Setki kości, które przez dziesięciolecia, a być może przez stulecia pozostawały ukryte w ciemności. Nie wiemy kim dokładnie byli wszyscy ci ludzie. Nie da się również z całą pewnością przypisać każdego z odnalezionych szczątków do konkretnego wydarzenia, o którym opowiadają historię. Dlatego opowieść o masakrze McMahonów czy innych ofiarach Ubliet powinna być traktowana z ostrożnością. Ale sam fakt odnalezienia tak ogromnej liczby ludzkich szczątków Wystarczył, aby Zamek Leap zyskał jeszcze bardziej ponurą reputację.

I od tamtego momentu wszystko zaczęło się ze sobą łączyć. Krwawe historie rodu O'Carroll. Kaplica, w której według historii brat zabił brata. Opowieść o ludziach wrzucanych do Obliet. Seanse spirytystyczne organizowane przez Mildred Darby. I wreszcie Elemental. Istota, która według relacji miała pojawić się w zamku właśnie w okresie zainteresowania okultyzmem. Można powiedzieć, że każdy z tych elementów należy do innej historii, a ich połączenie jest przede wszystkim wynikiem legend, które przez lata narastały wokół Leap Castle, ale z punktu widzenia osoby stojącej w środku tego zamku, musiało to wyglądać zupełnie inaczej.

Po pożarze z 1922 roku zamek Leap przez długi czas pozostawał w ruinie. Kilka dekad później pojawił się człowiek, który postanowił przywrócić temu miejsce życie. W 1991 roku zamek został kupiony przez irlandzkiego muzyka Seana Ryana i jego żonę Ann. którzy zdecydowali się zamieszkać w miejscu, które większość ludzi prawdopodobnie uznałaby za zbyt zniszczone, zbyt stare i przede wszystkim zbyt niepokojące, aby nazwać się domem. Rozpoczął się wtedy długi proces odbudowy, wymagający ogromnej ilości pracy, ponieważ Zamek Leap po dziesięcioleciach zaniedbania nie był gotową rezydencją, lecz ruiną, którą trzeba było krok po kroku przywracać do życia.

Drzwi miały otwierać się same pomimo braku przeciągu, a w pomieszczeniach, które dopiero co zostały wykończone można było słyszeć czasami ciężkie kroki na kamiennych schodach, mimo że nikt w tym czasie po nich nie chodził. Najbardziej niezwykłe jest jednak to, że według Seana podobne sytuacje nie ograniczały się wyłącznie do momentów, kiedy w zamku trwały prace budowlane. Hałasy można było łatwo przypisać starej konstrukcji, ponieważ niektóre zjawiska miały pojawiać się również wtedy, kiedy w budynku panowała zupełna cisza. Sam Sean zauważył natomiast coś jeszcze. Muzykę. Kiedy zaczynał grać na swoim instrumencie, atmosfera w zamku miała się zmieniać, a dziwne odgłosy i poczucie niepokoju miały ustępować miejsca spokojowi, jak gdyby muzyka tradycyjna była czymś co dobrze znają również ci mieszkańcy Leap Castle, których nie można już zobaczyć.

O ile Sean nauczył się z czasem traktować takie sytuacje ze spokojem, o tyle zupełnie inaczej reagowali ludzie, którzy przyjeżdżali do Leap tylko na kilka godzin. To właśnie ci goście zaczęli opowiadać o niektórych z najbardziej niezwykłych spotkań. Jedną z najczęściej pojawiających się postaci jest duch mężczyzny w szatach duchownych, którego świadkowie mieli widywać w górnych częściach zamku. W okolicy krwawej kaplicy. Relacje na jego temat są zaskakująco podobne. Postać ma pojawić się nagle, przejść przez pomieszczenie, a następnie po prostu zniknąć. Jak gdyby w pewnym momencie przestała być materialną częścią tego świata.

Dla kogoś kto zna historię Krwawej Kaplicy, widok duchownego w tym konkretnym miejscu musi mieć jednak zupełnie inne znaczenie niż przypadkowa obserwacja nieznanej postaci. Ponieważ jak wiecie, pierwsze skojarzenie jest niemal automatyczne. Tedeus O'Carroll, ksiądz który według legendy miał zostać zamordowany podczas odprawiania mszy. Czy to właśnie jego miałby widywać ktoś spacerujący na górnych korytarzach zamku? Ale w Leap podobnych historii jest znacznie więcej. Jedną z najbardziej znanych jest tak zwana Red Lady, wysoka kobieca postać, która według relacji świadków ma pojawiać się w długiej czerwonej białej sukni i poruszać się po korytarzu zamku, a w ręku ma trzymać ostrze przypominające nóż lub też sztylet.

Według jednej z historii, ma być ona duchem kobiety, która została porwana przez ołkarylów, a jej dziecko miało zostać zamordowane, co miało doprowadzić ją do desperacji i ostatecznie śmierci. Ta historia, podobnie jak wiele innych związanych z zamkiem Leap, jest trudna do zweryfikowania. Ale sama postać kobiety w czerwieni pojawia się w relacjach tak często, że z czasem stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych widm tego miejsca. Niektórzy twierdzą nawet, że widzieli ją w pobliżu łóżek osób śpiących w zamku, jak gdyby kobieta nie tylko przemierzała korytarze, ale również zaglądała do pomieszczeń, w których znajdowali się ludzie.

I właśnie w takich momentach opowieść o nawiedzeniu zaczyna przestawać być czymś, co można spokojnie obserwować z bezpiecznej odległości. Bo czym innym jest zobaczyć nieznaną sylwetkę na końcu korytarza, a czym innym obudzić się w środku nocy z przekonaniem, że ktoś stoi obok twojego łóżka. W zamku Leap pojawiały się również relacje o nagłych zmianach temperatury, które świadkowie określają jako tzw. cold spots. Niewielkie obszary, w których temperatura ma nagle spaść mimo, że w pozostałej części pomieszczenia nic się nie zmienia. Czasami takim zmianom ma towarzyszyć zapach dymu, spalenizny albo też siarki.