MAGDA UMER: NOTATKI Z OBECNOŚCI (182)

Dobrze wiem, że jest bardzo dużo tych szczegółów, ale one naprawdę są mi potrzebne. No i też dzięki temu możemy założyć, że spektakl Zimy Żal zarejestrowano również w marcu 1989 roku. I jeszcze dodam, że od 8 maja tegoż roku był on już repertuarowym spektaklem Teatru Rampa w Warszawie. ale miał też wersję objazdową. Którą to wersję, i teraz już wracamy do głównego wątku, w roku 1991, 14 października, obejrzałam w Poznaniu. Na scenie, oprócz Magdy Umer, stali też Piotr Machalica i Zbigniew Zamachowski. No i zrobiłam też na tym koncercie szereg zdjęć, wtedy można było.

I teraz chcę Wam zaproponować fragment naszej rozmowy z 2003 roku. Powstała ona przy okazji spektaklu Młynarski, czyli Trzy Elementy, którego premiera odbyła się w Teatrze Ateneum 31 stycznia owego 2003 roku. Ja wspominam ten spektakl jako coś absolutnie doskonałego. Więcej o nim znajdziecie w drozdowisku numer 140, które poświęcone jest w całości Wojciechowi Młynarskiemu. Natomiast... Nie ma tam w tamtym odcinku takiego fragmentu, w którym Magda Umer, która, przypomnę, stworzyła scenariusz tego spektaklu i go wyreżyserowała, opowiedziała mi o tym, czego w nim nie ma. Bardzo często, kiedy na przykład prowadzi pani koncerty, bądź jej reżyseruje, to siedzi na scenie.

Tak, to pierwszy raz nie siedzę, tylko z tego powodu, że jadę do Nowej Zelandii po prostu i muszę być wolnym człowiekiem i muszę pojechać i odpocząć, a w dodatku jak wrócę, to od razu muszę reżyserować następne przedstawienia i dlatego z nimi nie siedzę i sobie nie wymyśliłam żadnej roli. A, bo był taki pomysł? Taki pomysł mogłam w każdej chwili zrobić. Miałam taki pomysł, żeby być suflerem. Z taką kartką i mówić tam coś, żeby być takim suflerem kantorem. No ale na szczęście z niego zrezygnowałam. Jakie przedstawienie? To będzie ten pilch wreszcie zapowiadany od tak bardzo dawna? Do tego się przymierzamy, tak. oparty na Podmocnym Aniołem. To jest piekielnie trudne. To jest taka obowiązkowa lektura dla naszych rodaków, ta książka, a ponieważ, jak wiesz, bardzo mało kto czyta w tym kraju, a już jak zobaczą, że jakiś tam Amachowski coś będzie mówił w jakimś teatrze, to może się ktoś wybierze.

Kaligrafując pisałam tak. Szanowna pani, nazywam się Teresa Drozda, mam 16 lat. Piszę do pani po raz drugi, bo nie mam pewności, czy mój poprzedni list trafił do rąk pani. Napisałam go zaraz po telewizyjnej premierze Zimnego Żalu. Tak, tak wtedy napisałam, bo przecież jakoś kompletnie nie skumałam, czym jest Zimy Żal i że to jest tytuł piosenki. No więc napisałam go zaraz po telewizyjnej premierze Zimnego Żalu na adres Teatru Rampa i myślę, że nie dotarł on do pani. Chciałabym podziękować pani za wszystko, co zrobiła pani, aby młode pokolenie poznało twórczość pana Jeremiego Przybory. Ja należę do tych, którzy dogłębnie poznali i docenili twórczość tego według mnie wspaniałego człowieka dzięki pani. I dlatego jestem pani niewymownie wdzięczna.

To plus w przerwie po zdenerwowaniu się tym, co robiłem, wyjechać sobie do ciepłych krajów. Ale na przykład ten projekt Młynarski Trzy Elementy, on nie był tak spektakularny, jak na przykład Zimę Żal. I zdaje się, że to wszystko się tak nie skończyło dobrze. Bo to była taka okropna epoka. Bo to trafiło na niedobry czas, niedobry moment w teatrze, zazdrość aktorów. którzy nie mogli się zgodzić na to, żeby tam grali, jak to, że nie z ich teatrów i tak dalej. No nie chcę poruszać tego tematu, ale na przykład pełno ludzi takich młodych mówi, że dzięki temu oni zaczęli czytać i słuchać piosenek Wojtka Menarskiego. I to oczywiście, że to nie było czegoś takiego jak z Jeremim czy z Agnieszką. To nie trafiło na swój czas. To już był ten czas strasznej głupoty.