PIŁKARZY PRZEKONUJE WYNIKAMI. ZAWSZE JE OSIĄGAŁEM - KAMIL KIEREŚ

Zakończyło się też to tym, że Marcin Żuwaków usiadł na ławkę. Postawiłem na Pawła Buzałę. Zremisowaliśmy na Lechii Gdańsk 0-0. Paweł nie wykorzystał trzech sytuacji sam na sał. Zrobił bramkarza z Pawłowskiego, chyba Wojciecha, który wtedy debiutował. A później graliśmy za dwa tygodnie po przerwie na reprezentację ze Śląskiem Wrocław, z Mistrzem Polskim, z Orestem Lęczykiem i jako ostatni zespół w tabeli pokonaliśmy lidera 3-0. Byłem konsekwentny, postawiłem na Pawła Buzałę, zdobył dwie bramki. I Paweł mnie się odwdzięczył, bo strzelił 6 bramek. Mimo, że w kadrze miałem Dawida Nowaka, Grzeszka Kuświka, Marcina Żołwakowa, graliśmy z systemem 4-3-3-1 napastnikiem, to Buzała był tym pierwszym na jesieni. To była taka niespodzianka. Marcin Żołwakow do końca rundy był rezerwowym, ale było to niesamowite to, że właśnie zimą, kiedy byliśmy na zgrupowaniach w Wągrowcu,

Miał Pan możliwość budowania na bazie tego, co mógł Pan obserwować, no bo niewielu trenerów miało dostęp do takiej bazy, do takiej wiedzy. Dzisiaj można założyć do komputera, ale wtedy na bieżąco mógł Pan podglądać jakby wielu trenerów, z którymi Pan współpracował. I to byli trenerzy, tak jak Pan mówi, trochę też starej szkoły. Pan mógł sobie wyciągać z nich to, co najlepsze i budować trochę swój pomysł na filozofię gry. Jeżeli mówimy o Restlenczyk, to szkoła Bardzo specyficzna, która mam wrażenie chyba nigdy nie wróciła, ale nawet mimo, że ona funkcjonowała w tamtych latach, to była nadal inna niż wszystkie. Był Paweł Janas na pewno. To są takie momenty, w których wydaje mi się, że można coś się nauczyć, ale z drugiej strony też na pewno widział pan błędy czy też rzeczy, które niekoniecznie się panu podobały i chciałby pan wdrażać u siebie.

Jak pan funkcjonował? Czym pan się inspirował tak najbardziej wtedy? W ogóle to był ciekawy okres, bo najpierw podglądanie jako trener Akademii Oresta Ręczyka, właśnie to jest to przygotowanie motoryczne oparte właśnie o pracę nad siłą, mniej biegania, inna w ogóle szkoła. To podglądałem, to mnie inspirowało. Później spotykając Pawła Janasa poznałem profesora Zbyszka Jastrzębskiego. Z kolei to była wtedy szkoła motoryczna oparta bardziej na wytrzymałości. W tym kierunku więcej biegania, inna inspiracja, inna przestrzeń. A później pracując z Rafałem Latowskim, mówię na razie o przygotowaniu fizycznym, poznałem Łukasza Bortnika, który dzisiaj jest w strukturach Lecha Poznań.

Jako trener uważam, że jeżeli w 80% wykonuję swoją pracę dobrze i skutecznie, to jestem naprawdę bardzo dobry. 20% to jest coś, na co nie masz wpływu, plus to, że popełniasz tam błędy. Także to, że ci trenerzy też takie momenty mieli, pewnie ja miałem i każdy teraz z tych, którzy funkcjonują też to mają. Także takie moje powiedzenie 80 do 20. 80 to jesteś naprawdę bardzo dobry, mimo że popełniasz 20% jakichś błędów. Na pewno tak mocne takie na mnie piętno praca z Pawłem Janasem, bo Paweł Janas był wtedy świeżo, najpierw Legia Warszawa, Liga Mistrzów, później reprezentacja Polski i to był czas, kiedy Paweł Janas odszedł od reprezentacji, Maciek Skorża był jego asystentem i Maciek jak gdyby poszedł już na swoje,

I moją rolą było teraz skoczyć buty Maćka Skorży. I pamiętam, że to było bardzo trudne wyzwanie. Przez miesiąc wręcz wydawało mi się, że będzie to nieosiągalne. Naprawdę było ciężko. Wymagania trenera Janasa naprawdę są inaczej. Też Maciek Skorża przyzwyczaił trenera do pewnych standardów i ja musiałem Pamiętam, że Janek Zumenczuk powiedział coś takiego do Pawła Janasa. Paweł zaufaj, daj mu miesiąc. I tak naprawdę pamiętam taką rzecz, że w trenerze przełamało się do mnie Jak gdyby takie przekonanie. Pamiętam pierwszy mecz graliśmy na Lechu Poznań. Wtedy Franek Smuda był trenerem, Arboleda, Lewandowski, Peszko chyba.

Początek po fuzji. Tak, tak. Mieliśmy pierwszy mecz z Lechem Poznań na wyjeździe. Ja pojechałem na obserwację meczu do Poznania. Lech chyba grał z Graszoper, z Curych. Chyba 6-1 był. Wysoki wynik. I pojechałem i byłem na trybunach, miałem taką kamerę, ręczną kamerę. I ponagrywałem stałe fragmenty wszystkie, no bo w telewizji tych stałych fragmentów do końca tak jakby nie widać. Też wtedy ustawienia z tyłu, w defensywie. To był taki materiał, którego w telewizji też do końca aż tak szczegółowo nie widać. I wróciłem z Poznania bardzo późno. Miałem pozwolenie, miałem klucz od pokoju Pawła Janasa, że jak potrzebuję coś, żeby mu dostarczyć, zostawić na rano, to mogę tam wejść i zostawić i pamiętam, że wszedłem do jego pokoju,

TEŻ WŁAŚNIE ZOBACZYŁEM WŁAŚNIE TRENERA, KTÓRY REAGUJE JAKBY W KRYZYSIE, CO ROBI I TO BYŁO DLA MNIE WAŻNE. PAWEŁ JANAS DO DZISIA JEST TAKĄ OSOBĄ, Z KTÓR� I też mówię, odcisnął w jakiś sposób to, że ta moja osobowość trenerska kształtowała się w taki, a nie inny sposób. To jest taka postać, która mam wrażenie, wiadomo, trochę funkcjonowała w czasach, kiedy jeszcze te medialne media tak nie funkcjonowały jak dzisiaj. Mam wrażenie, że wokół niego narosła jakaś taka legenda, w której mówi się o nim, że on się nie odzywał tak naprawdę prawie wcale i było tak naprawdę jakieś tam poprzez Autorytet, zarządzanie trochę tą drużyną, co jest jakimś takim mitem, mam wrażenie i legendą i nikt do końca nie wie, jak te treningi jego wyglądały.

Z drugiej strony, gdzie te są sztaby rozbudowane i mówi się, że też jakby sztaby pracują, tak? Na boisku trener jest od tego, czy od tamtego. No właśnie się śmieję trochę, że wyprzedził trochę te czasy, nie? Ja myślę, że na tamte czasy to Paweł Janas jakby być może sprawiał to, że to on wprowadzał jakby taki model pracy, co niektórzy zarzucali, że no dlaczego, tak? A dzisiaj doszliśmy do tego punktu, nie? No właśnie, tak, tak, właśnie do tego punktu, ale to był bardzo cenny czas, ale też pamiętam, że trzeba było naprawdę stanąć na wysokości zadania, dostałeś zadanie, musiało być tip-top i musiało być dobrze zrobione, musiało to jakby trenera ucysefakcjonować. Dobra, opierdziel Pan zebrał porządny jakiś? Tak. Kiedyś była taka sytuacja, że graliśmy z Odrą Włodzisław na wyjeździe 2-0.

A mogą postrzegać pana jako mało nowoczesnego? Czy ktoś może tak sobie myśleć, Pana? Może tak być, ale też ja mam takie wrażenie, że... Czy to jest sprawiedliwe też pytanie, nie? Mam wrażenie, że to taki stereotyp, bo kiedyś jeszcze, jak był moment, nie pracowałem w Stali Mielec. To też taki okres był, że wtedy przed Mielcem Korona Kielce ze mną rozmawiał. Paweł Golański rozważał zatrudnienie mnie, albo Kamila Kuzerę. Finalnie klub się zdecydował na Kamila Kuzerę i wtedy też Meczyki. Zaprosili mnie do studia na to, żebym tam analizował. I na tyle po tym pierwszym programie byli pozytywnie zaskoczeni. Ja mówię takie do nich, że mam wrażenie, że jesteście dziwieni, że ja w ogóle mówię.

To, że Rafał Kosznik na przykład trafił do Bełchatowa, to było za czasów Pawła Janasa. Na przykład kończyliśmy trening w środę i miałem jechać gdzieś na mecz i oglądać zawodników. Właśnie miałem takie zadanie zeskałtować Rafała Kosznika, tylko że Rafał wtedy, bo Jacek Popek nie miał wtedy dublera. Pozytywnie go zopiniowałem, ale on wybrał Cypr. Ale później pamiętam, jak mnie wysłano, bo Tomek Wróbel właśnie też, pod Tomka Wróbla, pojechałem do Kluczborka, w Adeksobota. Przyjechałem, powiedziałem taki Tomek Wróbel, mówię trochę ten, ale... A przy okazji zobaczyłem Pietrzaka w Sosnowcu, lewego obrońcę wtedy i właśnie go zeskautowałem. I później, kiedy już zostałem, ponownie ten zespół w Bełchatowie tworzyłem, przypomniały mi się czasy Rafała Kosznika.