Za jego zbrodnie powieszono niewinnego. Morderca z Rillington Place 10

Castorama! Teoria i praktyka. W teorii, żeby zrobić kuchnię od A do Z, trzeba zgrać wielu fachowców. A w praktyce wystarczy, że przyjedziesz do Kastoramy. W Kastoramie zapewnią projekt, dowóz i montaż. A do tego tylko teraz, przy zakupie kuchni z wyposażeniem za minimum 10 tysięcy złotych. Zwrócą Ci aż 20% kwoty na kupon. Możesz dostać nawet 4 tysiące zwrotu. Castorama. Razem najlepiej. Akcja trwa do 1 czerwca. Sprzedawcą produktów jest Castorama. Regularnie w sklepach i na Castorama.pl. Dorwać bestie w RMF FM. Imię i nazwisko. John Christie. Pseudonim. Dusiciel z Rillington Place. Liczba ofiar. Przynajmniej osiem.

Miejsce i czas zbrodni. Anglia w latach 1943-1953. Skazany na karę śmierci. Dorwać bestie w RMF FM. John Christie to seryjny morderca, który grasował po londyńskim Nothing Hill. Nim został złapany, doszło jednak do tragicznej w skutkach pomyłki. Brytyjski wymiar sprawiedliwości za część zbrodni Christie'ego skazał i powiesił niewinną osobę. John urodził się w 1899 roku w Booth Town w pobliżu Halifaxu. Był szóstym z siódemki rodzeństwa. Jego ojciec, Ernest John Christie, pracował w przemyśle tekstylnym. Pan Christie nie miał dobrego kontaktu ze swoimi dziećmi.

Był zimnym, nieprzystępnym człowiekiem, który surowo karał dzieci nawet za łagodne przewinienia. John, ty rozwydrzony bachorze, natychmiast tu do mnie przyjdź. Drugi raz nie będę cię prosił, tylko pójdę tam i cię obiję. Reszta rodziny nie była wiele lepsza. Według relacji nie wiedział jakiego oblicza bliskich się spodziewać. Przerażającą figurą w jego życiu był także dziadek, który mieszkał w tym samym domu. Senior zmarł po długiej chorobie 24 marca 1911 roku. Christie tak wspominał to wydarzenie. Widok ciała dziadka, ułożonego na jednym ze stołów w domu, był niesamowicie wyzwalający.

Poczułem się naprawdę potężny, kiedy zdałem sobie sprawę, że ten przerażający mężczyzna był już tylko zwłokami. W szkole pod względem naukowym Christie radził sobie bardzo dobrze. W wieku 11 lat zdobył nawet stypendium, które pozwoliło mu uczęszczać do Halifax Secondary School. Jego ulubionym przedmiotem była matematyka, choć był też wielkim miłośnikiem historii. Nieco gorzej miały się jego kontakty z rówieśnikami, które przez cały okres szkolny praktycznie nie istniały. Po latach ludzie, którzy chodzili z nim do szkoły, wspominali go dość chłodno. Był dziwakiem. Zazwyczaj siedział sam. Nikt do niego nie podchodził, nie zagadywał. Krążyły też te plotki, że nie umie sobie radzić się z dziewczynami.

Mówi, no wiecie, w łóżkowym sensie. Faktycznie już od okresu dojrzewania Christie zmagał się z impotencją, przez co w szkole był obiektem kpin i docinków. Mimo tych trudności dobrnął do końca liceum. Po skończeniu szkoły w kwietniu 1913 roku rozpoczął pracę jako asystent operatora projektora w jednym z kin. Po wybuchu I wojny światowej we wrześniu 1916 roku John zaciągnął się do brytyjskiej armii. Wezwanie do stawienia się na służbę otrzymał w kwietniu 1916. roku i dołączył do 52. Pułku Hrabstw Nottinghamshire i Derbyshire. W 1918 roku jego pułk został wysłany do Francji, a sam Christie służył jako radiooperator.

W czerwcu Christie dostał obrażeń po ataku gazem musztardowym i spędził miesiąc w szpitalu wojskowym w Calais. Opowiadając o tym okresie mówił... Przez trzy i pół roku od tego ataku nic nie widziałem i zostałem niemową. Do tej pory nie mogę mówić głośno. Według szkockiego dziennikarza Ludowika Kennedy'ego na twierdzenia Christie'ego nie ma żadnych dowodów w dokumentacji medycznej. Kennedy teoretyzował, że Christie wyolbrzymiał swoje obrażenia, a jego niezdolność do mówienia najprawdopodobniej wynikała z urazów psychologicznych, a nie fizycznych obrażeń narządów mowy. Tak czy inaczej, w październiku 1919 roku Christie został zwolniony ze służby w armii. W 1920 roku ożenił się z Ethel Simpson.

Szybko został przyłapany na swoim procederze i w kwietniu został skazany na 3 miesiące więzienia. Na wolność wyszedł 27 czerwca 1921 roku. Dwa lata później wrócił do służby wojskowej i na krótko wstąpił do Royal Air Force, ale jego kariera w lotnictwie trwała zaledwie 8 miesięcy. Mniej więcej w tym samym czasie Christie usłyszał kolejny wyrok. Tym razem za wyłudzenie pieniędzy został skazany na karę w zawieszeniu na 12 miesięcy i objęty kuratelą sądową. Po dwóch kradzieżach w 1924 roku znów trafił do więzienia, tym razem w sumie na 9 miesięcy. Kilka lat po wyjściu z zakładu karnego rozpoczął pracę jako kierowca ciężarówki, a niedługo później zamieszkał z Maud Cole.

To właśnie z nią związana była kolejna sprawa sądowa Christie'ego z roku 1929. Mieszkaliśmy razem. Ufałam mu, a on pewnego dnia przyszedł i przywalił mi kijem do krokieta prosto w głowę. Według prokuratury za atakiem na Cole stały mordercze intencje, ale John został skazany tylko na 6 miesięcy ciężkich robót. Do więzienia wrócił dopiero po kradzieży samochodu w listopadzie 1933. Po tym ostatnim 3-miesięcznym pobycie za kratkami John postanowił zerwać z drobnymi zbrodniami. Pogodził się też z Ethel. Jak obiecasz, że zerwałeś z przestępczym życiem? No to myślę, że wciąż jest dla nas szansa. W 1937 roku Państwo Christie wprowadzili się do mieszkania na najwyższym piętrze budynku przy Rillington Place 10.

W tamtych czasach Notting Hill nie było kultowym miejscem znanym z komedii romantycznej, miało raczej opinię zrujnowanej, biednej dzielnicy, do której lepiej nie zaglądać bez potrzeby. W grudniu 1938 roku Państwo Christie przenieśli się z mieszkania na najwyższym piętrze do nieco lepszego lokalu na parterze tego samego budynku. Przez trzy lata John pracował jako operator projektora w kinie Commodore Cinema na King Street. Pracę zmienił w 1939 roku, kiedy to postanowił zostać tzw. War Reserve Constable. Był to specjalny rodzaj służby policyjnej powołanej w Wielkiej Brytanii w czasie II wojny światowej. Oczywiście kryminalna przeszłość powinna przeszkodzić Johnowi w podjęciu takiej służby, ale zamieszanie związane ze zbliżającym się wybuchem wojny w Europie sprawiło, że władze nie prześwietlały dokładnie kandydatów do tej specjalnej policji.

John rozpoczął służbę 1 września 1939 roku na posterunku przy Harrow Road, gdzie poznał Gladys Jones. Funkcjonariuszu Christie, czy mogę mieć do funkcjonariusza prośbę? Mój mąż służy w armii, a w moim domu potrzeba takiej męskiej ręki. Mógłby pan wpaść i pomóc mi z paroma sprawami? Drobna pomoc szybko przerodziła się w romans, który mimo problemów Johna z potencją trwał aż do połowy 1943 roku. Wtedy to przebywający chwilowo w Londynie mąż pani Jones, wciąż żołnierz w czynnej służbie, dowiedział się o romansie żony, poszedł do domu i brutalnie pobił kochanka, którego tam zastał. Niedługo później, w drugiej połowie 1943 roku, Christie zamordował po raz pierwszy.

Tam poznał swoją drugą ofiarę, którą stała się koleżanka z pracy Muriel Amelia Eadie. 7 października 1944 roku Christie zaprosił Eadie do siebie twierdząc, że potrafi sporządzić specjalną mieszankę ziół, która wyleczy jej zapalenie oskrzeli. Eadie miała wdychać miksturę z ciemnego naczynia podłączonego rurką do zbiornika. W rzeczywistości zbiornik podłączony był do domowej linii gazowej, a w celu zamaskowania zapachu gazu, Christie wlał tam także popularny wówczas środek leczniczy o mocnym zapachu, zwany balsamem mnicha. Dzięki temu Muriel nie zorientowała się co wdycha i zatruła się tlenkiem węgla. Gdy straciła przytomność, Christie zgwałcił ją, potem udusił, a na koniec zakopał w ogrodzie obok poprzedniej ofiary.

Później eksperci ocenili, że płód miał około 14 tygodni. Ciało Beryl było owinięte w koc i obrósł. Sekcja zwłok wykazała, że przed śmiercią kobieta została pobita. Zarówno matka, jak i córka zostały uduszone. Pierwszym podejrzanym policji stał się oczywiście Timothy Evans, który w zeznaniach winą obarczał swojego sąsiada. To John Christie. To on za tym stoi. Obiecał Beryl, że zrobi jej aborcję. Mówił, że ma w tym doświadczenie. Nie było nas stać na drugie dziecko i ona mu zaufała, a ten potwór zabił ją i naszą córeczkę. Policjanci nie kupowali jednak wersji pana Iwanza i długo go przesłuchiwali. Według niektórych źródeł po przesłuchaniach Iwanz miał się w końcu przyznać do winy.

Inni twierdzą, że nigdy tego nie zrobił, a policja sfałszowała protokół z obciążającymi mężczyznę zeznaniami. Niezależnie od wersji, Iwans stanął przed sądem 11 stycznia 1950 roku. Oskarżony był wyłącznie o zamordowanie córki, gdyż prokuratura uznała, że nie ma sensu stawiać obu zarzutów naraz. Co ciekawe, Christie był głównym świadkiem oskarżenia, a na sali sądowej stanowczo zaprzeczał zeznaniom Tima Iwansa na temat aborcji. Dostarżał także wielu pikantnych szczegółów na temat relacji państwa Iwansów. Dzięki zeznaniom Christie'ego sąd uznał Tima Iwansa winnym morderstwa córki. Nie pomogło wycofanie przyznania się do winy, nie pomogły rewelacje na temat kryminalnej przeszłości głównego świadka, nie pomogła nawet apelacja.

Tim Evans został powieszony w marcu 1950 roku za morderstwa, których, jak się okazało lata później, wcale nie popełnił. Tymczasem dwa lata po procesie sąsiada John Christie zamordował ponownie. Tym razem ofiarą była jego własna żona Ethel, która zginęła rankiem 14 grudnia uduszona w ich małżeńskim łóżku. John, by śmierć pani Christie się nie wydała, wymyślił serię wymówek. Rodzinie żony napisał, że cierpi na poważny reumatyzm i nie może sama odpisywać na ich korespondencję. Jednemu z sąsiadów powiedział... Żona odwiedza krewnych w Sheffield. Innemu sąsiadowi zaś... Tuż po morderstwie żony, Christie odszedł z pracy w brytyjskich służbach drogowych, którą miał od 1950 roku.

Półnagie ciało obijał w koce i składował w małej wnęce w kuchni. Po morderstwie Maclean zakrył wnękę tapetą. 20 maja 1953 roku John Christie wyprowadził się z mieszkania przy Rillington Place 10 i podnajął je parze, która zapłaciła mu za to 7 funtów i 13 shillingów. Po uwzględnieniu inflacji dziś byłaby to kwota około 186 funtów. Christie nie miał prawa podnajmować mieszkania, gdyż sam był najemcą. Gdy właściciel budynku zjawił się wieczorem tego samego dnia i zobaczył tam parę, zamiast Christie'ego nie krył złości. Kim wy jesteście? Co tu robicie? A zresztą nic mnie to nie obchodzi. Macie czas do rana, żeby się stąd wynieść. Christie nie miał prawa wynająć wam tego mieszkania.

Właściciel udał się potem do mieszkania na piętrze budynku. Mieszkający w nim, Berseford Brown, miał pytanie do wynajmującego. Skoro Christie się wyprowadził, a tych nowych pan wyrzuca, to czy mogę korzystać z kuchni na dole? Jest trochę większa i wygodniejsza. Oczywiście do czasu, gdy znajdzie pan kogoś do tego mieszkania. 24 marca Brown dokonał szokującego odkrycia, które natychmiast zgłosił na policję. Szeroko zakrojone poszukiwania Christie'ego ruszyły niemal od razu. Nie było łatwo go znaleźć, gdyż John, wiedząc, że jest poszukiwany i nie mając zbyt wielu funduszy, spał w opuszczonych lokalach lub pod gołym niebem. W końcu

zapytał o tożsamość mężczyznę koczującego na brzegu rzeki w pobliżu Putney Bridge. Mężczyzna próbował uciekać, ale został sprawnie zatrzymany i okazał się w istocie być poszukiwanym Johnem Christin. W jego kieszeni znaleziono wycinek z gazety na temat Timothy'ego Evansa. Początkowo John przyznawał się wyłącznie do zabicia trzech kobiet z wnęki kuchennej oraz swojej żony Ethel. Gdy policja odkryła szkielety zakopane w ogrodzie i poinformowała o tym Johnowi, żona, ten niechętnie przyznał się do odpowiedzialności również za IT morderstwa. 27 kwietnia 1953 roku potwierdził także, że stał za śmiercią Beryl Evans. Jednak uparcie zaprzeczał swojemu udziałowi w zabiciu córki Beryl Evans, Geraldine. Przed sądem staną wyłącznie

Obrony Christiego było zgrywanie szaleńca. Jednak po wnikliwych badaniach i analizach dr Mateson z więzienia w Brixton orzekł. Podejrzany jest co prawda historykiem, ale jest również w pełni poczytalny. Wobec powyższego sąd skazał Johna Christie'ego na śmierć. Według niektórych relacji już po procesie, oczekując na wykonanie egzekucji, Christie miał powiedzieć do pielęgniarza w więziennym szpitalu. Chcesz poznać sekret? Obiecuję, będzie niezły. To ja zabiłem tę małą Geraldine, córkę Evansa, a te barany na policji i w sądzie mu nie uwierzyły i powiesili go za moją zbrodnię. Niezłe, nie? Najprawdopodobniej Christie nie chciał przyznać się do zabicia dziewczynki, bo obawiał się, że straci przez to sympatię przysięgłych i jego linia obrony zawiedzie.

Zawiodła i tak. John Christie został powieszony 15 lipca 1953 roku o godzinie 9.00. Potwornie swędzi mnie nos. Nie martw się. Już niedługo przestanie ci to przeszkadzać. Wieszał go Albert Pierpoint, ten sam kat, który kilka lat wcześniej powiesił Tima Iwanza. Ostatnią rozmowę w życiu John przeprowadził właśnie z nim. Poznaj sekrety największych zbrodniarzy świata. Dorwać bestie w RMF FM.