Łosie są tu od milionów lat, a dziś umierają na naszych ostrych płotach [BEZBRONNE]

Nie wolno ich rozdzielać, opowiada. Gapiszon. Żywa skamielina. Paweł Średziński, który razem z Piotrem Dąbrowskim z Biebrzańskiego Parku Narodowego napisał książkę Łoś. Opowieści o gapiszonach z krainy Biebrzy, mówi o tych zwierzętach żywa skamielina. Nic dziwnego, pierwsze łosie w Eurazji pojawiły się w Pliocenie lub Plejstocenie, a więc możliwe, że nawet 5 milionów lat temu. Ilekroć go widzę, wędruję w czasie.

Populacja rosła i wtedy gapiszony, jak nazywa je Średziński, mogły wyginąć po raz drugi. Ochronę zdjęto. Początkowo polowali tylko wybrani, a w latach 90. zaczęli strzelać wszyscy myśliwi. Dla trofeów, dla mięsa. Na łowieckich portalach wciąż można przeczytać zachwyty nad łosiną. Myśliwi porównują jej smak do dziczyzny, dzielą się przepisami na żeberka i ostrzegają, że świeże mięso łosia ma nieprzyjemny zapach mokrej sierści, więc trzeba kilka dni odczekać. Tęsknią za czasami, kiedy zajadali się gulaszem z łosia i niemal wytępili ten gatunek w Polsce. W latach 90. populacja spadła do półtora tysiąca, o ponad 70%.

Nie organizuje spacerów łosiowych, plenerów fotograficznych. Woli, żeby zwierzęta miały tu spokój. Przewodnikiem łosiowych wycieczek jest raz w roku, we wrześniu, podczas wymyślonego przez Pawła Średzińskiego i Piotra Dąbrowskiego Dnia Łosia. Po zamieszaniu, jakie wywołał Jan Szyszko, postanowili pokazać Polsce swoje ukochane gapiszony. Łosiowe spacery podczas pierwszej edycji odbywały się w Biebrzańskim i Poleskim Parku Narodowym. Wrzesień to dobry moment na obserwacje łosi. Samce mają już w pełni wykształcone poroże. Wiosną i latem mają na głowie tylko wyrostki pokryte skórą przypominającą aksamit.