Robert Rutkowski: Czy używanie alkoholu zawsze oznacza problem?

I biłem się z myślami, czy jechać w lewo na Sadebę do domu, tam gdzie mieszkałem z rodzicami, czy jechać w prawo na Bajzel. I naprawdę trzy godziny byłem w takiej trzęsiawce. Oczywiście pojechałem do domu, więc... Bajzel to było miejsce, gdzie kompot gotowali, tak? Tak. To jest uproszczenie, dlatego że kompot był jedną z propozycji, natomiast my naprawdę wtedy w latach osiemdziesiątych mieliśmy wszystko w Warszawie. Tak? To było wszystko. Naprawdę? Bo ja myślałem, że tylko kompot był. A nie, nie. Była normalnie czysta heroina, była amfetamina, były naprawdę narkotyki w szerokiej ofercie. Przaśny czas komunistyczny, a centrum Warszawy był jak Nowy Jork, można powiedzieć. Ludzie się tam snuli z lewa na prawo.

Coś tam, więc my tego nie możemy zrobić. Ja chociaż mam poczucie, że my mamy teraz jakby w kapitalizmie taki, oprócz różnych substancji, to jeszcze mamy mindfulness po prostu, które ma nam jakby kaganiec. Momentami mam takie poczucie założyć. Do mnie się czasami korporacje odzywają różnego rodzaju. Panie Robercie, wykład tam, tutaj termin, proszę tam. Ja mówię, dobra, okej, kiedy, jaki temat? No, chcieliśmy właśnie work-life balance, mindfulness i tak dalej. Ja oczywiście biorę zlecenie, tylko że oni biedni nie wiedzą, na co się decydują. Ponieważ ja na przykład zajęcia z Work-Life Balance zaczynam od tego, że tematem naszego spotkania jest Work-Life Balance, którego nie ma. To jest trochę jakby już nie wchodzę, z czego nie istnieje. Już Amerykanie od dziesięciu lat mówią o Work-Life Integration, a nie o balansie.

ponieważ on nie może się nie napić, kiedy ma spotkanie z burmistrzem, spotkanie z jakimś tam firmą, gdzie podpisują jakieś tam kontrakty. Panie Robercie, no oni mi mówią, no przecież oni mi mówią, to po co tu przyszedłeś? Czy chcesz interesy z nami robić? Stary, co, będziemy tutaj, nie wiem co, wodę pić, sałatę jeść? Tak go atakowali. I on, biedny, no nie konsultował tego na początku ze mną, on zaczął wymigiwać się, kłamiąc. Klasyka. Nie, nie, nie, antybiotyki biorę. Zapomniał chłop, jak często ten argument przywoływał. I kiedyś jakieś spotkanie jest w urzędzie, gdzieś tam jakaś ten ichni high life w tej branży. O, antybiotyk, chodź tutaj. Słuchajcie, groteska.