Tamara Łempicka – malarka i marka

Tadeusz został zresztą aresztowany, udało się go uwolnić, ale już nigdy nie był taki sam. Łempiccy wyjechali do Warszawy, potem do Kopenhagi, gdzie prawdopodobnie według tych najnowszych badań Urodziła się ich córka, Maria Krystyna, nazywana przez wszystkich Kizet. Pod koniec 1919 roku wyjechali z Danii i pojechali do Paryża. Tam zaczął się nowy okres w życiu Tamary. Powstała Tamara de Lempicka, artystka. Paryż w tym czasie pełen był emigrantów, arystokratycznych rodzin, które w pośpiechu wyjechały z Rosji, zubożałych książąt i hrabiów. Łempiccy nie byli wyjątkiem. Żeby żyć przynajmniej częściowo w taki sposób, na takim poziomie, jaki znała z młodości i jaki lubiła, Tamara musiała zacząć zarabiać.

Przyjemna zabawa, dopóki pozostaje na łamach eleganckich pism lub na ścianach ekscentrycznego, modnego dancingu. Zarzucono Tamarze przystępność. Odmawiano jej tego, że jej obrazy są sztuką wysoką. Nie przejmowała się tym. Wybierała, jak zwykle, taką rzeczywistość, która jej pasowała. Oprócz portretów na zlecenie Tamara malowała również swoich najbliższych. Wielokrotnie malowała na przykład swoją córkę Kizet. To za jej portret otrzymała ważny dla siebie brązowy medal na powszechnej wystawie krajowej w Poznaniu w 1929 roku. Relacja Tamary i Kizet odbiegała od takiej klasycznej relacji matki i córki. Zdaje się, że Kizet po prostu nie pasowała do paryskiego życia Tamary.