Muhammad Oudeh

Muhammad, jak wielu jego rówieśników, uważa, że Palestyńczycy nie mogą być dodatkiem do cudzych rewolucji. W połowie lat 60. Oudeh kończy studia prawnicze na Uniwersytecie Damascenckim i przez krótki czas mieszka w Kuwejcie. Mimo niepewnej sytuacji wraca z rodziną do Jerozolimy, ale w 1967 roku Izrael zwycięża w wojnie sześciodniowej i wschodnia Jerozolima przechodzi pod kontrolę Żydów. Dlatego musi zamieszkać w Jordanii. Tu wstępuje do aparatu bezpieczeństwa Al-Fatah i przechodzi szkolenie wojskowe w armii północno-koreańskiej, bo trzeba wiedzieć, że świat arabski pozostaje strefą wpływu w Związku Radzieckiego i jego państw satelickich. Siła Al-Fatah i Organizacji Wyzwolenia Palestyny rośnie. Palestyńczycy przejmują kontrolę nad częścią obszaru Jordanii, aż wreszcie zaczynają wzywać do obalenia jordańskiej monarchii haszymickiej, króla Husajna, prowadzącego liberalną politykę wobec Izraela, który jest ich wrogiem.

Armia Jordańska jest mimo wszystko sprawniejsza i lepiej uzbrojona. Odbiera atak Syryjczyków i rozbija obozy Fedainów. Walki kończą się podpisaniem porozumienia pomiędzy Husajnem II a Yasserem Arafatem i zgodą na przesiedlenie Fedainów do Libanu. Wrześniowa porażka powoduje, że w Al-Fatah rodzi się jeszcze bardziej radykalna grupa pod nazwą Czarny Wrzesień. Jednym z jej założycieli jest Muhammad Oudeh, który porzucił pracę w szkole i przyjął pseudonim Abu Daud. Póki co musi uciekać do Europy. Dzięki porozumieniu zawartemu przez Yassera Arafata z premierem Aldomoro spokojną przystanią są Włochy. Siedząc przy stoliku w rzymskiej kawiarni, Abu Daud i kilku przywódców grupy ustalają plan kolejnego ataku. Ataku, który ma zwrócić uwagę całego świata na walkę o wolność Palestyny, domu, który odebrano im w 1947 roku decyzją ONZ.

Giną wszyscy zakładnicy, niemiecki policjant oraz pięciu terrorystów. Masakra w Monachium faktycznie zwraca uwagę całego świata na sprawę palestyńską. Tymczasem Abu Daud wraz z 16 towarzyszami przedostają się do Jordanii, gdzie zamierzają dokonać zamachu na życie króla Husajna. Ale jordańskie służby odkrywają plan i 15 lutego 1973 roku terroryści Czarnego Września zostają aresztowani. To jednak zaledwie niewielka grupa. Czarny Wrzesień liczy już kilkuset radykalnych bojowników. Dwa tygodnie później ośmiu z nich wdziera się w hartumie do ambasady Arabii Saudyjskiej i bierze zakładników. Żądają uwolnienia z jordańskiego więzienia Abu Dauda i pozostałych. A ponieważ Jordania ani myśli negocjować, po 30 godzinach dokonują egzekucji trzech osób.