Zamach w Manchester Arena. Tragedia, której można było uniknąć

Kiedy 14-letnia Freya powoli odzyskuje przytomność, dociera do niej, że leży na brzuchu, a jej ciało dotyka twardej powierzchni. Zdaje sobie sprawę, że upadła na kamienną podłogę w holu. Ledwo może się poruszyć. Każda próba nawet najdrobniejszego ruchu kończy się ostrym, promieniującym bólem. Szczególnie boli ją ramię. Freya zastanawia się, czy coś nie przecięło go na pół. Po chwili udaje jej się nieco odwrócić twarz, ale obraz, który widzi, jest zamazany. W pokoju jest dość ciemno, a jej oczy zaszły białą mgiełką, która nie znika. Freya próbuje myśleć. Nagle przypomina sobie, że chwilę przed utratą przytomności jej uszu dobiegł najgłośniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszała.

Potem poleciała do przodu i wszystko stało się czarne. Głośnego dźwięku już nie ma. Po odzyskaniu przytomności w jej uszach pozostał tylko ostry, przenikliwy pisk, który, podobnie jak ból, bardzo utrudnia zebranie myśli. Nell. Co z Nell? Jej najlepszą przyjaciółką, którą jeszcze przed chwilą trzymała za rękę. Gdzie jest Nell? Freya rozgląda się ponownie, by znaleźć przyjaciółkę, ale udaje jej się tylko dostrzec zarys czegoś poruszającego się szybko w pewnej odległości od niej. Wygląda na to, że to biegnący ludzie. Są spanikowani. Próbują wydostać się ze stadionu. Foyer Areny przed chwilą był oświetlony i wypełniony szczęśliwymi uczestnikami koncertu, ale teraz wszystko przypomina horror.

MI5 nie była w stanie dokładnie obserwować działań ojca i braci, nawet gdyby chciała. Tym bardziej nie mogła przeszkodzić im w powrocie do Wielkiej Brytanii. W końcu zarówno NATO, jak i ONZ wspierały wojnę przeciwko Kaddafiemu, nawet jeżeli oznaczało to sprzymierzenie się z kilkoma grupami terrorystycznymi. Rodzice Salmana, którzy większość życia czekali na Libię bez Kaddafiego, w końcu otrzymali to, czego pragnęli. Zdecydowali się zostać w ojczyźnie, mimo że czwórka ich dzieci mieszkała i chodziła do szkoły w odległym kraju. Cztery mile od mieszkania rodziny Abedie w małej wiosce Holmes Chapel mieszka ośmioletnia Freya. Ogląda swój ulubiony program telewizyjny, Victoria znaczy zwycięstwo.

Opowiada on o młodej dziewczynie imieniem Tori, która próbuje zostać piosenkarką. Jednak to nie Tori interesuje Freję najbardziej, ale najlepsza przyjaciółka głównej bohaterki Kat. Kat jest ulubienicą Freji w serialu, ponieważ Freja w jakiś sposób rozpoznaje w niej siebie. Postać Kat jest grana przez Arianę Grande, a Freya jest jej wielką fanką. Szczególnie teraz, gdy artystka wydała swoją pierwszą piosenkę Put Your Hearts Up, Freya jest absolutnie zachwycona. Uwielbia ten kawałek, odtwarza go w kółko i ćwiczy choreografię. Nie tylko ona zakochuje się w Arianie. Jej fanką jest także Nell, najlepsza przyjaciółka Frey oraz setki tysięcy innych dziewcząt z całego świata, które żartobliwie nazywają siebie Arianatorkami.

Lata mijają, Freya ma teraz 13 lat, ale jej miłość do Ariana Grande nie minęła, a wręcz przeciwnie, jest jeszcze większa. Podobnie czuje Nell. Dziewczyny uwielbiają artystkę, która w międzyczasie stała się gwiazdą światowego formatu. Jest grudzień 2016 roku. W ten świąteczny poranek Freya budzi się i idzie usiąść z rodziną przy choince. Starsza siostra Georgia już otwiera jeden z prezentów, ale Freya trochę zwleka. Stara się myśleć, że nie będzie rozczarowana, jeżeli nie znajdzie w jednej z paczek pod choinką tego, czego tak bardzo pragnie. Odkąd jej idolka Ariana Grande ogłosiła, że wyrusza w nową, światową trasę koncertową zatytułowaną Dangerous Woman, dziewczyna nie jest w stanie myśleć o niczym innym.

Wie jednak, że bilety rozeszły się w mgnieniu oka i że były drogie, więc rozumie, że szansa na to, że jeden z prezentów będzie zawierał bilet, jest bardzo mała. Poza tym nie może iść sama, a wydaje się mało prawdopodobne, że rodzice kupiliby więcej niż jeden bilet na koncert. Kiedy w przeszłości chodziła na takie wydarzenia, towarzyszyły jej mama i starsza siostra. Freya w końcu zauważa jedną z mniejszych paczek ze swoim imieniem i powoli zaczyna odrywać szeleszczący papier. Kiedy go otwiera, nie może uwierzyć własnym oczom. Dwa bilety na Dangerous Woman, 22 maja w Manchester Arena. Trzynastoletnia Freya wpatruje się w swoich rodziców, po czym po prostu głośno krzyczy.

Podskakuje i mocno ich przytula, zanim jej mama powie coś, co sprawi, że jej euforia wzrośnie jeszcze bardziej. Kupiliśmy dwa bilety i pomyśleliśmy, że tym razem możesz wybrać się z przyjaciółką. Freya nie może uwierzyć, że to prawda. Po raz kolejny wydaje z siebie pisk zachwytu, po czym pospiesznie podnosi telefon komórkowy i wybiera numer. Ani dziewczyna, ani jej rodzice nie mają wątpliwości, kogo powinna zapytać. Jej najlepsza przyjaciółka Nell jest równie podekscytowana jak Freya, gdy odbiera telefon. Dziewczynki głośno i z ekscytacją rozmawiają ze sobą o tym, w co się ubiorą i jak bardzo nie mogą doczekać się Maja. Tymczasem 20-letni Salman wynajmuje mieszkanie nieopodal miejsca, w którym się wychował.

Nikt w MI5 nie podejrzewa, że tak odległa data doprowadzi do tragedii, której można było uniknąć. Mimo podejrzanych zakupów, wywiad nie przeczuwa, że ostatnie kilka miesięcy mężczyzna spędził produkując bomby w swoim malutkim mieszkaniu na drugim piętrze. W końcu nadszedł ten dzień. 22 maja 2017 roku. Freya i Nell rozmawiają przez telefon. Są podekscytowane. Odliczały miesiące, tygodnie i dni, a teraz w końcu nadszedł czas, na który czekały od tak dawna. Tata Frey zawiezie je na miejsce i będzie czekał w pobliżu, pracując na laptopie, aż koncert się skończy.

Czternastolatki rozmawiają o tym, w co się ubrać i jakie fryzury zrobić. W pokoju każdej z nich można zobaczyć porozrzucane lokówki, ubrania i kosmetyki, a z głośników rozbrzmiewa muzyka Ariany Grande. Na koniec rozmowy dziewczyny ustalają czas, w którym Freya i jej tata odbiorą Nell, po czym rozłączają się i zajmują swoimi sprawami. Jest już po 18. W Manchesterze jest piękny, wiosenny wieczór, a dwie szczęśliwe nastolatki trzymając się za ręce skocznym krokiem pokonują schody stadionu. Odwracają się i machają na pożegnanie ojców Frey, który patrzy jak szczęśliwe czternastolatki w układanych godzinami fryzurach i swoich najlepszych ubraniach znikają za drzwiami.

Następnie mężczyzna udaje się na pobliską stację kolejową i siada na ławce, aby popracować na laptopie. Stadion w Manchesterze zaczyna się wypełniać ludźmi. Wkrótce będzie tu ponad 14 tysięcy fanów, w dużej mierze składających się z nastolatków. Freya i Nell przeszły przez foyer, weszły na samą arenę i zajęły swoje miejsca. Ariana Grande ma pojawić się na scenie dopiero około godziny 21, ale wkrótce rozpocznie się koncert rozgrzewający tłum przed głównym wydarzeniem. Każda minuta do rozpoczęcia występu gwiazdy wydaje się wiecznością dla podekscytowanych dziewcząt. Saportująca Ariane Grande Victoria Monet rozpoczyna swój występ, a 14-letnie Freya i Nell niecierpliwią się przez cały czas jego trwania.

Kiedy artystka opuszcza scenę, dziewczyny wiedzą, że już prawie czas. Po chwili głośny ryk podekscytowanych głosów i pisków zaczyna rozprzestrzeniać się wśród młodej publiczności. Kiedy Freya w końcu słyszy Arianę śpiewającą pierwsze wersy Be Alright i widzi, jak światowa gwiazda wychodzi na dużą scenę, głośno krzyczy. Dokładnie tak samo jak Nell. Przyjaciółki przytulają się mocno, oglądając resztę koncertu z zapartym tchem. Mniej więcej w tym samym czasie Salman wysiada z taksówki na stacji kolejowej w Manchesterze. Przed zamknięciem drzwi wręcza taksówkarzowi koran i każe mu się za niego modlić.

Taksówkarz nie ma czasu na reakcję, Salman zatrzaskuje drzwi samochodu. Następnie mężczyzna pisze SMS-a do swojego młodszego brata Hashima i wsiada do pociągu jadącego na tę samą stację, na której ojciec Frey pracuje teraz na swoim laptopie. Kiedy Salman dociera na miejsce, wysiada z wagonu i zdeterminowanym krokiem idzie w kierunku dworcowych toalet. Oprócz czarnego dresu i szarej czapki ma ze sobą ogromny plecak. Jest tak duży i tak ciężki, że mężczyzna z trudem porusza się naprzód. Plecak wyładowany jest gigantyczną ilością materiałów wybuchowych i drobnymi kawałkami metalu. Salman wchodzi do jednej z toalet i zamyka za sobą drzwi.

Gdy dochodzi kwadrans po 22.00, foyer jest całkowicie wypełniony ludźmi czekającymi na swoje dzieci. Jeden z czekających ojców jest tak zaniepokojony zachowaniem Salmana, że podchodzi do innego ochroniarza i mówi mu, że muszą sprawdzić 22-latka. Strażnik przez radio prosi o wsparcie, ale nie otrzymuje odpowiedzi. Kontakt radiowy nie działa. Wewnątrz areny Freya i Nell cieszą się z tego, że przez półtorej godziny mogły usłyszeć wszystkie ulubione piosenki. Freya patrzy na Nell, która oddycha ciężko ze łzami w oczach. Nigdy wcześniej nie widziała przyjaciółki tak szczęśliwej. Ariana Grande zaczyna śpiewać Dangerous Woman.

Dziewczynki znają setlistę i wiedzą, że to ostatnia piosenka. Niesione radością przytulają się i mówią sobie, jak bardzo się kochają. Nell mówi Freji, że chciałaby, aby to się nigdy nie skończyło. Śmieją się i płaczą z radości, gdy w tle rozbrzmiewa finałowa piosenka Ariany Grande. Mimo, że wokalistka jeszcze występuje, niektórzy widzowie zaczynają wychodzić przez cztery wyjścia. Freya, która wciąż stoi na trybunach, przypomina sobie prośbę ojca. Tata chciał, żeby dziewczynki wyszły trochę wcześniej, żeby nie trzeba było długo stać w kolejce. Freya wskazuje na Nell, która kiwa głową, po czym podają sobie ręce i ruszają do wyjścia.

Na sekundę zatrzymują się w holu. Nell wyrzuca śmieci, a Freya czeka, aż koleżanka pobiegnie do kosza. Mają spotkać się z ojcem Frey na stacji kolejowej, więc Freya wyciąga telefon komórkowy, aby wysłać mu SMS-a, że są w drodze. Ale tuż przed wysłaniem wiadomości dostrzega kogoś przed sobą. To młody mężczyzna z ogromnym plecakiem, stojący zaledwie kilka metrów od niej. Wpatruje się przed siebie w dziwny sposób. Wszyscy inni w holu są szczęśliwi, euforyczni, ale ten mężczyzna ma zupełnie inny wyraz twarzy. Myśli Frey, przerywa radosny powrót Nell, która obejmuje ją ramieniem. To najlepsza noc w moim życiu, mówi Nell do Frey.

Zachwycona Freya odpowiada, że jest bardzo szczęśliwa, że mogła ją ze sobą zabrać. Dziewczynki następnie ruszają w kierunku wyjścia i stacji kolejowej. Freya spogląda na swój telefon. Jest godzina 22.30, gdy otwiera wiadomość do taty i chce wcisnąć przycisk wyślij. Ale zanim to robi, słyszy najgłośniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszała. Freya zauważa, że leci do przodu w jasnym świetle, jakie widziała tylko w filmach, a wszystko dzieje się jakby w zwolnionym tempie. Czuje, jak ręka Nell powoli wysuwa się z jej dłoni. Czternastoletnia Freya leży na podłodze w holu areny.

Paul trzyma dziewczynkę w ramionach i czeka na ratowników medycznych. Ani Paul, ani nikt inny nie ma pojęcia, że wielu ciężko rannych ludzi nie doczeka się pomocy. Tak kluczowe dla poszkodowanych minuty uciekają jedna po drugiej. Stojący przed dworcem ojciec Frey widzi błysk i słyszy głośny huk z wnętrza stadionu. Nagle tłumy zaczęły wylewać się z czterech wyjść. Mężczyzna od razu zdał sobie sprawę, że stało się coś niepokojącego, chociaż szok sprawił, że nie był w stanie do końca tego pojąć. Podobnie jak sprzedawca plakatów Paul, ojciec Frey biegnie w przeciwną stronę niż reszta ludzi i wchodzi do foyer.

Podłoga usłana jest leżącymi ludźmi. Niektórzy z nich się poruszają, inni nie. Ojciec zdaje sobie sprawę, że to musiała być bomba. W pośpiechu dzwoni do żony, by ją o tym powiadomić. Całe się trzęsie. Chodzi wokół ciał, próbując znaleźć swoją 14-letnią córkę i jej przyjaciółkę. Dociera do miejsca, w którym widzi ewidentne ślady po eksplozji. Ziemia jest czarna, a dookoła leżą części ludzkich ciał. Pomimo szoku spowodowanego makabrycznym widokiem wie, że musi kontynuować poszukiwania dziewczynek, więc idzie dalej. Próbuje dodzwonić się do Frey. Córka nie odbiera.

Ojciec dostrzega, że ma nieprzeczytaną wiadomość i otwiera ją. Została wysłana o godzinie 22.31. W drodze. Buziaki. Tata szuka dalej, ale gdy nie znajduje dziewczyn w środku, wraca na zewnątrz. Biegnie na parking, opanowuje go paniczny strach. Co jeśli Freya nie żyje? Biegnie z powrotem na stadion, ale policja zamknęła już to miejsce. Nie może wrócić. Próbuje im wytłumaczyć, że musi szukać córki, ale to nie ma znaczenia. Czas mija przerażająco powoli. Każda sekunda jest jak godzina. Po ponad godzinie dzwoni telefon. Odbiera go. Nie może uwierzyć w to, co słyszy.

Ktoś znalazł Freję. Jego córka jest pod opieką ratowników medycznych. Mężczyzna czuje potężny zastrzyk adrenaliny. Policja pozwala mu przejść przez kordon do noszy, na których leży Freya. Kiedy ją widzi, jest zszokowany tym, jak bardzo jego córka jest zakrwawiona. Podbiega do niej i siada obok. Łapie ją za rękę. Później wyzna jej, że przez tę godzinę, kiedy myślał, że dziewczynka nie żyje, doświadczył najgłębszego, najbardziej nieopisanego bólu, jaki kiedykolwiek czuł. Freya natychmiast rozpoznaje głos ojca. Oboje płaczą. Mówią sobie kocham cię niezliczoną ilość razy, a ojciec próbuje uspokoić córkę mówiąc, że wszystko będzie dobrze.

Freya pyta, czy umrze. Ojciec odpowiada, że nie. Córka chce wierzyć ojcu, ale przerażenie, które widzi w jego oczach nie sprawia, że czuje się pewniej. Jest blada i trzęsi się. Kiedy ratownicy medyczni podnoszą ją, do karetki odczuwa mocny ból i krzyczy. Widzi swoją luźno zwisającą rękę. Stara się odwrócić wzrok. Tata jedzie z córką w karetce. W drodze do szpitala delikatnie pyta Freyi, czy wie, gdzie jest Nell. Dziewczynka odpowiada, że nie wie. Myślała, że przyjaciółka była obok niej. Freya przymyka oczy, ale tata przekonuje ją, by je otworzyła. Po chwili docierają do szpitala, a Freya ponownie zostaje przeniesiona na nosze.

Tymczasem w szpitalu w Manchesterze Freya leży w łóżku. Przeszła ponad 10-godzinną operację. Lekarze dwoją się i troją, by jej pomóc, ale obrażenia są naprawdę rozległe. Po przebudzeniu Freya nie rozumie, gdzie się znajduje. Widzi personel chodzący w niebieskich ubraniach, słyszy grzechotanie przedmiotów, widzi jasne światło z góry i czuje coś w gardle. Zdaje sobie sprawę, że to rurka, która ma pomagać jej w oddychaniu. Powoli dociera do niej, że jest w szpitalu. Gdy po jakimś czasie widzi swojego ojca pyta, gdzie jest Nell? Przez dłuższą chwilę ojciec wymownie milczy. W końcu otwiera usta i mówi Freya, Nell odeszła.

Świat czternastoletniej Freji rozpada się na kawałki. Dziewczynka nie może przestać płakać. Tata Frey kładzie na niej pluszową sowę. To ulubiona przytulanka Nell z czasów dzieciństwa. Sowa pachnie przyjaciółką. Dziewczyna czuje smutek, żal i poczucie winy. Wstępne oględziny wykazują, że bomba z plecaka Salmana Abediego miała wystarczającą siłę rażenia, by zabić wszystkich znajdujących się w promieniu 20 metrów. Po ewakuacji wszystkich ofiar w głowach śledczych zaczyna się klarować obraz przebiegu zamachu. Salman czekał, aż ludzie będą wychodzić z koncertu.

Razem czekali na córkę, która była na koncercie. Następstwa zamachu są trudne do zaakceptowania dla Freyi. Dni spędzone w szpitalu są wypełnione smutkiem, poczuciem winy i bólem. Na tle jednakowych dni spędzonych w łóżku, z rodzicami przy boku, jeden jest zdecydowanie inny. Tego dnia czas z Freją spędza mama, gdy nagle ktoś przychodzi w niespodziewane odwiedziny. Nastolatka nie może uwierzyć, gdy w drzwiach swojej sali szpitalnej widzi swoją ukochaną artystkę, idolkę, Arianę Grande. Freya rozmawia z Arianą. Opowiada jej o Nell i poczuciu winy, jakie czuje.

Mama Freyi na chwilę wtrąca się do rozmowy. To nie była twoja wina, córeczko. Mówi stanowczo i pocieszająco. Między Arianą i Freją nawiązuje się nić porozumienia. Obie czują smutek i żal. Obie wiedzą, jak to jest czuć się odpowiedzialnym za czyjś los, nawet jeżeli nie zrobiło się nic złego. Po chwili rozmowy Ariana wychodzi z sali Freyi. Dziewczynka czuje, że ta rozmowa coś w niej zmieniła. Czuje już nie tylko smutek, ale także nadzieję. Czuje się częścią wspólnoty. Niecały miesiąc po ataku, Ariana Grande organizuje koncert charytatywny na Old Trafford z udziałem kilku innych światowej klasy artystów, w tym zespołu Coldplay, Robbie'ego Williamsa, Justina Biebera i Miley Cyrus.