MAGDA UMER: NOTATKI Z OBECNOŚCI (182)

Jest 22 grudnia 2025 roku. Ten odcinek podcastu nosi tytuł Magda umer. Notatki z obecności. To jest Drozdowisko, czyli autorski podcast Teresy Drozdy zajmujący się kulturą w niemal wszystkich jej przejawach. Szanowni Państwo, dzisiejszy koncert reżyserował, cały czas reżyseruje, czujemy na sobie jego czujne oko, Krzysztof Jasiński. Chwamowicz od dziecka, od zawsze przejeżdżał tutaj w latach 70., 60., przygotowując teatralne spektakle, reżyserując koncerty, jednym słowem działając.

Kaligrafując pisałam tak. Szanowna pani, nazywam się Teresa Drozda, mam 16 lat. Piszę do pani po raz drugi, bo nie mam pewności, czy mój poprzedni list trafił do rąk pani. Napisałam go zaraz po telewizyjnej premierze Zimnego Żalu. Tak, tak wtedy napisałam, bo przecież jakoś kompletnie nie skumałam, czym jest Zimy Żal i że to jest tytuł piosenki. No więc napisałam go zaraz po telewizyjnej premierze Zimnego Żalu na adres Teatru Rampa i myślę, że nie dotarł on do pani. Chciałabym podziękować pani za wszystko, co zrobiła pani, aby młode pokolenie poznało twórczość pana Jeremiego Przybory. Ja należę do tych, którzy dogłębnie poznali i docenili twórczość tego według mnie wspaniałego człowieka dzięki pani. I dlatego jestem pani niewymownie wdzięczna.

Anegdota z Famy, od której to Famy zaczęłam dzisiejsze drozdowisko. Rok 2000. Teraz już jestem pewna. Festiwal Artystyczny Młodzieży Akademickiej Fama w Świnoujściu. Dzwoni telefon. Tereska, przychodź natychmiast do amfiteatru, bo Magdzie umer trzeba wyprasować sukienkę, a nikt nie ma odwagi. No więc rzucam wszystko i pędzę do tego amfiteatru. Dobiegam, wchodzę do garderoby, witam się i mówię, że będę prasowała pani sukienkę. Magda lekko zdziwiona. Ty? A umiesz? Na co ja szczerze odpowiadam? Nie wiem. Magda na to. No dobrze, tylko spróbuj jej nie spalić. Ja tak pamiętam tę sytuację.

Dziękuję Ci za wszystko. Teresa Drozda