Zamach w Manchester Arena. Tragedia, której można było uniknąć
Freya i jej najlepsza przyjaciółka Nell właśnie spełniły swoje marzenie o zobaczeniu na żywo koncertu swojej idolki, Ariany Grande. Gdy kierowały się do wyjścia z Manchester Arena, Freya wysłała wiadomość do swojego taty, prosząc, żeby je odebrał. Nagle rozlega się głośny huk, a gdy Freya otwiera oczy, leży już na podłodze, cała we krwi. Po jej przyjaciółce nie ma ani śladu... Wieczór 22 maja 2017 roku miał być dla tysięcy brytyjskich nastolatków niezapomnianym przeżyciem. Zamiast muzycznej euforii, koncert Ariany Grande w Manchester Arena zakończył się jednym z najtragiczniejszych zamachów terrorystycznych w historii Wielkiej Brytanii. Zginęły 22 osoby, a ponad 800 zostało rannych. Czy gdyby nie opieszałość służb, można było uniknąć tej tragedii? Scenariusz na podstawie wersji oryginalnej podcastu Kod: Katastrof autorstwa Amandy Lang. Czyta Kuba Śliwiński.
Opowiada on o młodej dziewczynie imieniem Tori, która próbuje zostać piosenkarką. Jednak to nie Tori interesuje Freję najbardziej, ale najlepsza przyjaciółka głównej bohaterki Kat. Kat jest ulubienicą Freji w serialu, ponieważ Freja w jakiś sposób rozpoznaje w niej siebie. Postać Kat jest grana przez Arianę Grande, a Freya jest jej wielką fanką. Szczególnie teraz, gdy artystka wydała swoją pierwszą piosenkę Put Your Hearts Up, Freya jest absolutnie zachwycona. Uwielbia ten kawałek, odtwarza go w kółko i ćwiczy choreografię. Nie tylko ona zakochuje się w Arianie. Jej fanką jest także Nell, najlepsza przyjaciółka Frey oraz setki tysięcy innych dziewcząt z całego świata, które żartobliwie nazywają siebie Arianatorkami.
Dziewczynki znają setlistę i wiedzą, że to ostatnia piosenka. Niesione radością przytulają się i mówią sobie, jak bardzo się kochają. Nell mówi Freji, że chciałaby, aby to się nigdy nie skończyło. Śmieją się i płaczą z radości, gdy w tle rozbrzmiewa finałowa piosenka Ariany Grande. Mimo, że wokalistka jeszcze występuje, niektórzy widzowie zaczynają wychodzić przez cztery wyjścia. Freya, która wciąż stoi na trybunach, przypomina sobie prośbę ojca. Tata chciał, żeby dziewczynki wyszły trochę wcześniej, żeby nie trzeba było długo stać w kolejce. Freya wskazuje na Nell, która kiwa głową, po czym podają sobie ręce i ruszają do wyjścia.
Ktoś znalazł Freję. Jego córka jest pod opieką ratowników medycznych. Mężczyzna czuje potężny zastrzyk adrenaliny. Policja pozwala mu przejść przez kordon do noszy, na których leży Freya. Kiedy ją widzi, jest zszokowany tym, jak bardzo jego córka jest zakrwawiona. Podbiega do niej i siada obok. Łapie ją za rękę. Później wyzna jej, że przez tę godzinę, kiedy myślał, że dziewczynka nie żyje, doświadczył najgłębszego, najbardziej nieopisanego bólu, jaki kiedykolwiek czuł. Freya natychmiast rozpoznaje głos ojca. Oboje płaczą. Mówią sobie kocham cię niezliczoną ilość razy, a ojciec próbuje uspokoić córkę mówiąc, że wszystko będzie dobrze.
Freya pyta, czy umrze. Ojciec odpowiada, że nie. Córka chce wierzyć ojcu, ale przerażenie, które widzi w jego oczach nie sprawia, że czuje się pewniej. Jest blada i trzęsi się. Kiedy ratownicy medyczni podnoszą ją, do karetki odczuwa mocny ból i krzyczy. Widzi swoją luźno zwisającą rękę. Stara się odwrócić wzrok. Tata jedzie z córką w karetce. W drodze do szpitala delikatnie pyta Freyi, czy wie, gdzie jest Nell. Dziewczynka odpowiada, że nie wie. Myślała, że przyjaciółka była obok niej. Freya przymyka oczy, ale tata przekonuje ją, by je otworzyła. Po chwili docierają do szpitala, a Freya ponownie zostaje przeniesiona na nosze.
Świat czternastoletniej Freji rozpada się na kawałki. Dziewczynka nie może przestać płakać. Tata Frey kładzie na niej pluszową sowę. To ulubiona przytulanka Nell z czasów dzieciństwa. Sowa pachnie przyjaciółką. Dziewczyna czuje smutek, żal i poczucie winy. Wstępne oględziny wykazują, że bomba z plecaka Salmana Abediego miała wystarczającą siłę rażenia, by zabić wszystkich znajdujących się w promieniu 20 metrów. Po ewakuacji wszystkich ofiar w głowach śledczych zaczyna się klarować obraz przebiegu zamachu. Salman czekał, aż ludzie będą wychodzić z koncertu.
Razem czekali na córkę, która była na koncercie. Następstwa zamachu są trudne do zaakceptowania dla Freyi. Dni spędzone w szpitalu są wypełnione smutkiem, poczuciem winy i bólem. Na tle jednakowych dni spędzonych w łóżku, z rodzicami przy boku, jeden jest zdecydowanie inny. Tego dnia czas z Freją spędza mama, gdy nagle ktoś przychodzi w niespodziewane odwiedziny. Nastolatka nie może uwierzyć, gdy w drzwiach swojej sali szpitalnej widzi swoją ukochaną artystkę, idolkę, Arianę Grande. Freya rozmawia z Arianą. Opowiada jej o Nell i poczuciu winy, jakie czuje.
Mama Freyi na chwilę wtrąca się do rozmowy. To nie była twoja wina, córeczko. Mówi stanowczo i pocieszająco. Między Arianą i Freją nawiązuje się nić porozumienia. Obie czują smutek i żal. Obie wiedzą, jak to jest czuć się odpowiedzialnym za czyjś los, nawet jeżeli nie zrobiło się nic złego. Po chwili rozmowy Ariana wychodzi z sali Freyi. Dziewczynka czuje, że ta rozmowa coś w niej zmieniła. Czuje już nie tylko smutek, ale także nadzieję. Czuje się częścią wspólnoty. Niecały miesiąc po ataku, Ariana Grande organizuje koncert charytatywny na Old Trafford z udziałem kilku innych światowej klasy artystów, w tym zespołu Coldplay, Robbie'ego Williamsa, Justina Biebera i Miley Cyrus.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.