Po wakacjach wraca audycja „Dzień dobry, to Ja! Rozmowy inne niż wszystkie w Radiu Kielce”

Nie próbuj dziecka zapisywać na jakieś zajęcia, a ty idziesz do sklepu albo czekasz. Anna Przybysz, artystka. Tylko to ty idź na te zajęcia i nawet mów dziecku, że ty to nie, ty się baw, bo ja to idę śpiewać w takim chórze, wow, albo idę malować, albo tańczyć, tak, albo coś tam, żeby to dziecko widziało twoją uśmiechniętą twarz, jak ty wrócisz, że ty jesteś super. Ale oczywiście nie możemy zapomnieć o dwóch wspaniałych kobietach, które w Pani sercu od wielu, wielu lat goszczą, czyli o Hance Ordonówce i o Edith Piaf. Dzisiaj głos tych wspaniałych kobiet także Pani reprezentuje. Proszę nam opowiedzieć o tym wspaniałym muzycznym projektie. Pięknie panują, że reprezentuję może za dużo, ale uwielbiam i dzielę się tym dobrem, na ile mogę, na ile starczy mi głosu.

Ordonówna, nasiąkłam tym i też widziałam w tym, pomimo że ona śpiewała takim głosem, jak to mówili krytycy kiedyś, Ja opowiadam o tym, że dzieci i kłotów trzeba nie puszczać na scenę, bo ona tak dziecinnie jak Jacek i Agatka troszkę tak śpiewała, takim głosikiem wysokim, dyszkantowym, ale taka była moda wtedy. Tak śpiewano paryskie piosenki i inne, po prostu taka była moda na takie laleczki ujmujące. Znowu Piaf, tym swoim dramatyzmem, tym bardzo delikatnym ruchem wyrażającym ten taki dramat tej poezji, było dla mnie wielką sztuką i kiedyś sobie mówiłam, że Nauczę się tych piosenek. Ale jak chodziłam do liceum plastycznego, to był francuski akurat, nie wiem, francuski, niemiecki i umiałam i czytać po francusku i coś tam mówić, ale no mówić no to za dużo, nie miałam okazji.

Ale przeczytać i zrozumieć mogłam. No i pomalutku, pomalutku postanowiłam w którymś momencie, że zaśpiewam te piosenki Piaf i nawet te najmocniejsze takie tematy. Ale też ich życie mi się podobało. Obie zmarły mają 48 lat. Także ja w pewnym momencie przeskoczyłam, mówię, a nie, będę żyła. Piosenki Ordonówny, jak wymyśliłam sobie, że będę śpiewać takie koncerty, przeczytałam o niej książki i stwierdziłam, że jest to fantastyczny w ogóle, byłby scenariusz na film, musiałby być to film Spielberga, musiałaby grać Nicole Kidman, a ja jako ta starsza. A ona jako ta młodsza. I wtedy, żeby śpiewać, żeby grać, żeby to był musical, ale taki naprawdę z prawdziwymi orkiestrami takimi przedwojennymi. I ta historia jej życia, ta przeszłość cała historyczno-wojenna, międzywojenna, powojenna.