Kobiety, pajęczyce, pisarki

Być może to jest myślenie na wyrost, ale zastanawiam się, gdzie tu może być podłoże tak dużego problemu. Wydaje mi się, że jak najbardziej masz rację. Wydaje mi się, że fakt, że cała dwudziestowieczna historia literatury czeskiej była bardzo taka maczystowska, no cały czas jakimś cieniem się na tym postrzeganiu tej literatury kładzie. I też właśnie ostatnio, też nawiążę jeszcze do jednego tekstu, bo moja ulubiona, jedna z ulubionych moich czeskich krytyczek, Barbara Wotawowa właśnie polemizowała z jednym Tekstem takiego krytyka Andrzeja Choraka. Który właśnie pisał o tym, że kobiety dzisiaj tworzące nie nawiązują do męskiej tradycji literackiej, skutkiem czego jest spadek jakości ich tekstów.

No i Borbora Watołowa napisała, że to jest jakiś absurd, bo w ogóle męska tradycja literacka już nie ma prawa dzisiaj być jakimś punktem odniesienia, ponieważ jest tradycją przemocową, tradycją, która nie oddawała głosu niektórym osobom, które na ten głos zasługiwały. I jakby ona nie widzi sensu w tym i uzasadnienia, żeby dziś jeszcze te tradycje przyjmować jako jakiś punkt odniesienia. Więc myślę, że tak. Myślę, że niestety ta koncepcja jakiejś tradycji literackiej stworzonej przez tych gigantów literatury czeskiej Wszyscy byli w jakimś tam stopniu szowinistyczni, w jakimś tam stopniu przedmiotowo traktowali kobiety mniej lub bardziej.

W taki sposób też trochę traktuję coś, co może być nazwane przez wspomnianą przez ciebie krytyczkę, tym męskim, męską tradycją. Ale nie wiem, czy tutaj na siłę nie próbuję równoważyć, bo czasami potrzeba mocnej kontry, prawda? Tak, no nie, ja myślę, że to nie chodzi właśnie o to, żeby jakby skreślić wszystko, co było, na pewno nie, tylko żeby właśnie zwrócić uwagę na to, że to, co było, często było w jakiś sposób dominujące, przemocowe, był z tym jakiś problem i jakby w takiej formie, w jakiej to istniało wcześniej, należałoby to jakoś przywartościować, zbudować może na jakichś tam elementach tej tradycji, Własną tradycję, która będzie jakoś bardziej przystawać do naszych czasów i tak bym rozumiała te argumentacje tej krytyczki Barbory Wotawowej.