Żywioł, który obrócił Nowy Orlean w ruinę. Huragan Katrina

Później Dennis obserwuje z tarasu, jak kolejni ocalali, w tym rodziny z dziećmi, odchodzą rozczarowani. Kobieta może tylko bezradnie patrzeć na rozgrywające się dramaty. Tymczasem prezydent USA George W. Bush nakazuje przeznaczenie dodatkowych zasobów i zaangażowanie większej ilości funkcjonariuszy. Jednak mimo tych wysiłków pomoc nadal jest niewystarczająca. Agencja kryzysowa FEMA, odpowiedzialna za organizację akcji ratowniczych, szybko staje w ogniu krytyki, ponieważ nie udaje jej się zmobilizować i skoordynować działań z władzami stanowymi. Pomoc i artykuły pierwszej potrzeby nie docierają do ludności w wystarczającym stopniu, jednak prezydent chwali szefa FEMA Michaela Brauna.

Skłania to burmistrza Raya Najdżina do wyrażenia zgody na przymusową ewakuację przez policję i wojsko wszystkich osób, które nadal pozostają w swoich domach. Prezydent George W. Bush prosi Kongres o przeznaczenie 62,5 miliarda dolarów na odbudowę. Brak reakcji rządu federalnego na katastrofę spotyka się z ostrą krytyką, a Bush przyznaje w późniejszym oświadczeniu, że zarządzanie kryzysowe było nieskuteczne. Zdjęcie prezydenta patrzącego przez okno samolotu na zniszczenia staje się symbolem porażki władz federalnych. Michael Brown, szef FEMA, jest krytykowany za nieumiejętne zarządzanie kryzysem. Staje się kozłem ofiarnym mediów i ostatecznie rezygnuje ze stanowiska.