Sławomir Szmal - piłkarz ręczny, prezes ZPRP

Cóż jeszcze? To podwórko, które łączyło całe środowisko i tak naprawdę marzeniem każdego dziecka było, żeby na tym podwórku spędzał jak najwięcej czasu. Ja miałem to szczęście, że na tym podwórku była duża grupa ludzi, którzy wydaje mi się nie psociła, była ukształtowana, wiedziała mniej więcej jak się bawić i w którą stronę chce iść. I to było fajne. Urodziłeś się w Strzelcach Opolskich, to było blokowisko, czyli te pierwsze lata życia spędziłeś właśnie w blokowisku, czy to było gdzieś pod Strzelcami Opolskimi? Jakie było to otoczenie twojego dzieciństwa? Ja się urodziłem w Strzelcach Opolskich, ale całe życie do 2018 roku mieszkałem w Zawadzkim. Jest to miasteczko, około 8-10 tysięcy mieszkańców, było 10, jednak jest migracja, więc teraz w tych czasach to 8 tysięcy.

Drugie czy pierwsze? I nie chciałem już na to pojechać. Już mówię, dobra, i tak już nie będę szedł w to, to nie ma sensu zawracać komuś głowy i mówię, że nie pojadę. I mama mówi, to weź, pojedź, pojedź na to i wtedy sobie zadecydujesz, jak będziesz chciał. No i pojechałem i wtedy pewna osoba znowu odmieniła trochę moją perspektywę widzenia i ja też przekonałem się, że można być parą, co pokazujemy do dzisiaj, nawet na odległości. Mówiłeś o tym, że chciałeś zrezygnować z tej piłki. Co zamiast tego planowałeś robić? No bo z czegoś trzeba żyć. Miałeś pomysł na pracę zawodową młodego Sławomira? Ja miałem wtedy 17 lat i planowałem zostać zawadzkiem.

Już miałem zaplanowane, że ja tam nie wrócę. Po tygodniu oni mówili tak fajnie podpiszemy z tobą kontrakt, kontrakt nazwijmy to, że to miał być jakiś kontrakt, no to ja mówię dobra jak usiądę do pociągu wracam do Zawadzkiego już kończę przygodę z piłką ręczną. Przeraziła mnie wielkość miasta, notabene po dwóch miesiącach poszedłem do Krakowa. I tam rozpoczęło się wielkie granie? Tam rozpocząłem już taką świadomą przygodę z piłką ręczną. Tam podpisałem swój pierwszy kontrakt. No i tak byśmy mieli zobrazować, to kontrakt był taki, że stać mnie był na dwa wyjścia w tygodniu do baru mlecznego i słoiczek drzemu, słoiczek drzemu, którym musiał wystarczyć na cały tydzień.

No i takie rzeczy sobie wymyślałem. Zakładałem worki na nogi z piaskiem, żeby biegać, bo tam gdzieś zobaczyłem w jakimś filmie, że to wzmacnia. I takie, takie miałem zajawki, że w sobotę rano wstawałem do lasu i tam Nie wiem, miałeś dwa drzewa, wyobraziłem sobie bramkę, interwencję. Jakby ktoś zobaczył z zewnątrz, pomyślałby, że szalony gość, ale miałem takie odpały. Trochę przypomina mi się ta książka Kobiego Brian, ta mentalność mamby, bo on też tam właśnie o takich rzeczach pisał, czyli ta mentalność Kasy, Szmala, Sławka od samego początku była już jakby rokowana na top. Nie, mi to sprawiało przyjemność. Robiąc to, nie planowałem, że ja będę wielkim zawodnikiem, ani nic takiego. To bzdura, po prostu czułem, że ja tego potrzebuję, jakby chciałem się rozwijać, tylko nie wiem, grając w Zawadzkim, ty nie planujesz, że będziesz grał w Kielcach, bo to jest kilka pięter wyżej, więc zdawałeś sobie sprawę, że realnie najpierw musisz zostać dobrym zawodnikiem w Zawadzkim i to był moim celem, że po prostu sprawiało mi to przyjemność.

Krok po kroku. Większą radość miałeś z takich treningów sam na sam, czy właśnie już z kolegami, z grupą? I tak, i tak. Były momenty, gdzie trenując z zespołem i to topowych gwiazd, to musisz z tego czerpać. Czasami znowu... Ja lubiłem pracować z osobami, które były dla mnie takimi mentorami. Miałem takiego trenera ze Skandynawii, który zajmował się bramką, ale właściwie ja w nim widziałem wielkiego mentora. To była taka osoba, że nawet później pokajawiał się na meczach, komentując mecze szwedzkiej reprezentacji, ale graliśmy ze Szwedami i tylko wystarczyło, że mi pomachał, że jest i nagle, wiesz, dwa levele wyżej broniłeś. Takie osoby, które mnie inspirowały do uprawiania sportu, pokazywały mi jeszcze nowe ścieżki, bo naprawdę, wrócę do tego, zaczynając z Zawadzkim, tych wiadomości miałeś małą część i im więcej szłeś w górę, no to poznawałeś, jak tak naprawdę powinno się trenować i tak dalej, to teraz