Ulrike Meinhof

Jest ładną, 36-letnią brunetką, ma dwie córki-bliźniaczki. W dziennikarstwie trafiła już na sam szczyt. Studiowała historię i historię sztuki, psychologię, pedagogikę i germanistykę. W trakcie studiów zainteresowała się jednak polityką. Zaczęła działać w ruchu antyatomowym, pomagała w organizacji kongresu antyatomowego, założyła nawet studenckie czasopismo Das Argument. Sporo czytała i zaczęła działać w SDS przy budówce niemieckiej partii komunistycznej. Jej teksty w finansowanym przez komunistów piśmie Konkret zyskały ogromny rozgłos, pobiera rewolucję kubańską i dzieła Mao Tse Tunga. W redakcji poznaje swojego przyszłego męża redaktora naczelnego Konkret Klausa Reinera Rühla.

Wtedy odkrywa, że film wykorzystując nośny temat ma być tylko produktem do zarabiania pieniędzy. Wycofuje się z realizacji uznając swój projekt za porażkę. Jednak nie wszystkie gazety doceniają pracę Ulrike Meinhof. Walka o prawa kobiet i dzieci, kampanie antyzbrojeniowe, a szczególnie lewicowe poglądy są krytykowane przez publicystów piszących dla koncernu prasowego Axel Springer. Teraz na zlecenie wydawcy Klausa Wagenbacha Ulrike ma napisać książkę o działaniach Grupy Stafelberskiej, która doprowadziła do buntu w kilku państwowych placówkach opiekuńczych we Frankfurcie. Powodem były opresyjne metody wychowawcze, przemoc, kary fizyczne, wykorzystywanie seksualne i warunki bytowe. W trakcie tej akcji Meinhof poznała grupę aktywistów z SDS. Andreasa Badera, Gudrun Ensslin, Astrid Prohl i jej brata Thorvalda.

Towarzyszył im wtedy Jan Karl Raspe, syn fabrykanta kapitalisty, wzorowy uczeń. Bader nie zna się na historii i filozofii, nie studiował literatury, jest po prostu awanturnikiem, który jako argument wyciąga broń. Rolę twórcy ideologii Raff przejmuje Ulrike. Aktywnie uczestniczyła w wydarzeniach toczących się w Niemczech od 1967 roku. 2 czerwca w czasie wizyty Szacha Iranu Rezy Pahlaviego doszło do protestów studentów SDS. Podczas tłumienia demonstracji policja użyła siły, zdaniem komentatorów, niewspółmiernej wobec protestujących. Jeden z policjantów użył broni i zastrzelił na miejscu studenta Beno Onesogę. Chłopak stał się męczennikiem, symbolem oporu wobec władzy. Zbiegło się to z niezadowoleniem wobec koalicji dwóch największych partii politycznych CDU i SPD.

Opozycja w parlamencie była marginalna. Tak powstaje nowa siła polityczna, APO, opozycja pozaparlamentarna, 11 kwietnia 1968 roku 23-letni bezrobotny Józef Bachmann Oddaje trzy strzały do Rudiego Duszke, aktywisty SDS, z którym Ulrike wielokrotnie rozmawiała o polityce. Jak wykaże późniejsze śledztwo, Bachmann był stałym czytelnikiem szpringerowskich bulwarówek i za swoją sytuację obwiniał socjalistów. Zarówno Gintergras, jak i Meinhof potępiają koncern Axel Springer za podsycanie nienawiści wobec socjalistów.